Adriaan Banckert - Bewerkingsoverzicht

Johan Francke op 12 nov 2018 om 11:13

2018-11-12T11:13:42Z

← Oudere versie		Versie van 12 nov 2018 11:13
Regel 8:		Regel 8:
	\| overlijdensplaats = Middelburg		\| overlijdensplaats = Middelburg
	\| beroep = luitenant-admiraal en Admiraliteitsraadslid		\| beroep = luitenant-admiraal en Admiraliteitsraadslid
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/232121827]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/232121827 A. Banckert]
	}}		}}

Regel 120:		Regel 120:
	[[category:persoon]]		[[category:persoon]]
	[[category:Maritiem]]		[[category:Maritiem]]
			{{DEFAULTSORT:Banckert, Adriaan}}

Johan Francke: /* Bronnen */

2015-07-07T09:02:59Z

Bronnen

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 09:02
Regel 62:		Regel 62:
	== Bronnen ==		== Bronnen ==
	'''Literatuur'''		'''Literatuur'''
	-Johan Francke, '"Geen woorden maar daden" Luitenant-admiraal Adriaan Banckert', in: [http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/351995226 Tobias van Ghent en Ruud Paesie (red.), ''Zeeuwse zeehelden uit de zestiende en zeventiende eeuw'' (Vlissingen, 2012)].

	-Colenbrander, H.T., Bescheiden uit vreemde archieven omtrent de groote Nederlandsche zeeoorlogen, 1652-1676, 2 dln, RGP 19 (Den Haag: Nijhoff, 1919).		-Colenbrander, H.T., Bescheiden uit vreemde archieven omtrent de groote Nederlandsche zeeoorlogen, 1652-1676, 2 dln, RGP 19 (Den Haag: Nijhoff, 1919).

	-Eekhout, Luc, Het admiralenboek. De vlagofficieren van de Nederlandse marine 1382-1991 (Amsterdam 1992).		-Eekhout, Luc, Het admiralenboek. De vlagofficieren van de Nederlandse marine 1382-1991 (Amsterdam 1992).

			-Johan Francke, '"Geen woorden maar daden" Luitenant-admiraal Adriaan Banckert', in: [http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/351995226 Tobias van Ghent en Ruud Paesie (red.), ''Zeeuwse zeehelden uit de zestiende en zeventiende eeuw'' (Vlissingen, 2012)].

	-Gent, T. van, 17 zeventiende eeuwse admiralen en hun zeeslagen (Den Haag, 2000).		-Gent, T. van, 17 zeventiende eeuwse admiralen en hun zeeslagen (Den Haag, 2000).

Johan Francke: /* Bronnen */

2015-07-07T09:02:34Z

Bronnen

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 09:02
Regel 61:		Regel 61:

	== Bronnen ==		== Bronnen ==
			'''Literatuur'''
	-Johan Francke, '"Geen woorden maar daden" Luitenant-admiraal Adriaan Banckert', in: [http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/351995226 Tobias van Ghent en Ruud Paesie (red.), ''Zeeuwse zeehelden uit de zestiende en zeventiende eeuw'' (Vlissingen, 2012)].		-Johan Francke, '"Geen woorden maar daden" Luitenant-admiraal Adriaan Banckert', in: [http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/351995226 Tobias van Ghent en Ruud Paesie (red.), ''Zeeuwse zeehelden uit de zestiende en zeventiende eeuw'' (Vlissingen, 2012)].

Johan Francke op 7 jul 2015 om 09:00

2015-07-07T09:00:59Z

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 09:00
Regel 25:		Regel 25:

	== De Tweede Engelse Oorlog ==		== De Tweede Engelse Oorlog ==
	[[Bestand:Vierdaagsezeeslag.jpg\|thumb\|left\|~~350px~~\|Episode uit de Vierdaagse Zeeslag, 11-14 juni 1666, in de Tweede Engelse Zeeoorlog (1665-1667), toegeschreven aan Willem van de Velde (I), 1666 - 1693, olieverf op doek, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]		[[Bestand:Vierdaagsezeeslag.jpg\|thumb\|left\|450px\|Episode uit de Vierdaagse Zeeslag, 11-14 juni 1666, in de Tweede Engelse Zeeoorlog (1665-1667), toegeschreven aan Willem van de Velde (I), 1666 - 1693, olieverf op doek, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	In juli 1661 werd Adriaan Banckert samen met enkele andere Zeeuwse kapiteins onder het bevel van schout-bij-nacht Cornelis Evertsen de Oude uitgezonden om zich bij Cadiz te verenigen met het eskader onder De Ruyter. Dit had tot taak de Barbarijse zeerovers te bestrijden. In januari 1663 keerde Banckert terug naar huis. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog voer hij in 1664 als vice-admiraal op de ''Vere'' en een jaar later op het nieuwe vlaggenschip ''Tholen'' met Abraham Crijnssen als kapitein.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 111 en ZA, 508 Rekenkamer C, inv.nr. 6999. Rekeningen Admiraliteit Zeeland.</ref>		In juli 1661 werd Adriaan Banckert samen met enkele andere Zeeuwse kapiteins onder het bevel van schout-bij-nacht Cornelis Evertsen de Oude uitgezonden om zich bij Cadiz te verenigen met het eskader onder De Ruyter. Dit had tot taak de Barbarijse zeerovers te bestrijden. In januari 1663 keerde Banckert terug naar huis. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog voer hij in 1664 als vice-admiraal op de ''Vere'' en een jaar later op het nieuwe vlaggenschip ''Tholen'' met Abraham Crijnssen als kapitein.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 111 en ZA, 508 Rekenkamer C, inv.nr. 6999. Rekeningen Admiraliteit Zeeland.</ref>
	Banckert was inmiddels in aanzien geklommen en kwam in aanmerking voor bevordering tot schout-bij-nacht. Deze functie was vrijgekomen na de bevordering van Johan Evertsen door de admiraliteit Zeeland tot luitenant-admiraal.<ref>Raven, ‘De Banckerts’ 523; ZA, Resoluties Staten van Zeeland, 19 december 1664 en De Jonge, Zeewezen. Eerste deel 686-688.</ref> De eerste slag van de Tweede Engelse Oorlog (1665-1667), die bij Lowestoft, op 12 juni 1665, verliep chaotisch. Er was amper tactiek besproken en er waren niet minder dan zeven smaldelen gevormd. De positie van de officieren in de vloot was onduidelijk met als gevolg dat toen opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam en zijn tweede man waren gesneuveld een deel van de vloot Evertsen volgde en een ander deel de Hollander Cornelis Tromp. De Ruyter zou na zijn terugkeer uit de West, in augustus 1665, het opperbevel over de vloot krijgen. Na de slag bij Lowestoft nam Johan Evertsen ontslag en werd Banckert, die zich had weten te onderscheiden, benoemd tot vice-admiraal.		Banckert was inmiddels in aanzien geklommen en kwam in aanmerking voor bevordering tot schout-bij-nacht. Deze functie was vrijgekomen na de bevordering van Johan Evertsen door de admiraliteit Zeeland tot luitenant-admiraal.<ref>Raven, ‘De Banckerts’ 523; ZA, Resoluties Staten van Zeeland, 19 december 1664 en De Jonge, Zeewezen. Eerste deel 686-688.</ref> De eerste slag van de Tweede Engelse Oorlog (1665-1667), die bij Lowestoft, op 12 juni 1665, verliep chaotisch. Er was amper tactiek besproken en er waren niet minder dan zeven smaldelen gevormd. De positie van de officieren in de vloot was onduidelijk met als gevolg dat toen opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam en zijn tweede man waren gesneuveld een deel van de vloot Evertsen volgde en een ander deel de Hollander Cornelis Tromp. De Ruyter zou na zijn terugkeer uit de West, in augustus 1665, het opperbevel over de vloot krijgen. Na de slag bij Lowestoft nam Johan Evertsen ontslag en werd Banckert, die zich had weten te onderscheiden, benoemd tot vice-admiraal.
Regel 51:		Regel 51:

	Banckert kreeg een functie als belangrijkste ’raadsman’ (adviseur) van de Zeeuwse admiraliteit. Hij kreeg in 1678 zelfs een zetel in de admiraliteitsraad, een uitzondering voor een vlagofficier. Op 22 april 1684 overleed Banckert. Hij werd begraven in de St-Pieterskerk te Middelburg, maar kreeg geen praalgraf, Dat was alleen voorbehouden aan admiraals die in het gevecht waren gesneuveld.<ref>GAV, Bibliotheek van der Os, inv.nr. 2095. Aantekeningen over Vlissingen, pag. 536. Zijn weduwe, Johanna Constantia Cau overleed op 13 november 1692 en werd in het graf bijgezet.</ref> Hij was ruim 32 jaar onafgebroken in dienst van de admiraliteit zonder ooit zwaargewond te raken. Banckert kreeg voor zijn beslissende acties in vele zeeslagen niet de eer die hem toekwam, omdat hij onder opperbevel van een ander stond. Ofschoon er niet veel over het privéleven van Adriaan Banckert bekend is, had hij waarschijnlijk een nog bescheidener inborst dan De Ruyter. Banckert gehoorzaamde altijd zijn superieuren, ook als hij het niet met hen eens was en moest veel geduld uitoefenen voordat hij een functie als vlagofficier kreeg.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 116.</ref>		Banckert kreeg een functie als belangrijkste ’raadsman’ (adviseur) van de Zeeuwse admiraliteit. Hij kreeg in 1678 zelfs een zetel in de admiraliteitsraad, een uitzondering voor een vlagofficier. Op 22 april 1684 overleed Banckert. Hij werd begraven in de St-Pieterskerk te Middelburg, maar kreeg geen praalgraf, Dat was alleen voorbehouden aan admiraals die in het gevecht waren gesneuveld.<ref>GAV, Bibliotheek van der Os, inv.nr. 2095. Aantekeningen over Vlissingen, pag. 536. Zijn weduwe, Johanna Constantia Cau overleed op 13 november 1692 en werd in het graf bijgezet.</ref> Hij was ruim 32 jaar onafgebroken in dienst van de admiraliteit zonder ooit zwaargewond te raken. Banckert kreeg voor zijn beslissende acties in vele zeeslagen niet de eer die hem toekwam, omdat hij onder opperbevel van een ander stond. Ofschoon er niet veel over het privéleven van Adriaan Banckert bekend is, had hij waarschijnlijk een nog bescheidener inborst dan De Ruyter. Banckert gehoorzaamde altijd zijn superieuren, ook als hij het niet met hen eens was en moest veel geduld uitoefenen voordat hij een functie als vlagofficier kreeg.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 116.</ref>
	[[Bestand:Solebay.~~jpg~~\|thumb\|left\|~~400px~~\|Het gevecht van Michiel Adriaensz de Ruyter tegen de hertog van York op de 'Royal Prince' tijdens de zeeslag bij Solebay, 7 juni 1672: episode uit de Derde Engelse Zeeoorlog (1672-74), Willem van de Velde (II), 1691, olieverf op doek, bron:[http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]		[[Bestand:Solebay.JPG\|thumb\|left\|450px\|Het gevecht van Michiel Adriaensz de Ruyter tegen de hertog van York op de 'Royal Prince' tijdens de zeeslag bij Solebay, 7 juni 1672: episode uit de Derde Engelse Zeeoorlog (1672-74), Willem van de Velde (II), 1691, olieverf op doek, bron:[http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	Om gezichtsverlies te voorkomen werd hij in 1674 om maritiem-politieke redenen uit zijn functie ontheven. Omdat de Staten van Holland hadden geweigerd een Zeeuwse luitenant-admiraal aan te stellen als vlootvoogd ontbeerde de vloot in 1675-76 een kundig onderadmiraal. Banckert zou waarschijnlijk de bedoelingen van De Ruyter tot uitvoering hebben kunnen brengen en diens eskader in de Middellandse Zee een beslissende bijdrage hebben kunnen leveren. In plaats daarvan verbleef Banckert in de vergaderzaal van het admiraliteitscollege terwijl De Ruyter op een zelfmoordmissie werd uitgestuurd.		Om gezichtsverlies te voorkomen werd hij in 1674 om maritiem-politieke redenen uit zijn functie ontheven. Omdat de Staten van Holland hadden geweigerd een Zeeuwse luitenant-admiraal aan te stellen als vlootvoogd ontbeerde de vloot in 1675-76 een kundig onderadmiraal. Banckert zou waarschijnlijk de bedoelingen van De Ruyter tot uitvoering hebben kunnen brengen en diens eskader in de Middellandse Zee een beslissende bijdrage hebben kunnen leveren. In plaats daarvan verbleef Banckert in de vergaderzaal van het admiraliteitscollege terwijl De Ruyter op een zelfmoordmissie werd uitgestuurd.
	Toen de Derde Engelse Oorlog in 1672 aanving stond De Ruyter aan Banckert een veel grotere zelfstandigheid toe dan zijn voorgangers hadden genoten. Hij kweet zich dusdanig van zijn taak dat in ieder geval de Franse en Engelse zeehistorici hun nederlaag bij Solebay aan de manoeuvres van Banckert toeschreven. De daarop volgende zeeslagen bij Schooneveld van 1673 verliepen niet in Banckerts voordeel. In de laatste slag van de oorlog, bij Kijkduin kon Banckert weer wel opnieuw zijn vrijheid gebruiken om naar eigen inzicht te handelen. Hij sneed opnieuw het Franse eskader af en nadat dezen op de vlucht sloegen greep hij in om de strijd tussen De Ruyter en Prins Rupert en Tromp tegen Spragg in het voordeel van de Nederlanders te doen beslissen.<ref>Warnsinck, Twaalf doorluchtige zeehelden 118-123, 125-126.</ref> De ooggetuigen die de Slag bij Kijkduin gadesloegen, erkennen Banckert als de man die de Fransen belette de bongenoten te ondersteunen. Nadat dit doel was bereikt wist hij zich ook nog eens door het Franse eskader heen te slaan en, met alle zeilen bij, zich naar de hoofdmacht te haasten om de overwinning te behalen. De Fransen, die meer dan de Nederlanders en de Engelsen geneigd zijn tot theoretisch-zeetactische beschouwingen hebben zijn manoeuvres in deze slag nauwkeurig bestudeerd. De Fransman Castex verklaart de nederlaag bij Kijkduin, door De Ruyter te prijzen wegens ‘onbeperkte vertrouwen en talenten van Banckert’ en ‘de brutaliteit van Banckert, een vreselijk gevaarlijke tegenstander, maar op basis van diepe kennis van zijn tegenstander en diens onvermogen tot manoeuvreren.’ Hij eindigt met: ‘De commodore toont zich een waardige luitenant van de geniale admiraal.’<ref>Idem</ref>		Toen de Derde Engelse Oorlog in 1672 aanving stond De Ruyter aan Banckert een veel grotere zelfstandigheid toe dan zijn voorgangers hadden genoten. Hij kweet zich dusdanig van zijn taak dat in ieder geval de Franse en Engelse zeehistorici hun nederlaag bij Solebay aan de manoeuvres van Banckert toeschreven. De daarop volgende zeeslagen bij Schooneveld van 1673 verliepen niet in Banckerts voordeel. In de laatste slag van de oorlog, bij Kijkduin kon Banckert weer wel opnieuw zijn vrijheid gebruiken om naar eigen inzicht te handelen. Hij sneed opnieuw het Franse eskader af en nadat dezen op de vlucht sloegen greep hij in om de strijd tussen De Ruyter en Prins Rupert en Tromp tegen Spragg in het voordeel van de Nederlanders te doen beslissen.<ref>Warnsinck, Twaalf doorluchtige zeehelden 118-123, 125-126.</ref> De ooggetuigen die de Slag bij Kijkduin gadesloegen, erkennen Banckert als de man die de Fransen belette de bongenoten te ondersteunen. Nadat dit doel was bereikt wist hij zich ook nog eens door het Franse eskader heen te slaan en, met alle zeilen bij, zich naar de hoofdmacht te haasten om de overwinning te behalen. De Fransen, die meer dan de Nederlanders en de Engelsen geneigd zijn tot theoretisch-zeetactische beschouwingen hebben zijn manoeuvres in deze slag nauwkeurig bestudeerd. De Fransman Castex verklaart de nederlaag bij Kijkduin, door De Ruyter te prijzen wegens ‘onbeperkte vertrouwen en talenten van Banckert’ en ‘de brutaliteit van Banckert, een vreselijk gevaarlijke tegenstander, maar op basis van diepe kennis van zijn tegenstander en diens onvermogen tot manoeuvreren.’ Hij eindigt met: ‘De commodore toont zich een waardige luitenant van de geniale admiraal.’<ref>Idem</ref>

Johan Francke: /* De Derde Engelse Oorlog */

2015-07-07T08:59:46Z

De Derde Engelse Oorlog

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 08:59
Regel 38:		Regel 38:

	Op 7 juni 1672 vond met de Engels-Franse vloot, onder bevel van de Duke of York (1633-1701) de Slag bij Solebay plaats. Banckert bond meteen de strijd aan met de Franse vice-admiraal Jean graaf d’Estrées (1624-1707). Hij slaagde er in om met zijn vijftien Zeeuwse en Friese schepen het eskader van de d’Estrées met zijn 31 schepen van de hoofdmacht te scheiden. Toen d’Estrées overstag ging, volgde Banckert hem, waarbij hij het voordeel van de wind hield. De hoofdmacht van de geallieerde vloot werd nu door de overige eskaders van De Ruyter en Van Ghent aangevallen. Na afloop van de strijd was er kritiek op Banckert, die aan zijn been gewond was geraakt, want hij zou de Fransen hebben ontzien en De Ruyter waarschuwde ervoor de gelederen goed gesloten te houden, want ofschoon hij de linie van de tegenstander had doorbroken, betekende het ondernemen van een dergelijke actie dat men de tegenstander de gelegenheid gaf hetzelfde te doen.<ref>De Jonge, Zeewezen. Tweede deel 298-308; Raven, ‘De Banckerts’ 524-525; Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 113 en Van Gent 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78.</ref>		Op 7 juni 1672 vond met de Engels-Franse vloot, onder bevel van de Duke of York (1633-1701) de Slag bij Solebay plaats. Banckert bond meteen de strijd aan met de Franse vice-admiraal Jean graaf d’Estrées (1624-1707). Hij slaagde er in om met zijn vijftien Zeeuwse en Friese schepen het eskader van de d’Estrées met zijn 31 schepen van de hoofdmacht te scheiden. Toen d’Estrées overstag ging, volgde Banckert hem, waarbij hij het voordeel van de wind hield. De hoofdmacht van de geallieerde vloot werd nu door de overige eskaders van De Ruyter en Van Ghent aangevallen. Na afloop van de strijd was er kritiek op Banckert, die aan zijn been gewond was geraakt, want hij zou de Fransen hebben ontzien en De Ruyter waarschuwde ervoor de gelederen goed gesloten te houden, want ofschoon hij de linie van de tegenstander had doorbroken, betekende het ondernemen van een dergelijke actie dat men de tegenstander de gelegenheid gaf hetzelfde te doen.<ref>De Jonge, Zeewezen. Tweede deel 298-308; Raven, ‘De Banckerts’ 524-525; Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 113 en Van Gent 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78.</ref>
	[[Bestand:~~Schoonveld~~.~~JPG~~\|right\|thumb\|400px\|Zeeslag op Schoonevelt, 7 juni 1673, Petrus Johannes Schotel, Ruurt de Vries, Frans Buffa en Zonen, 1848 - 1855, lithografie, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]		[[Bestand:Schooneveld.jpg\|right\|thumb\|400px\|Zeeslag op Schoonevelt, 7 juni 1673, Petrus Johannes Schotel, Ruurt de Vries, Frans Buffa en Zonen, 1848 - 1855, lithografie, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	Op 7 en 14 juni 1673 werd de Slag bij Schooneveld voor de Zeeuwse kust uitgevochten, waarbij Adriaan Banckert het schip ''Walcheren'' commandeerde. Een gecombineerde macht van 140 oorlogsbodems achtervolgde de Nederlandse vloot vanaf de Theemsmonding en bedreigde de Republiek. In de beproefde slagorde wachtte de vloot onder De Ruyter de vijand op voor de kust. De Engelse en Franse kapiteins vreesden de vele zandbanken en voeren dicht op elkaar naar de Nederlandse linie. Door hun verwarde formatie en aarzeling konden de geallieerde eskaders hun getalsovermacht en vuurkracht niet uitbuiten. De Nederlanders handhaafden gedisciplineerd hun linies. Banckert leidde in het zuiden het gevecht tegen het twee maal sterkere eskader van admiraal Spragg.		Op 7 en 14 juni 1673 werd de Slag bij Schooneveld voor de Zeeuwse kust uitgevochten, waarbij Adriaan Banckert het schip ''Walcheren'' commandeerde. Een gecombineerde macht van 140 oorlogsbodems achtervolgde de Nederlandse vloot vanaf de Theemsmonding en bedreigde de Republiek. In de beproefde slagorde wachtte de vloot onder De Ruyter de vijand op voor de kust. De Engelse en Franse kapiteins vreesden de vele zandbanken en voeren dicht op elkaar naar de Nederlandse linie. Door hun verwarde formatie en aarzeling konden de geallieerde eskaders hun getalsovermacht en vuurkracht niet uitbuiten. De Nederlanders handhaafden gedisciplineerd hun linies. Banckert leidde in het zuiden het gevecht tegen het twee maal sterkere eskader van admiraal Spragg.
	De Ruyter besloot met zijn eskader tot een onverwachte manoeuvre door later op de middag overstag te gaan en voorlangs het eskader van ‘d Estrées te kruisen en daarna een westelijke koers aan te leggen waardoor de geallieerde vloot tussen de linies van de eskaders van De Ruyter en Banckert in kwam te liggen, en zware schade opliep. Door deze actie waren de Fransen in verwarring geraakt. Daarna herstelden Banckert en De Ruyter de slaglinie weer en voeren noordwaarts om Tromp te hulp te snellen. Het overwicht was nu gekeerd. De Ruyter zorgde er met zijn acties voor dat een eskader Franse schepen richting Banckert werd gedreven. Deze was intussen slaags geraakt met een deel van het Engelse eskader. Met een handige zeilmanoeuvre wist Banckert een deel van zijn Engelse belagers buitenspel te zetten zonder dat hiervoor noemswaardig strijd geleverd hoefde te worden. Tegen zes uur ‘s avonds overzag De Ruyter de situatie, veranderde van koers om de schepen van Banckert bij te staan. De uiteen geslagen geallieerde vloot vluchtte en werd door de Nederlanders achtervolgd.<ref>Warnsinck, De zeeslag op Schooneveld 38-39, 43-59; Van Gent, 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78 en Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 mei 1993, pag. 4.</ref> Schade aan de tuigage maakte dat Banckert het strijdtoneel moest verlaten.		De Ruyter besloot met zijn eskader tot een onverwachte manoeuvre door later op de middag overstag te gaan en voorlangs het eskader van ‘d Estrées te kruisen en daarna een westelijke koers aan te leggen waardoor de geallieerde vloot tussen de linies van de eskaders van De Ruyter en Banckert in kwam te liggen, en zware schade opliep. Door deze actie waren de Fransen in verwarring geraakt. Daarna herstelden Banckert en De Ruyter de slaglinie weer en voeren noordwaarts om Tromp te hulp te snellen. Het overwicht was nu gekeerd. De Ruyter zorgde er met zijn acties voor dat een eskader Franse schepen richting Banckert werd gedreven. Deze was intussen slaags geraakt met een deel van het Engelse eskader. Met een handige zeilmanoeuvre wist Banckert een deel van zijn Engelse belagers buitenspel te zetten zonder dat hiervoor noemswaardig strijd geleverd hoefde te worden. Tegen zes uur ‘s avonds overzag De Ruyter de situatie, veranderde van koers om de schepen van Banckert bij te staan. De uiteen geslagen geallieerde vloot vluchtte en werd door de Nederlanders achtervolgd.<ref>Warnsinck, De zeeslag op Schooneveld 38-39, 43-59; Van Gent, 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78 en Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 mei 1993, pag. 4.</ref> Schade aan de tuigage maakte dat Banckert het strijdtoneel moest verlaten.

Johan Francke op 7 jul 2015 om 08:59

2015-07-07T08:59:06Z

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 08:59
Regel 38:		Regel 38:

	Op 7 juni 1672 vond met de Engels-Franse vloot, onder bevel van de Duke of York (1633-1701) de Slag bij Solebay plaats. Banckert bond meteen de strijd aan met de Franse vice-admiraal Jean graaf d’Estrées (1624-1707). Hij slaagde er in om met zijn vijftien Zeeuwse en Friese schepen het eskader van de d’Estrées met zijn 31 schepen van de hoofdmacht te scheiden. Toen d’Estrées overstag ging, volgde Banckert hem, waarbij hij het voordeel van de wind hield. De hoofdmacht van de geallieerde vloot werd nu door de overige eskaders van De Ruyter en Van Ghent aangevallen. Na afloop van de strijd was er kritiek op Banckert, die aan zijn been gewond was geraakt, want hij zou de Fransen hebben ontzien en De Ruyter waarschuwde ervoor de gelederen goed gesloten te houden, want ofschoon hij de linie van de tegenstander had doorbroken, betekende het ondernemen van een dergelijke actie dat men de tegenstander de gelegenheid gaf hetzelfde te doen.<ref>De Jonge, Zeewezen. Tweede deel 298-308; Raven, ‘De Banckerts’ 524-525; Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 113 en Van Gent 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78.</ref>		Op 7 juni 1672 vond met de Engels-Franse vloot, onder bevel van de Duke of York (1633-1701) de Slag bij Solebay plaats. Banckert bond meteen de strijd aan met de Franse vice-admiraal Jean graaf d’Estrées (1624-1707). Hij slaagde er in om met zijn vijftien Zeeuwse en Friese schepen het eskader van de d’Estrées met zijn 31 schepen van de hoofdmacht te scheiden. Toen d’Estrées overstag ging, volgde Banckert hem, waarbij hij het voordeel van de wind hield. De hoofdmacht van de geallieerde vloot werd nu door de overige eskaders van De Ruyter en Van Ghent aangevallen. Na afloop van de strijd was er kritiek op Banckert, die aan zijn been gewond was geraakt, want hij zou de Fransen hebben ontzien en De Ruyter waarschuwde ervoor de gelederen goed gesloten te houden, want ofschoon hij de linie van de tegenstander had doorbroken, betekende het ondernemen van een dergelijke actie dat men de tegenstander de gelegenheid gaf hetzelfde te doen.<ref>De Jonge, Zeewezen. Tweede deel 298-308; Raven, ‘De Banckerts’ 524-525; Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 113 en Van Gent 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78.</ref>
	[[Bestand:Schoonveld.~~jpg~~\|right\|thumb\|~~350px~~\|Zeeslag op Schoonevelt, 7 juni 1673, Petrus Johannes Schotel, Ruurt de Vries, Frans Buffa en Zonen, 1848 - 1855, lithografie, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]		[[Bestand:Schoonveld.JPG\|right\|thumb\|400px\|Zeeslag op Schoonevelt, 7 juni 1673, Petrus Johannes Schotel, Ruurt de Vries, Frans Buffa en Zonen, 1848 - 1855, lithografie, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	Op 7 en 14 juni 1673 werd de Slag bij Schooneveld voor de Zeeuwse kust uitgevochten, waarbij Adriaan Banckert het schip ''Walcheren'' commandeerde. Een gecombineerde macht van 140 oorlogsbodems achtervolgde de Nederlandse vloot vanaf de Theemsmonding en bedreigde de Republiek. In de beproefde slagorde wachtte de vloot onder De Ruyter de vijand op voor de kust. De Engelse en Franse kapiteins vreesden de vele zandbanken en voeren dicht op elkaar naar de Nederlandse linie. Door hun verwarde formatie en aarzeling konden de geallieerde eskaders hun getalsovermacht en vuurkracht niet uitbuiten. De Nederlanders handhaafden gedisciplineerd hun linies. Banckert leidde in het zuiden het gevecht tegen het twee maal sterkere eskader van admiraal Spragg.		Op 7 en 14 juni 1673 werd de Slag bij Schooneveld voor de Zeeuwse kust uitgevochten, waarbij Adriaan Banckert het schip ''Walcheren'' commandeerde. Een gecombineerde macht van 140 oorlogsbodems achtervolgde de Nederlandse vloot vanaf de Theemsmonding en bedreigde de Republiek. In de beproefde slagorde wachtte de vloot onder De Ruyter de vijand op voor de kust. De Engelse en Franse kapiteins vreesden de vele zandbanken en voeren dicht op elkaar naar de Nederlandse linie. Door hun verwarde formatie en aarzeling konden de geallieerde eskaders hun getalsovermacht en vuurkracht niet uitbuiten. De Nederlanders handhaafden gedisciplineerd hun linies. Banckert leidde in het zuiden het gevecht tegen het twee maal sterkere eskader van admiraal Spragg.
	De Ruyter besloot met zijn eskader tot een onverwachte manoeuvre door later op de middag overstag te gaan en voorlangs het eskader van ‘d Estrées te kruisen en daarna een westelijke koers aan te leggen waardoor de geallieerde vloot tussen de linies van de eskaders van De Ruyter en Banckert in kwam te liggen, en zware schade opliep. Door deze actie waren de Fransen in verwarring geraakt. Daarna herstelden Banckert en De Ruyter de slaglinie weer en voeren noordwaarts om Tromp te hulp te snellen. Het overwicht was nu gekeerd. De Ruyter zorgde er met zijn acties voor dat een eskader Franse schepen richting Banckert werd gedreven. Deze was intussen slaags geraakt met een deel van het Engelse eskader. Met een handige zeilmanoeuvre wist Banckert een deel van zijn Engelse belagers buitenspel te zetten zonder dat hiervoor noemswaardig strijd geleverd hoefde te worden. Tegen zes uur ‘s avonds overzag De Ruyter de situatie, veranderde van koers om de schepen van Banckert bij te staan. De uiteen geslagen geallieerde vloot vluchtte en werd door de Nederlanders achtervolgd.<ref>Warnsinck, De zeeslag op Schooneveld 38-39, 43-59; Van Gent, 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78 en Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 mei 1993, pag. 4.</ref> Schade aan de tuigage maakte dat Banckert het strijdtoneel moest verlaten.		De Ruyter besloot met zijn eskader tot een onverwachte manoeuvre door later op de middag overstag te gaan en voorlangs het eskader van ‘d Estrées te kruisen en daarna een westelijke koers aan te leggen waardoor de geallieerde vloot tussen de linies van de eskaders van De Ruyter en Banckert in kwam te liggen, en zware schade opliep. Door deze actie waren de Fransen in verwarring geraakt. Daarna herstelden Banckert en De Ruyter de slaglinie weer en voeren noordwaarts om Tromp te hulp te snellen. Het overwicht was nu gekeerd. De Ruyter zorgde er met zijn acties voor dat een eskader Franse schepen richting Banckert werd gedreven. Deze was intussen slaags geraakt met een deel van het Engelse eskader. Met een handige zeilmanoeuvre wist Banckert een deel van zijn Engelse belagers buitenspel te zetten zonder dat hiervoor noemswaardig strijd geleverd hoefde te worden. Tegen zes uur ‘s avonds overzag De Ruyter de situatie, veranderde van koers om de schepen van Banckert bij te staan. De uiteen geslagen geallieerde vloot vluchtte en werd door de Nederlanders achtervolgd.<ref>Warnsinck, De zeeslag op Schooneveld 38-39, 43-59; Van Gent, 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78 en Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 mei 1993, pag. 4.</ref> Schade aan de tuigage maakte dat Banckert het strijdtoneel moest verlaten.
Regel 51:		Regel 51:

	Banckert kreeg een functie als belangrijkste ’raadsman’ (adviseur) van de Zeeuwse admiraliteit. Hij kreeg in 1678 zelfs een zetel in de admiraliteitsraad, een uitzondering voor een vlagofficier. Op 22 april 1684 overleed Banckert. Hij werd begraven in de St-Pieterskerk te Middelburg, maar kreeg geen praalgraf, Dat was alleen voorbehouden aan admiraals die in het gevecht waren gesneuveld.<ref>GAV, Bibliotheek van der Os, inv.nr. 2095. Aantekeningen over Vlissingen, pag. 536. Zijn weduwe, Johanna Constantia Cau overleed op 13 november 1692 en werd in het graf bijgezet.</ref> Hij was ruim 32 jaar onafgebroken in dienst van de admiraliteit zonder ooit zwaargewond te raken. Banckert kreeg voor zijn beslissende acties in vele zeeslagen niet de eer die hem toekwam, omdat hij onder opperbevel van een ander stond. Ofschoon er niet veel over het privéleven van Adriaan Banckert bekend is, had hij waarschijnlijk een nog bescheidener inborst dan De Ruyter. Banckert gehoorzaamde altijd zijn superieuren, ook als hij het niet met hen eens was en moest veel geduld uitoefenen voordat hij een functie als vlagofficier kreeg.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 116.</ref>		Banckert kreeg een functie als belangrijkste ’raadsman’ (adviseur) van de Zeeuwse admiraliteit. Hij kreeg in 1678 zelfs een zetel in de admiraliteitsraad, een uitzondering voor een vlagofficier. Op 22 april 1684 overleed Banckert. Hij werd begraven in de St-Pieterskerk te Middelburg, maar kreeg geen praalgraf, Dat was alleen voorbehouden aan admiraals die in het gevecht waren gesneuveld.<ref>GAV, Bibliotheek van der Os, inv.nr. 2095. Aantekeningen over Vlissingen, pag. 536. Zijn weduwe, Johanna Constantia Cau overleed op 13 november 1692 en werd in het graf bijgezet.</ref> Hij was ruim 32 jaar onafgebroken in dienst van de admiraliteit zonder ooit zwaargewond te raken. Banckert kreeg voor zijn beslissende acties in vele zeeslagen niet de eer die hem toekwam, omdat hij onder opperbevel van een ander stond. Ofschoon er niet veel over het privéleven van Adriaan Banckert bekend is, had hij waarschijnlijk een nog bescheidener inborst dan De Ruyter. Banckert gehoorzaamde altijd zijn superieuren, ook als hij het niet met hen eens was en moest veel geduld uitoefenen voordat hij een functie als vlagofficier kreeg.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 116.</ref>
	[[Bestand:Solebay.jpg\|thumb\|left\|400px\|Het gevecht van Michiel Adriaensz de Ruyter tegen de hertog van York op de 'Royal Prince' tijdens de zeeslag bij Solebay, 7 juni 1672: episode uit de Derde Engelse Zeeoorlog (1672-74), Willem van de Velde (II), 1691, olieverf op doek, bron:[http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]		[[Bestand:Solebay.jpg\|thumb\|left\|400px\|Het gevecht van Michiel Adriaensz de Ruyter tegen de hertog van York op de 'Royal Prince' tijdens de zeeslag bij Solebay, 7 juni 1672: episode uit de Derde Engelse Zeeoorlog (1672-74), Willem van de Velde (II), 1691, olieverf op doek, bron:[http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	Om gezichtsverlies te voorkomen werd hij in 1674 om maritiem-politieke redenen uit zijn functie ontheven. Omdat de Staten van Holland hadden geweigerd een Zeeuwse luitenant-admiraal aan te stellen als vlootvoogd ontbeerde de vloot in 1675-76 een kundig onderadmiraal. Banckert zou waarschijnlijk de bedoelingen van De Ruyter tot uitvoering hebben kunnen brengen en diens eskader in de Middellandse Zee een beslissende bijdrage hebben kunnen leveren. In plaats daarvan verbleef Banckert in de vergaderzaal van het admiraliteitscollege terwijl De Ruyter op een zelfmoordmissie werd uitgestuurd.		Om gezichtsverlies te voorkomen werd hij in 1674 om maritiem-politieke redenen uit zijn functie ontheven. Omdat de Staten van Holland hadden geweigerd een Zeeuwse luitenant-admiraal aan te stellen als vlootvoogd ontbeerde de vloot in 1675-76 een kundig onderadmiraal. Banckert zou waarschijnlijk de bedoelingen van De Ruyter tot uitvoering hebben kunnen brengen en diens eskader in de Middellandse Zee een beslissende bijdrage hebben kunnen leveren. In plaats daarvan verbleef Banckert in de vergaderzaal van het admiraliteitscollege terwijl De Ruyter op een zelfmoordmissie werd uitgestuurd.
	Toen de Derde Engelse Oorlog in 1672 aanving stond De Ruyter aan Banckert een veel grotere zelfstandigheid toe dan zijn voorgangers hadden genoten. Hij kweet zich dusdanig van zijn taak dat in ieder geval de Franse en Engelse zeehistorici hun nederlaag bij Solebay aan de manoeuvres van Banckert toeschreven. De daarop volgende zeeslagen bij Schooneveld van 1673 verliepen niet in Banckerts voordeel. In de laatste slag van de oorlog, bij Kijkduin kon Banckert weer wel opnieuw zijn vrijheid gebruiken om naar eigen inzicht te handelen. Hij sneed opnieuw het Franse eskader af en nadat dezen op de vlucht sloegen greep hij in om de strijd tussen De Ruyter en Prins Rupert en Tromp tegen Spragg in het voordeel van de Nederlanders te doen beslissen.<ref>Warnsinck, Twaalf doorluchtige zeehelden 118-123, 125-126.</ref> De ooggetuigen die de Slag bij Kijkduin gadesloegen, erkennen Banckert als de man die de Fransen belette de bongenoten te ondersteunen. Nadat dit doel was bereikt wist hij zich ook nog eens door het Franse eskader heen te slaan en, met alle zeilen bij, zich naar de hoofdmacht te haasten om de overwinning te behalen. De Fransen, die meer dan de Nederlanders en de Engelsen geneigd zijn tot theoretisch-zeetactische beschouwingen hebben zijn manoeuvres in deze slag nauwkeurig bestudeerd. De Fransman Castex verklaart de nederlaag bij Kijkduin, door De Ruyter te prijzen wegens ‘onbeperkte vertrouwen en talenten van Banckert’ en ‘de brutaliteit van Banckert, een vreselijk gevaarlijke tegenstander, maar op basis van diepe kennis van zijn tegenstander en diens onvermogen tot manoeuvreren.’ Hij eindigt met: ‘De commodore toont zich een waardige luitenant van de geniale admiraal.’<ref>Idem</ref>		Toen de Derde Engelse Oorlog in 1672 aanving stond De Ruyter aan Banckert een veel grotere zelfstandigheid toe dan zijn voorgangers hadden genoten. Hij kweet zich dusdanig van zijn taak dat in ieder geval de Franse en Engelse zeehistorici hun nederlaag bij Solebay aan de manoeuvres van Banckert toeschreven. De daarop volgende zeeslagen bij Schooneveld van 1673 verliepen niet in Banckerts voordeel. In de laatste slag van de oorlog, bij Kijkduin kon Banckert weer wel opnieuw zijn vrijheid gebruiken om naar eigen inzicht te handelen. Hij sneed opnieuw het Franse eskader af en nadat dezen op de vlucht sloegen greep hij in om de strijd tussen De Ruyter en Prins Rupert en Tromp tegen Spragg in het voordeel van de Nederlanders te doen beslissen.<ref>Warnsinck, Twaalf doorluchtige zeehelden 118-123, 125-126.</ref> De ooggetuigen die de Slag bij Kijkduin gadesloegen, erkennen Banckert als de man die de Fransen belette de bongenoten te ondersteunen. Nadat dit doel was bereikt wist hij zich ook nog eens door het Franse eskader heen te slaan en, met alle zeilen bij, zich naar de hoofdmacht te haasten om de overwinning te behalen. De Fransen, die meer dan de Nederlanders en de Engelsen geneigd zijn tot theoretisch-zeetactische beschouwingen hebben zijn manoeuvres in deze slag nauwkeurig bestudeerd. De Fransman Castex verklaart de nederlaag bij Kijkduin, door De Ruyter te prijzen wegens ‘onbeperkte vertrouwen en talenten van Banckert’ en ‘de brutaliteit van Banckert, een vreselijk gevaarlijke tegenstander, maar op basis van diepe kennis van zijn tegenstander en diens onvermogen tot manoeuvreren.’ Hij eindigt met: ‘De commodore toont zich een waardige luitenant van de geniale admiraal.’<ref>Idem</ref>

Johan Francke: /* Waardering */

2015-07-07T08:58:11Z

Waardering

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 08:58
Regel 51:		Regel 51:

	Banckert kreeg een functie als belangrijkste ’raadsman’ (adviseur) van de Zeeuwse admiraliteit. Hij kreeg in 1678 zelfs een zetel in de admiraliteitsraad, een uitzondering voor een vlagofficier. Op 22 april 1684 overleed Banckert. Hij werd begraven in de St-Pieterskerk te Middelburg, maar kreeg geen praalgraf, Dat was alleen voorbehouden aan admiraals die in het gevecht waren gesneuveld.<ref>GAV, Bibliotheek van der Os, inv.nr. 2095. Aantekeningen over Vlissingen, pag. 536. Zijn weduwe, Johanna Constantia Cau overleed op 13 november 1692 en werd in het graf bijgezet.</ref> Hij was ruim 32 jaar onafgebroken in dienst van de admiraliteit zonder ooit zwaargewond te raken. Banckert kreeg voor zijn beslissende acties in vele zeeslagen niet de eer die hem toekwam, omdat hij onder opperbevel van een ander stond. Ofschoon er niet veel over het privéleven van Adriaan Banckert bekend is, had hij waarschijnlijk een nog bescheidener inborst dan De Ruyter. Banckert gehoorzaamde altijd zijn superieuren, ook als hij het niet met hen eens was en moest veel geduld uitoefenen voordat hij een functie als vlagofficier kreeg.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 116.</ref>		Banckert kreeg een functie als belangrijkste ’raadsman’ (adviseur) van de Zeeuwse admiraliteit. Hij kreeg in 1678 zelfs een zetel in de admiraliteitsraad, een uitzondering voor een vlagofficier. Op 22 april 1684 overleed Banckert. Hij werd begraven in de St-Pieterskerk te Middelburg, maar kreeg geen praalgraf, Dat was alleen voorbehouden aan admiraals die in het gevecht waren gesneuveld.<ref>GAV, Bibliotheek van der Os, inv.nr. 2095. Aantekeningen over Vlissingen, pag. 536. Zijn weduwe, Johanna Constantia Cau overleed op 13 november 1692 en werd in het graf bijgezet.</ref> Hij was ruim 32 jaar onafgebroken in dienst van de admiraliteit zonder ooit zwaargewond te raken. Banckert kreeg voor zijn beslissende acties in vele zeeslagen niet de eer die hem toekwam, omdat hij onder opperbevel van een ander stond. Ofschoon er niet veel over het privéleven van Adriaan Banckert bekend is, had hij waarschijnlijk een nog bescheidener inborst dan De Ruyter. Banckert gehoorzaamde altijd zijn superieuren, ook als hij het niet met hen eens was en moest veel geduld uitoefenen voordat hij een functie als vlagofficier kreeg.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 116.</ref>
			[[Bestand:Solebay.jpg\|thumb\|left\|400px\|Het gevecht van Michiel Adriaensz de Ruyter tegen de hertog van York op de 'Royal Prince' tijdens de zeeslag bij Solebay, 7 juni 1672: episode uit de Derde Engelse Zeeoorlog (1672-74), Willem van de Velde (II), 1691, olieverf op doek, bron:[http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]
	Om gezichtsverlies te voorkomen werd hij in 1674 om maritiem-politieke redenen uit zijn functie ontheven. Omdat de Staten van Holland hadden geweigerd een Zeeuwse luitenant-admiraal aan te stellen als vlootvoogd ontbeerde de vloot in 1675-76 een kundig onderadmiraal. Banckert zou waarschijnlijk de bedoelingen van De Ruyter tot uitvoering hebben kunnen brengen en diens eskader in de Middellandse Zee een beslissende bijdrage hebben kunnen leveren. In plaats daarvan verbleef Banckert in de vergaderzaal van het admiraliteitscollege terwijl De Ruyter op een zelfmoordmissie werd uitgestuurd.		Om gezichtsverlies te voorkomen werd hij in 1674 om maritiem-politieke redenen uit zijn functie ontheven. Omdat de Staten van Holland hadden geweigerd een Zeeuwse luitenant-admiraal aan te stellen als vlootvoogd ontbeerde de vloot in 1675-76 een kundig onderadmiraal. Banckert zou waarschijnlijk de bedoelingen van De Ruyter tot uitvoering hebben kunnen brengen en diens eskader in de Middellandse Zee een beslissende bijdrage hebben kunnen leveren. In plaats daarvan verbleef Banckert in de vergaderzaal van het admiraliteitscollege terwijl De Ruyter op een zelfmoordmissie werd uitgestuurd.
	Toen de Derde Engelse Oorlog in 1672 aanving stond De Ruyter aan Banckert een veel grotere zelfstandigheid toe dan zijn voorgangers hadden genoten. Hij kweet zich dusdanig van zijn taak dat in ieder geval de Franse en Engelse zeehistorici hun nederlaag bij Solebay aan de manoeuvres van Banckert toeschreven. De daarop volgende zeeslagen bij Schooneveld van 1673 verliepen niet in Banckerts voordeel. In de laatste slag van de oorlog, bij Kijkduin kon Banckert weer wel opnieuw zijn vrijheid gebruiken om naar eigen inzicht te handelen. Hij sneed opnieuw het Franse eskader af en nadat dezen op de vlucht sloegen greep hij in om de strijd tussen De Ruyter en Prins Rupert en Tromp tegen Spragg in het voordeel van de Nederlanders te doen beslissen.<ref>Warnsinck, Twaalf doorluchtige zeehelden 118-123, 125-126.</ref> De ooggetuigen die de Slag bij Kijkduin gadesloegen, erkennen Banckert als de man die de Fransen belette de bongenoten te ondersteunen. Nadat dit doel was bereikt wist hij zich ook nog eens door het Franse eskader heen te slaan en, met alle zeilen bij, zich naar de hoofdmacht te haasten om de overwinning te behalen. De Fransen, die meer dan de Nederlanders en de Engelsen geneigd zijn tot theoretisch-zeetactische beschouwingen hebben zijn manoeuvres in deze slag nauwkeurig bestudeerd. De Fransman Castex verklaart de nederlaag bij Kijkduin, door De Ruyter te prijzen wegens ‘onbeperkte vertrouwen en talenten van Banckert’ en ‘de brutaliteit van Banckert, een vreselijk gevaarlijke tegenstander, maar op basis van diepe kennis van zijn tegenstander en diens onvermogen tot manoeuvreren.’ Hij eindigt met: ‘De commodore toont zich een waardige luitenant van de geniale admiraal.’<ref>Idem</ref>		Toen de Derde Engelse Oorlog in 1672 aanving stond De Ruyter aan Banckert een veel grotere zelfstandigheid toe dan zijn voorgangers hadden genoten. Hij kweet zich dusdanig van zijn taak dat in ieder geval de Franse en Engelse zeehistorici hun nederlaag bij Solebay aan de manoeuvres van Banckert toeschreven. De daarop volgende zeeslagen bij Schooneveld van 1673 verliepen niet in Banckerts voordeel. In de laatste slag van de oorlog, bij Kijkduin kon Banckert weer wel opnieuw zijn vrijheid gebruiken om naar eigen inzicht te handelen. Hij sneed opnieuw het Franse eskader af en nadat dezen op de vlucht sloegen greep hij in om de strijd tussen De Ruyter en Prins Rupert en Tromp tegen Spragg in het voordeel van de Nederlanders te doen beslissen.<ref>Warnsinck, Twaalf doorluchtige zeehelden 118-123, 125-126.</ref> De ooggetuigen die de Slag bij Kijkduin gadesloegen, erkennen Banckert als de man die de Fransen belette de bongenoten te ondersteunen. Nadat dit doel was bereikt wist hij zich ook nog eens door het Franse eskader heen te slaan en, met alle zeilen bij, zich naar de hoofdmacht te haasten om de overwinning te behalen. De Fransen, die meer dan de Nederlanders en de Engelsen geneigd zijn tot theoretisch-zeetactische beschouwingen hebben zijn manoeuvres in deze slag nauwkeurig bestudeerd. De Fransman Castex verklaart de nederlaag bij Kijkduin, door De Ruyter te prijzen wegens ‘onbeperkte vertrouwen en talenten van Banckert’ en ‘de brutaliteit van Banckert, een vreselijk gevaarlijke tegenstander, maar op basis van diepe kennis van zijn tegenstander en diens onvermogen tot manoeuvreren.’ Hij eindigt met: ‘De commodore toont zich een waardige luitenant van de geniale admiraal.’<ref>Idem</ref>

	Adriaan Banckert wordt wat betreft zijn tactisch inzicht en leiderschap over zijn eskader tot de bekwaamste vlootvoogden van de Gouden Eeuw gerekend.		Adriaan Banckert wordt wat betreft zijn tactisch inzicht en leiderschap over zijn eskader tot de bekwaamste vlootvoogden van de Gouden Eeuw gerekend.

	== Auteur ==		== Auteur ==

Johan Francke: /* De Tweede Engelse Oorlog */

2015-07-07T08:50:59Z

De Tweede Engelse Oorlog

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 08:50
Regel 25:		Regel 25:

	== De Tweede Engelse Oorlog ==		== De Tweede Engelse Oorlog ==
	[[Bestand:Vierdaagsezeeslag.jpg\|thumb\|left\|350px\|Episode uit de Vierdaagse Zeeslag, 11-14 juni 1666, in de Tweede Engelse Zeeoorlog (1665-1667), toegeschreven aan Willem van de Velde (I), 1666 - 1693, olieverf op doek, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]		[[Bestand:Vierdaagsezeeslag.jpg\|thumb\|left\|350px\|Episode uit de Vierdaagse Zeeslag, 11-14 juni 1666, in de Tweede Engelse Zeeoorlog (1665-1667), toegeschreven aan Willem van de Velde (I), 1666 - 1693, olieverf op doek, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	In juli 1661 werd Adriaan Banckert samen met enkele andere Zeeuwse kapiteins onder het bevel van schout-bij-nacht Cornelis Evertsen de Oude uitgezonden om zich bij Cadiz te verenigen met het eskader onder De Ruyter. Dit had tot taak de Barbarijse zeerovers te bestrijden. In januari 1663 keerde Banckert terug naar huis. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog voer hij in 1664 als vice-admiraal op de ''Vere'' en een jaar later op het nieuwe vlaggenschip ''Tholen'' met Abraham Crijnssen als kapitein.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 111 en ZA, 508 Rekenkamer C, inv.nr. 6999. Rekeningen Admiraliteit Zeeland.</ref>		In juli 1661 werd Adriaan Banckert samen met enkele andere Zeeuwse kapiteins onder het bevel van schout-bij-nacht Cornelis Evertsen de Oude uitgezonden om zich bij Cadiz te verenigen met het eskader onder De Ruyter. Dit had tot taak de Barbarijse zeerovers te bestrijden. In januari 1663 keerde Banckert terug naar huis. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog voer hij in 1664 als vice-admiraal op de ''Vere'' en een jaar later op het nieuwe vlaggenschip ''Tholen'' met Abraham Crijnssen als kapitein.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 111 en ZA, 508 Rekenkamer C, inv.nr. 6999. Rekeningen Admiraliteit Zeeland.</ref>
	Banckert was inmiddels in aanzien geklommen en kwam in aanmerking voor bevordering tot schout-bij-nacht. Deze functie was vrijgekomen na de bevordering van Johan Evertsen door de admiraliteit Zeeland tot luitenant-admiraal.<ref>Raven, ‘De Banckerts’ 523; ZA, Resoluties Staten van Zeeland, 19 december 1664 en De Jonge, Zeewezen. Eerste deel 686-688.</ref> De eerste slag van de Tweede Engelse Oorlog (1665-1667), die bij Lowestoft, op 12 juni 1665, verliep chaotisch. Er was amper tactiek besproken en er waren niet minder dan zeven smaldelen gevormd. De positie van de officieren in de vloot was onduidelijk met als gevolg dat toen opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam en zijn tweede man waren gesneuveld een deel van de vloot Evertsen volgde en een ander deel de Hollander Cornelis Tromp. De Ruyter zou na zijn terugkeer uit de West, in augustus 1665, het opperbevel over de vloot krijgen. Na de slag bij Lowestoft nam Johan Evertsen ontslag en werd Banckert, die zich had weten te onderscheiden, benoemd tot vice-admiraal.		Banckert was inmiddels in aanzien geklommen en kwam in aanmerking voor bevordering tot schout-bij-nacht. Deze functie was vrijgekomen na de bevordering van Johan Evertsen door de admiraliteit Zeeland tot luitenant-admiraal.<ref>Raven, ‘De Banckerts’ 523; ZA, Resoluties Staten van Zeeland, 19 december 1664 en De Jonge, Zeewezen. Eerste deel 686-688.</ref> De eerste slag van de Tweede Engelse Oorlog (1665-1667), die bij Lowestoft, op 12 juni 1665, verliep chaotisch. Er was amper tactiek besproken en er waren niet minder dan zeven smaldelen gevormd. De positie van de officieren in de vloot was onduidelijk met als gevolg dat toen opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam en zijn tweede man waren gesneuveld een deel van de vloot Evertsen volgde en een ander deel de Hollander Cornelis Tromp. De Ruyter zou na zijn terugkeer uit de West, in augustus 1665, het opperbevel over de vloot krijgen. Na de slag bij Lowestoft nam Johan Evertsen ontslag en werd Banckert, die zich had weten te onderscheiden, benoemd tot vice-admiraal.

Johan Francke: /* De Derde Engelse Oorlog */

2015-07-07T08:50:42Z

De Derde Engelse Oorlog

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 08:50
Regel 38:		Regel 38:

	Op 7 juni 1672 vond met de Engels-Franse vloot, onder bevel van de Duke of York (1633-1701) de Slag bij Solebay plaats. Banckert bond meteen de strijd aan met de Franse vice-admiraal Jean graaf d’Estrées (1624-1707). Hij slaagde er in om met zijn vijftien Zeeuwse en Friese schepen het eskader van de d’Estrées met zijn 31 schepen van de hoofdmacht te scheiden. Toen d’Estrées overstag ging, volgde Banckert hem, waarbij hij het voordeel van de wind hield. De hoofdmacht van de geallieerde vloot werd nu door de overige eskaders van De Ruyter en Van Ghent aangevallen. Na afloop van de strijd was er kritiek op Banckert, die aan zijn been gewond was geraakt, want hij zou de Fransen hebben ontzien en De Ruyter waarschuwde ervoor de gelederen goed gesloten te houden, want ofschoon hij de linie van de tegenstander had doorbroken, betekende het ondernemen van een dergelijke actie dat men de tegenstander de gelegenheid gaf hetzelfde te doen.<ref>De Jonge, Zeewezen. Tweede deel 298-308; Raven, ‘De Banckerts’ 524-525; Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 113 en Van Gent 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78.</ref>		Op 7 juni 1672 vond met de Engels-Franse vloot, onder bevel van de Duke of York (1633-1701) de Slag bij Solebay plaats. Banckert bond meteen de strijd aan met de Franse vice-admiraal Jean graaf d’Estrées (1624-1707). Hij slaagde er in om met zijn vijftien Zeeuwse en Friese schepen het eskader van de d’Estrées met zijn 31 schepen van de hoofdmacht te scheiden. Toen d’Estrées overstag ging, volgde Banckert hem, waarbij hij het voordeel van de wind hield. De hoofdmacht van de geallieerde vloot werd nu door de overige eskaders van De Ruyter en Van Ghent aangevallen. Na afloop van de strijd was er kritiek op Banckert, die aan zijn been gewond was geraakt, want hij zou de Fransen hebben ontzien en De Ruyter waarschuwde ervoor de gelederen goed gesloten te houden, want ofschoon hij de linie van de tegenstander had doorbroken, betekende het ondernemen van een dergelijke actie dat men de tegenstander de gelegenheid gaf hetzelfde te doen.<ref>De Jonge, Zeewezen. Tweede deel 298-308; Raven, ‘De Banckerts’ 524-525; Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 113 en Van Gent 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78.</ref>
			[[Bestand:Schoonveld.jpg\|right\|thumb\|350px\|Zeeslag op Schoonevelt, 7 juni 1673, Petrus Johannes Schotel, Ruurt de Vries, Frans Buffa en Zonen, 1848 - 1855, lithografie, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]]
	Op 7 en 14 juni 1673 werd de Slag bij Schooneveld voor de Zeeuwse kust uitgevochten, waarbij Adriaan Banckert het schip ''Walcheren'' commandeerde. Een gecombineerde macht van 140 oorlogsbodems achtervolgde de Nederlandse vloot vanaf de Theemsmonding en bedreigde de Republiek. In de beproefde slagorde wachtte de vloot onder De Ruyter de vijand op voor de kust. De Engelse en Franse kapiteins vreesden de vele zandbanken en voeren dicht op elkaar naar de Nederlandse linie. Door hun verwarde formatie en aarzeling konden de geallieerde eskaders hun getalsovermacht en vuurkracht niet uitbuiten. De Nederlanders handhaafden gedisciplineerd hun linies. Banckert leidde in het zuiden het gevecht tegen het twee maal sterkere eskader van admiraal Spragg.		Op 7 en 14 juni 1673 werd de Slag bij Schooneveld voor de Zeeuwse kust uitgevochten, waarbij Adriaan Banckert het schip ''Walcheren'' commandeerde. Een gecombineerde macht van 140 oorlogsbodems achtervolgde de Nederlandse vloot vanaf de Theemsmonding en bedreigde de Republiek. In de beproefde slagorde wachtte de vloot onder De Ruyter de vijand op voor de kust. De Engelse en Franse kapiteins vreesden de vele zandbanken en voeren dicht op elkaar naar de Nederlandse linie. Door hun verwarde formatie en aarzeling konden de geallieerde eskaders hun getalsovermacht en vuurkracht niet uitbuiten. De Nederlanders handhaafden gedisciplineerd hun linies. Banckert leidde in het zuiden het gevecht tegen het twee maal sterkere eskader van admiraal Spragg.
	De Ruyter besloot met zijn eskader tot een onverwachte manoeuvre door later op de middag overstag te gaan en voorlangs het eskader van ‘d Estrées te kruisen en daarna een westelijke koers aan te leggen waardoor de geallieerde vloot tussen de linies van de eskaders van De Ruyter en Banckert in kwam te liggen, en zware schade opliep. Door deze actie waren de Fransen in verwarring geraakt. Daarna herstelden Banckert en De Ruyter de slaglinie weer en voeren noordwaarts om Tromp te hulp te snellen. Het overwicht was nu gekeerd. De Ruyter zorgde er met zijn acties voor dat een eskader Franse schepen richting Banckert werd gedreven. Deze was intussen slaags geraakt met een deel van het Engelse eskader. Met een handige zeilmanoeuvre wist Banckert een deel van zijn Engelse belagers buitenspel te zetten zonder dat hiervoor noemswaardig strijd geleverd hoefde te worden. Tegen zes uur ‘s avonds overzag De Ruyter de situatie, veranderde van koers om de schepen van Banckert bij te staan. De uiteen geslagen geallieerde vloot vluchtte en werd door de Nederlanders achtervolgd.<ref>Warnsinck, De zeeslag op Schooneveld 38-39, 43-59; Van Gent, 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78 en Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 mei 1993, pag. 4.</ref> Schade aan de tuigage maakte dat Banckert het strijdtoneel moest verlaten.		De Ruyter besloot met zijn eskader tot een onverwachte manoeuvre door later op de middag overstag te gaan en voorlangs het eskader van ‘d Estrées te kruisen en daarna een westelijke koers aan te leggen waardoor de geallieerde vloot tussen de linies van de eskaders van De Ruyter en Banckert in kwam te liggen, en zware schade opliep. Door deze actie waren de Fransen in verwarring geraakt. Daarna herstelden Banckert en De Ruyter de slaglinie weer en voeren noordwaarts om Tromp te hulp te snellen. Het overwicht was nu gekeerd. De Ruyter zorgde er met zijn acties voor dat een eskader Franse schepen richting Banckert werd gedreven. Deze was intussen slaags geraakt met een deel van het Engelse eskader. Met een handige zeilmanoeuvre wist Banckert een deel van zijn Engelse belagers buitenspel te zetten zonder dat hiervoor noemswaardig strijd geleverd hoefde te worden. Tegen zes uur ‘s avonds overzag De Ruyter de situatie, veranderde van koers om de schepen van Banckert bij te staan. De uiteen geslagen geallieerde vloot vluchtte en werd door de Nederlanders achtervolgd.<ref>Warnsinck, De zeeslag op Schooneveld 38-39, 43-59; Van Gent, 17 zeventiende eeuwse admiralen 76-78 en Zierikzeesche Nieuwsbode, 6 mei 1993, pag. 4.</ref> Schade aan de tuigage maakte dat Banckert het strijdtoneel moest verlaten.

Johan Francke: /* De Tweede Engelse Oorlog */

2015-07-07T08:49:39Z

De Tweede Engelse Oorlog

← Oudere versie		Versie van 7 jul 2015 08:49
Regel 25:		Regel 25:

	== De Tweede Engelse Oorlog ==		== De Tweede Engelse Oorlog ==
			[[Bestand:Vierdaagsezeeslag.jpg\|thumb\|left\|350px\|Episode uit de Vierdaagse Zeeslag, 11-14 juni 1666, in de Tweede Engelse Zeeoorlog (1665-1667), toegeschreven aan Willem van de Velde (I), 1666 - 1693, olieverf op doek, bron: [http://www.rijksmuseum.nl Rijksmuseum.nl]]
	In juli 1661 werd Adriaan Banckert samen met enkele andere Zeeuwse kapiteins onder het bevel van schout-bij-nacht Cornelis Evertsen de Oude uitgezonden om zich bij Cadiz te verenigen met het eskader onder De Ruyter. Dit had tot taak de Barbarijse zeerovers te bestrijden. In januari 1663 keerde Banckert terug naar huis. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog voer hij in 1664 als vice-admiraal op de ''Vere'' en een jaar later op het nieuwe vlaggenschip ''Tholen'' met Abraham Crijnssen als kapitein.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 111 en ZA, 508 Rekenkamer C, inv.nr. 6999. Rekeningen Admiraliteit Zeeland.</ref>		In juli 1661 werd Adriaan Banckert samen met enkele andere Zeeuwse kapiteins onder het bevel van schout-bij-nacht Cornelis Evertsen de Oude uitgezonden om zich bij Cadiz te verenigen met het eskader onder De Ruyter. Dit had tot taak de Barbarijse zeerovers te bestrijden. In januari 1663 keerde Banckert terug naar huis. Tijdens de Tweede Engelse Oorlog voer hij in 1664 als vice-admiraal op de ''Vere'' en een jaar later op het nieuwe vlaggenschip ''Tholen'' met Abraham Crijnssen als kapitein.<ref>Van der Moer, ‘Adriaen Banckert’ 111 en ZA, 508 Rekenkamer C, inv.nr. 6999. Rekeningen Admiraliteit Zeeland.</ref>
	Banckert was inmiddels in aanzien geklommen en kwam in aanmerking voor bevordering tot schout-bij-nacht. Deze functie was vrijgekomen na de bevordering van Johan Evertsen door de admiraliteit Zeeland tot luitenant-admiraal.<ref>Raven, ‘De Banckerts’ 523; ZA, Resoluties Staten van Zeeland, 19 december 1664 en De Jonge, Zeewezen. Eerste deel 686-688.</ref> De eerste slag van de Tweede Engelse Oorlog (1665-1667), die bij Lowestoft, op 12 juni 1665, verliep chaotisch. Er was amper tactiek besproken en er waren niet minder dan zeven smaldelen gevormd. De positie van de officieren in de vloot was onduidelijk met als gevolg dat toen opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam en zijn tweede man waren gesneuveld een deel van de vloot Evertsen volgde en een ander deel de Hollander Cornelis Tromp. De Ruyter zou na zijn terugkeer uit de West, in augustus 1665, het opperbevel over de vloot krijgen. Na de slag bij Lowestoft nam Johan Evertsen ontslag en werd Banckert, die zich had weten te onderscheiden, benoemd tot vice-admiraal.		Banckert was inmiddels in aanzien geklommen en kwam in aanmerking voor bevordering tot schout-bij-nacht. Deze functie was vrijgekomen na de bevordering van Johan Evertsen door de admiraliteit Zeeland tot luitenant-admiraal.<ref>Raven, ‘De Banckerts’ 523; ZA, Resoluties Staten van Zeeland, 19 december 1664 en De Jonge, Zeewezen. Eerste deel 686-688.</ref> De eerste slag van de Tweede Engelse Oorlog (1665-1667), die bij Lowestoft, op 12 juni 1665, verliep chaotisch. Er was amper tactiek besproken en er waren niet minder dan zeven smaldelen gevormd. De positie van de officieren in de vloot was onduidelijk met als gevolg dat toen opperbevelhebber Van Wassenaer Obdam en zijn tweede man waren gesneuveld een deel van de vloot Evertsen volgde en een ander deel de Hollander Cornelis Tromp. De Ruyter zou na zijn terugkeer uit de West, in augustus 1665, het opperbevel over de vloot krijgen. Na de slag bij Lowestoft nam Johan Evertsen ontslag en werd Banckert, die zich had weten te onderscheiden, benoemd tot vice-admiraal.