Cornelis Evertsen (de Jongste) - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 26 sep 2024 om 07:29

2024-09-26T07:29:22Z

← Oudere versie		Versie van 26 sep 2024 07:29
Regel 10:		Regel 10:
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/18019831 Cornelis Evertsen (de Jongste)]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/18019831 Cornelis Evertsen (de Jongste)]
	}}		}}
			==Biografie==
	Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen (de Oude)]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.		Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen (de Oude)]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.

Wim van Gorsel: /* Literatuur */

2021-02-22T09:58:18Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:58
Regel 21:		Regel 21:

	==Literatuur==		==Literatuur==
	*Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).		*[http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/244769885 Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).]

	[[category:persoon]]		[[category:persoon]]

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:56

2021-02-22T09:56:15Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:56
Regel 2:		Regel 2:
	\| afbeelding = [[Bestand:C Evertsen De Jongste.jpg\|250px]]		\| afbeelding = [[Bestand:C Evertsen De Jongste.jpg\|250px]]
	\| naam = Cornelis Evertsen (de Jongste)		\| naam = Cornelis Evertsen (de Jongste)
	\| onderschrift =		\| onderschrift = Cornelis Evertsen (de Jongste). Olieverfschilderij van Nicolaes Maes, 1680. Rijksmuseum Amsterdam. Bron: Wikimedia Commons.
	\| geboortedatum = [[16 november]] [[1642]]		\| geboortedatum = [[16 november]] [[1642]]
	\| geboorteplaats = Vlissingen		\| geboorteplaats = Vlissingen

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:53

2021-02-22T09:53:46Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:53
Regel 1:		Regel 1:
	{{InfoboxPersoon		{{InfoboxPersoon
	\| afbeelding =		\| afbeelding = [[Bestand:C Evertsen De Jongste.jpg\|250px]]
	\| naam = Cornelis Evertsen (de Jongste)		\| naam = Cornelis Evertsen (de Jongste)
	\| onderschrift =		\| onderschrift =

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:50

2021-02-22T09:50:20Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:50
Regel 8:		Regel 8:
	\| overlijdensplaats = Middelburg		\| overlijdensplaats = Middelburg
	\| beroep = Zeeofficier		\| beroep = Zeeofficier
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/18019831 Cornelis Evertsen (de Jongste)]
	}}		}}
	Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen (de Oude)]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.		Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen (de Oude)]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:49

2021-02-22T09:49:17Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:49
Regel 21:		Regel 21:

	==Literatuur==		==Literatuur==
	Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).		*Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).

	[[category:persoon]]		[[category:persoon]]
	[[category:Zeeuwen]]		[[category:Zeeuwen]]
	[[category:~~Kunst & cultuur~~]]		[[category:Geschiedenis]]
			[[category:Maritiem]]

	{{DEFAULTSORT: Evertsen, Cornelis (de Jongste)}}		{{DEFAULTSORT: Evertsen, Cornelis (de Jongste)}}

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:48

2021-02-22T09:48:09Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:48
Regel 10:		Regel 10:
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]
	}}		}}
	Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen de Oude]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.		Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen (de Oude)]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.

	Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tezamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het afgelopen jaar ongeveer 80 schepen van de vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot viceadmiraal en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot aandeel gehad in de bestrijding van Duinkerker kapers. In 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. En in 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd Evertsen grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.		Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tezamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het afgelopen jaar ongeveer 80 schepen van de vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot viceadmiraal en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot aandeel gehad in de bestrijding van Duinkerker kapers. In 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. En in 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd Evertsen grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:47

2021-02-22T09:47:14Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:47
Regel 10:		Regel 10:
	\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]		\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]
	}}		}}
	~~(Vlissingen 16 november 1642 - Middelburg 16 november 1706).~~ Zeeofficier. Tweede zoon van ~~Cornelis~~ [[Evertsen]] ~~de Oude~~. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde.Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham. Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tezamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het afgelopen jaar ongeveer 80 schepen ~~vande~~ vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot ~~vice-admiraal~~ en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot aandeel gehad in de bestrijding van Duinkerker kapers. In 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. En in 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd ~~Evensen~~ grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.		Zeeofficier. Tweede zoon van [[Cornelis Evertsen de Oude]]. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde. Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham.

			Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tezamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het afgelopen jaar ongeveer 80 schepen van de vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot viceadmiraal en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot aandeel gehad in de bestrijding van Duinkerker kapers. In 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. En in 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd Evertsen grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.

	==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==		==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:44

2021-02-22T09:44:20Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:44
Regel 21:		Regel 21:
	Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).		Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).

			[[category:persoon]]
			[[category:Zeeuwen]]
			[[category:Kunst & cultuur]]

	{{~~Infobox~~		{{DEFAULTSORT: Evertsen, Cornelis (de Jongste)}}
	~~\| above =~~ Evertsen, Cornelis (de Jongste)
	}}

Wim van Gorsel op 22 feb 2021 om 09:42

2021-02-22T09:42:57Z

← Oudere versie		Versie van 22 feb 2021 09:42
Regel 1:		Regel 1:
	{{~~Infobox~~		{{InfoboxPersoon
	\| ~~above~~ = Evertsen~~, Cornelis~~ (de Jongste)		\| afbeelding =
			\| naam = Cornelis Evertsen (de Jongste)
			\| onderschrift =
			\| geboortedatum = [[16 november]] [[1642]]
			\| geboorteplaats = Vlissingen
			\| overlijdensdatum = [[16 november]] [[1706]]
			\| overlijdensplaats = Middelburg
			\| beroep = Zeeofficier
			\| VIAF = [http://viaf.org/viaf/]
	}}		}}

	(Vlissingen 16 november 1642 - Middelburg 16 november 1706). Zeeofficier. Tweede zoon van Cornelis [[Evertsen]] de Oude. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde.Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham. Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tezamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het afgelopen jaar ongeveer 80 schepen vande vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot vice-admiraal en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot aandeel gehad in de bestrijding van Duinkerker kapers. In 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. En in 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd Evensen grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.		(Vlissingen 16 november 1642 - Middelburg 16 november 1706). Zeeofficier. Tweede zoon van Cornelis [[Evertsen]] de Oude. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden 'Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde.Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham. Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tezamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het afgelopen jaar ongeveer 80 schepen vande vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot vice-admiraal en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot aandeel gehad in de bestrijding van Duinkerker kapers. In 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. En in 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd Evensen grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.

			==Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984==
			{{GoToOriginal}}

	~~AUTEUR~~		==Auteur==

	F.C. van Oosten, gecontroleerd redactie 2013		F.C. van Oosten, gecontroleerd redactie 2013

			==Literatuur==
	~~LITERATUUR~~

	Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).		Doeke Roos, Twee eeuwen varen en vechten 1550-1750. Het admiralengeslacht Evertsen (Vlissingen 2003).


	~~'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984 '''~~		{{Infobox
			\| above = Evertsen, Cornelis (de Jongste)
			}}
	~~(Vlissingen 16 nov.1642 - Middelburg nov.1706). Tweede zoon van Cornelis [[~~Evertsen]] de Oude. Reeds in 1652 ging hij naar zee en in 1665 kreeg hij het commando over een kaperschip. In april 1665 kwam hij met twee schepen in een gevecht met drie Engelse schepen, doch hij moest tenslotte de vlag strijken en werd gevangen genomen. Door zijn flinke optreden boezemde hij koning Karel II ontzag in, die hem beloonde met 50 gouden' Jacobussen' en hem onmiddellijk in vrijheid liet stellen. Hij nam daarna deel aan alle grote zeeslagen in de tweede Engelse oorlog. Als eerste scheepsbevelhebber op het schip van zijn vader zag hij zijn vader sneuvelen in de vierdaagse zeeslag; daarna was hij aanwezig toen zijn oom Johan op 4 augustus 1666 sneuvelde, Tenslotte was hij ook aanwezig bij de tocht naar Chatham. Ook in de derde Engelse oorlog deed Cornelis ~~van zich spreken. In 1672 kreeg hij het bevel over vijf fregatten, met~~ de rang van commandeur, en ging naar West-Indië. Tesamen met commandeur J. Binckes heroverde hij Nieuw-Nederland en St. Eustatius. In juli 1674 keerde hij in Nederland terug. Hoewel hij in het af elopen jaar ongeveer 80 schepen van de vijand vernietigd of veroverd had, werd hij door de Staten van Zeeland ter verantwoording geroepen en in zijn dienst geschorst. Reden hiervoor was zijn gezamenlijke optreden met Binckes, hetgeen tegen de belangen van Zeeland zou zijn geweest. In 1675 werd hij echter toch tot commandeur en schout-bij-nacht van Zeeland benoemd, in 1679 tot vice-admiraal en commandeur van de stad Vlissingen en in 1684 tot luitenant-admiraal van Zeeland. In deze laatste jaren heeft hij een groot a aandeel gehad in de bestrijdin g van Duinkerker kapers en in 1688 voerde hij het bevel over de voorhoede van de vloot die stadhouder Willem III naar Engeland bracht. In 1690 voerde hij het bevel over een vloot, die de voorhoede uitmaakte van de gezamenlijke Brits-Nederlandse vloot, die tegen Frankrijk zou optreden. In de slag bij Bevesier trad hij zeer moedig tegen de Fransen op. De Engelse admiraal Herbert, graaf van Torrington, liet hem in deze slag in de steek zodat de Franse vloot niet vernietigd kon worden. Voor zijn moedig gedrag werd Evensen grote lof toegezwaaid en ook de Staten van Zeeland betuigden hun erkentelijkheid. Hij kreeg daarna eerst in 1692 weer het bevel over enige schepen om tegen de Duinkerkers op te treden, die van plan waren een aanslag te plegen op Walcheren. Het stoutmoedige optreden van Cornelis heeft hem de bijnaam Keesje de Duivel gegeven. Hij werd onder het graf van zijn vader en zijn oom begraven.