Anthonie de Huybert - Bewerkingsoverzicht

Wim van Gorsel op 9 mrt 2021 om 08:48

2021-03-09T08:48:36Z

← Oudere versie		Versie van 9 mrt 2021 08:48
Regel 29:		Regel 29:
	[[category:persoon]]		[[category:persoon]]
	[[category:Zeeuwen]]		[[category:Zeeuwen]]
	[[category:~~Kunst & cultuur~~]]		[[category:Geschiedenis]]

	{{DEFAULTSORT: Huybert, Anthonie de}}		{{DEFAULTSORT: Huybert, Anthonie de}}

Wim van Gorsel op 9 mrt 2021 om 08:41

2021-03-09T08:41:18Z

← Oudere versie		Versie van 9 mrt 2021 08:41
Regel 1:		Regel 1:
	{{InfoboxPersoon		{{InfoboxPersoon
	\| afbeelding =		\| afbeelding = [[Bestand:A de Huybert.jpg\|250px]]
	\| naam = Anthonie de Huybert		\| naam = Anthonie de Huybert
	\| onderschrift =		\| onderschrift = Anthonie de Huybert was gedurende zijn leven onder andere raad en schepen van Zierikzee. Tekening van stadhuis Zierikzee, C. Pronk, 1743, kopergravure van J.C. Philips, 1747. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, rec.nr. 1039.
	\| geboortedatum = ged. [[11 april]] [[1583]]		\| geboortedatum = ged. [[11 april]] [[1583]]
	\| geboorteplaats = Zierikzee		\| geboorteplaats = Zierikzee

Wim van Gorsel: /* Biografie */

2021-03-09T08:36:41Z

Biografie

← Oudere versie		Versie van 9 mrt 2021 08:36
Regel 11:		Regel 11:
	}}		}}
	==Biografie==		==Biografie==
	Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.		Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren.

			In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.

	==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==		==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==

Wim van Gorsel op 9 mrt 2021 om 08:36

2021-03-09T08:36:27Z

← Oudere versie		Versie van 9 mrt 2021 08:36
Regel 10:		Regel 10:
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]
	}}		}}
			==Biografie==
	Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.		Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.

Wim van Gorsel op 27 nov 2020 om 11:11

2020-11-27T11:11:41Z

← Oudere versie		Versie van 27 nov 2020 11:11
Regel 10:		Regel 10:
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]
	}}		}}
	~~(Zierikzee ged. 11 april 1583 - Leiden 1644 of later).~~ Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.		Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.

	==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==		==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==

Wim van Gorsel op 27 nov 2020 om 11:11

2020-11-27T11:11:27Z

← Oudere versie		Versie van 27 nov 2020 11:11
Regel 8:		Regel 8:
	\| overlijdensplaats = Leiden		\| overlijdensplaats = Leiden
	\| beroep = Taalkundige		\| beroep = Taalkundige
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/ ~~Anthonie de Huybert~~]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]
	}}		}}
	(Zierikzee ged. 11 april 1583 - Leiden 1644 of later). Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.		(Zierikzee ged. 11 april 1583 - Leiden 1644 of later). Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.

Wim van Gorsel op 27 nov 2020 om 11:10

2020-11-27T11:10:38Z

← Oudere versie		Versie van 27 nov 2020 11:10
Regel 3:		Regel 3:
	\| naam = Anthonie de Huybert		\| naam = Anthonie de Huybert
	\| onderschrift =		\| onderschrift =
	\| geboortedatum = ged. 11 april 1583		\| geboortedatum = ged. [[11 april]] [[1583]]
	\| geboorteplaats = Zierikzee		\| geboorteplaats = Zierikzee
	\| overlijdensdatum = 1644 of later		\| overlijdensdatum = [[1644]] of later
	\| overlijdensplaats = Leiden		\| overlijdensplaats = Leiden
	\| beroep = Taalkundige		\| beroep = Taalkundige

Wim van Gorsel: Nieuwe pagina aangemaakt met '{{InfoboxPersoon | afbeelding = | naam = Anthonie de Huybert | onderschrift = | geboortedatum = ged. 11 april 1583 | geboorteplaats = Zierikzee | overlijdensda...'

2020-11-27T11:09:56Z

Nieuwe pagina aangemaakt met '{{InfoboxPersoon | afbeelding = | naam = Anthonie de Huybert | onderschrift = | geboortedatum = ged. 11 april 1583 | geboorteplaats = Zierikzee | overlijdensda...'

Nieuwe pagina

{{InfoboxPersoon
| afbeelding =
| naam = Anthonie de Huybert
| onderschrift =
| geboortedatum = ged. 11 april 1583
| geboorteplaats = Zierikzee
| overlijdensdatum = 1644 of later
| overlijdensplaats = Leiden
| beroep = Taalkundige
| VIAF = [http://viaf.org/viaf/ Anthonie de Huybert]
}}
(Zierikzee ged. 11 april 1583 - Leiden 1644 of later). Taalkundige. Studeerde te Utrecht letteren en rechten, werd in 1610 stadsadvocaat van Zierikzee, woonde daarna in Amsterdam waar hij misschien Vondel heeft leren kennen, keerde in 1612 naar Zierikzee terug, waar hij raad en schepen werd. In 1618 werkte de jonge Constantyn Huygens (1596-1687) enkele weken op zijn kantoor om in de rechtspraktijk te worden ingewijd. Cats verzocht Huygens zijn medewerking aan de ‘Zeeusche Nachtegael’; hij zond hem het handschrift van zijn ‘Voorhout en het Costelick mal’, die wegens hun uitvoerigheid niet in de ‘Zeeusche Nachtegael’, maar afzonderlijk bij dezelfde uitgever werden uitgegeven (1622). Het laatstgenoemde gedicht droeg hij aan Cats op. In zijn ‘Otia of ledige uren’ (1625) nam hij een gedicht ‘Aen myne vrinden in Zeeland’ op. Het is mogelijk dat de familie Huygens oorspronkelijk uit Zeeland (Schouwen?) afkomstig was; het feit dat Anthonie de Huybert Huygens met neef aansprak zou daarop kunnen wijzen. Een sluitend bewijs is echter niet te leveren. In 1622 vestigde De Huybert zich opnieuw in Amsterdam, om zich aan wetenschappelijke arbeid te wijden. Hij nam deel aan de samenkomsten van Vondel, Hooft en andere letterkundigen die zich met Nederlandse taalkunde bezig hielden. Al in 1623 vertrok hij naar Leiden, waar hij zijn vertaling van ‘De Psalmen des Propheeten Davids’ (1624), die de vertaling van Datheen echter niet kon verdringen, heeft uitgegeven. In de inleiding heeft hij zijn spelling en taalgebruik toegelicht; deze heeft op het werk van latere taalkundigen grote invloed gehad. Vondel droeg aan hem zijn ‘Amsterdamsche Hecuba’ (1626) op. Een poging van de magistraat van Zierikzee hem te Leiden tot hoogleraar in de rechten te doen benoemen mislukte tot twee keer toe. Ook ontging hem de benoeming tot griffier van de Prins, waarop hij gehoopt had. Een gedicht ‘Hofwyck’, eerst in het Latijn geschreven, daarna in het Nederlands vertaald, bleef ongedrukt en ging verloren. Voor ‘Het lof der vrouwen’ (1643) van Johanna Hobius schreef hij een lofdicht.

==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==
{{GoToOriginal}}

==Auteur==
P.J. Meertens

==Literatuur==
*De la Rue, Geletterd Zeeland, 304-309.
*Nagtglas, Levensberichten.
*J.H. de Stoppelaar, De Zelandica gente de Huybert.
*Meertens, Anthonie de Huybert.

[[category:persoon]]
[[category:Zeeuwen]]
[[category:Kunst & cultuur]]

{{DEFAULTSORT: Huybert, Anthonie de}}