Dienstboden - Bewerkingsoverzicht

Wim van Gorsel op 6 jan 2025 om 08:21

2025-01-06T08:21:59Z

← Oudere versie		Versie van 6 jan 2025 08:21
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Dienstboden~~
	}}
	[[Bestand:Vrouwenemancipatie2.jpg\|thumb\|right\|300px\|Dienstbode (uit Bruinisse) met in haar hand een oliekannetje en op tafel de bel waarmee mevrouw haar kon ontbieden. Foto: F. Hermans, ca. 1890. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 48485]]		[[Bestand:Vrouwenemancipatie2.jpg\|thumb\|right\|300px\|Dienstbode (uit Bruinisse) met in haar hand een oliekannetje en op tafel de bel waarmee mevrouw haar kon ontbieden. Foto: F. Hermans, ca. 1890. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 48485]]
	==Dienstboden==		==Dienstboden==

Andrea van Boven: Andrea van Boven heeft pagina ''dienstboden'' hernoemd naar Dienstboden

2024-12-03T11:24:38Z

Andrea van Boven heeft pagina ''dienstboden'' hernoemd naar Dienstboden

← Oudere versie	Versie van 3 dec 2024 11:24
(geen verschil)

Wim van Gorsel op 2 dec 2024 om 10:33

2024-12-02T10:33:10Z

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:33
Regel 543:		Regel 543:

	-Café van ’t Ventje (van ’t Westeinde) in Ovezande. Achter de toog staan Maria, Cornelia en Magdelene van ’t Westeinde in katholieke Bevelandse dracht. foto: collectie Janssens, 1924, ZB, Beeldbank Zeeland, recordnr. 15188.		-Café van ’t Ventje (van ’t Westeinde) in Ovezande. Achter de toog staan Maria, Cornelia en Magdelene van ’t Westeinde in katholieke Bevelandse dracht. foto: collectie Janssens, 1924, ZB, Beeldbank Zeeland, recordnr. 15188.

			[[Categorie: Geschiedenis]]

Wim van Gorsel: /* Emancipatie vanaf de wederopbouw periode */

2024-12-02T10:32:05Z

Emancipatie vanaf de wederopbouw periode

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:32
Regel 237:		Regel 237:

	De tweede emancipatiegolf bracht ook in Zeeland betere mogelijkheden voor het onderwijs, vorming en hulpverlening voor vrouwen met zich mee. In 1977 gingen de eerste dagmavo's voor volwassenen van start die veel vrouwen een eerste of tweede kans boden om deel te nemen aan het voortgezet onderwijs. In 1980 waren daar een aantal daghavo's en dagmeao's bijgekomen. Ook de Open school bood een goede mogelijheid voor vrouwen om een achterstand aan kennis in te halen. In vele plaatsen en regio's in Zeeland werden VOS-kursussen georganiseerd. VOS betekent: vrouwen oriënteren zich in de samenleving. De cursisten bepaalden hier zelf het programma. Vanaf 1979 was er in Vlissingen een 'Blijf van mijn lijf-huis', bedoeld om mishandelde vrouwen uit de provincie een veilig onderdak te bieden. Eveneens in Vlissingen was in 1980 het eerste Zeeuwse vrouwenhuis van start gegaan zodat Zeeland niet langer de enige provincie zonder vrouwenhuis genoemd mocht worden. In de meeste Zeeuwse steden en in een aantal dorpen werden in de jaren zeventig vrouwencafé's opgericht. In vergelijking met de Randstad kwamen dit soort activiteiten pas laat op gang. De geringe bevolkingsdichtheid en de moeilijke verbindingen speelden hierbij ongetwijfeld een rol, alsmede het gebrek aan vrouwelijk kader. De positie van de vrouw op de Zeeuwse arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door een relatief lage deelname aan beroepsarbeid. De schoolkeuze werd hoofdzakelijk bepaald door het traditionele rollenpatroon van man en vrouw; de belangstelling voor de typisch vrouwelijke beroepsopleidingen is in Zeeland groter dan gemiddeld in Nederland. In hoeverre andere factoren zoals traditionele opvattingen van werkgevers en godsdienstige overtuigingen de mogelijkheden voor vrouwen op de Zeeuwse arbeidsmarkt belemmeren is niet onderzocht. De Provinciale Emancipatiecommissie, opgericht in 1979, beoogt het emancipatiebeleid in de provinciegestalte te geven door het ondersteunen en stimuleren van emancipatieactiviteiten.		De tweede emancipatiegolf bracht ook in Zeeland betere mogelijkheden voor het onderwijs, vorming en hulpverlening voor vrouwen met zich mee. In 1977 gingen de eerste dagmavo's voor volwassenen van start die veel vrouwen een eerste of tweede kans boden om deel te nemen aan het voortgezet onderwijs. In 1980 waren daar een aantal daghavo's en dagmeao's bijgekomen. Ook de Open school bood een goede mogelijheid voor vrouwen om een achterstand aan kennis in te halen. In vele plaatsen en regio's in Zeeland werden VOS-kursussen georganiseerd. VOS betekent: vrouwen oriënteren zich in de samenleving. De cursisten bepaalden hier zelf het programma. Vanaf 1979 was er in Vlissingen een 'Blijf van mijn lijf-huis', bedoeld om mishandelde vrouwen uit de provincie een veilig onderdak te bieden. Eveneens in Vlissingen was in 1980 het eerste Zeeuwse vrouwenhuis van start gegaan zodat Zeeland niet langer de enige provincie zonder vrouwenhuis genoemd mocht worden. In de meeste Zeeuwse steden en in een aantal dorpen werden in de jaren zeventig vrouwencafé's opgericht. In vergelijking met de Randstad kwamen dit soort activiteiten pas laat op gang. De geringe bevolkingsdichtheid en de moeilijke verbindingen speelden hierbij ongetwijfeld een rol, alsmede het gebrek aan vrouwelijk kader. De positie van de vrouw op de Zeeuwse arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door een relatief lage deelname aan beroepsarbeid. De schoolkeuze werd hoofdzakelijk bepaald door het traditionele rollenpatroon van man en vrouw; de belangstelling voor de typisch vrouwelijke beroepsopleidingen is in Zeeland groter dan gemiddeld in Nederland. In hoeverre andere factoren zoals traditionele opvattingen van werkgevers en godsdienstige overtuigingen de mogelijkheden voor vrouwen op de Zeeuwse arbeidsmarkt belemmeren is niet onderzocht. De Provinciale Emancipatiecommissie, opgericht in 1979, beoogt het emancipatiebeleid in de provinciegestalte te geven door het ondersteunen en stimuleren van emancipatieactiviteiten.
	[[Bestand:~~Vrouwenemancipatie1~~.jpg\|thumb\|right\|300px\|~~Veiling. Rappe vrouwenhanden sorteren het harde fruit~~. Foto: ~~Landbouwcentrum~~, ~~1962~~. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. ~~21268~~]]		[[Bestand:Vrouwenemancipatie6.jpg\|thumb\|right\|300px\|de NMB bank in Oost-Souburg. Foto: J. Midavaine, 1972. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 112278]]

	In de industrie steeg het aantal werkende vrouwen amper. In de vervoerssector verdubbelde de deelname na de jaren twintig van de 20<sup>ste</sup> eeuw. In de financiële sector (bank, verzekeringen) waren na de oorlog al enkele honderden vrouwen werkzaam. De grote sprong in die sector zou pas later worden gemaakt. Het was vooral in het korps van de ambtenaren en in de vrije beroepen dat de arbeidsparticipatie snel steeg vanaf de jaren twintig van bijna één procent naar negen, na de oorlog. De crisis was hier vooral debet aan geweest. Het onderwijs bleef door de jaren heen een stabiele factor, maar ook hier zou na de Tweede Wereldoorlog verandering in komen.		In de industrie steeg het aantal werkende vrouwen amper. In de vervoerssector verdubbelde de deelname na de jaren twintig van de 20<sup>ste</sup> eeuw. In de financiële sector (bank, verzekeringen) waren na de oorlog al enkele honderden vrouwen werkzaam. De grote sprong in die sector zou pas later worden gemaakt. Het was vooral in het korps van de ambtenaren en in de vrije beroepen dat de arbeidsparticipatie snel steeg vanaf de jaren twintig van bijna één procent naar negen, na de oorlog. De crisis was hier vooral debet aan geweest. Het onderwijs bleef door de jaren heen een stabiele factor, maar ook hier zou na de Tweede Wereldoorlog verandering in komen.

Wim van Gorsel: /* Emancipatie vanaf de wederopbouw periode */

2024-12-02T10:29:31Z

Emancipatie vanaf de wederopbouw periode

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:29
Regel 230:		Regel 230:

	==Emancipatie vanaf de wederopbouw periode==		==Emancipatie vanaf de wederopbouw periode==
	[[Bestand:Vrouwenemancipatie1.jpg\|thumb\|~~right~~\|300px\|Veiling. Rappe vrouwenhanden sorteren het harde fruit. Foto: Landbouwcentrum, 1962. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 21268]]		[[Bestand:Vrouwenemancipatie1.jpg\|thumb\|left\|300px\|Veiling. Rappe vrouwenhanden sorteren het harde fruit. Foto: Landbouwcentrum, 1962. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 21268]]

	Het aantal fysieke beroepen en ook het aantal huishoudens waarin de vrouw op volle kracht moest meewerken, verminderde al na de landbouwrecessie van de jaren twintig. Wel bleef de landbouw tot in de jaren veertig de belangrijkste beroepssector. Het aantal vrouwen werkzaam in de detailhandel verdubbelde in die periode. Het aantal dienstboden verminderde met een derde, maar in absolute zin bleef dit nog steeds een grote beroepsgroep.		Het aantal fysieke beroepen en ook het aantal huishoudens waarin de vrouw op volle kracht moest meewerken, verminderde al na de landbouwrecessie van de jaren twintig. Wel bleef de landbouw tot in de jaren veertig de belangrijkste beroepssector. Het aantal vrouwen werkzaam in de detailhandel verdubbelde in die periode. Het aantal dienstboden verminderde met een derde, maar in absolute zin bleef dit nog steeds een grote beroepsgroep.

Wim van Gorsel: /* Emancipatie vanaf de wederopbouw periode */

2024-12-02T10:29:11Z

Emancipatie vanaf de wederopbouw periode

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:29
Regel 237:		Regel 237:

	De tweede emancipatiegolf bracht ook in Zeeland betere mogelijkheden voor het onderwijs, vorming en hulpverlening voor vrouwen met zich mee. In 1977 gingen de eerste dagmavo's voor volwassenen van start die veel vrouwen een eerste of tweede kans boden om deel te nemen aan het voortgezet onderwijs. In 1980 waren daar een aantal daghavo's en dagmeao's bijgekomen. Ook de Open school bood een goede mogelijheid voor vrouwen om een achterstand aan kennis in te halen. In vele plaatsen en regio's in Zeeland werden VOS-kursussen georganiseerd. VOS betekent: vrouwen oriënteren zich in de samenleving. De cursisten bepaalden hier zelf het programma. Vanaf 1979 was er in Vlissingen een 'Blijf van mijn lijf-huis', bedoeld om mishandelde vrouwen uit de provincie een veilig onderdak te bieden. Eveneens in Vlissingen was in 1980 het eerste Zeeuwse vrouwenhuis van start gegaan zodat Zeeland niet langer de enige provincie zonder vrouwenhuis genoemd mocht worden. In de meeste Zeeuwse steden en in een aantal dorpen werden in de jaren zeventig vrouwencafé's opgericht. In vergelijking met de Randstad kwamen dit soort activiteiten pas laat op gang. De geringe bevolkingsdichtheid en de moeilijke verbindingen speelden hierbij ongetwijfeld een rol, alsmede het gebrek aan vrouwelijk kader. De positie van de vrouw op de Zeeuwse arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door een relatief lage deelname aan beroepsarbeid. De schoolkeuze werd hoofdzakelijk bepaald door het traditionele rollenpatroon van man en vrouw; de belangstelling voor de typisch vrouwelijke beroepsopleidingen is in Zeeland groter dan gemiddeld in Nederland. In hoeverre andere factoren zoals traditionele opvattingen van werkgevers en godsdienstige overtuigingen de mogelijkheden voor vrouwen op de Zeeuwse arbeidsmarkt belemmeren is niet onderzocht. De Provinciale Emancipatiecommissie, opgericht in 1979, beoogt het emancipatiebeleid in de provinciegestalte te geven door het ondersteunen en stimuleren van emancipatieactiviteiten.		De tweede emancipatiegolf bracht ook in Zeeland betere mogelijkheden voor het onderwijs, vorming en hulpverlening voor vrouwen met zich mee. In 1977 gingen de eerste dagmavo's voor volwassenen van start die veel vrouwen een eerste of tweede kans boden om deel te nemen aan het voortgezet onderwijs. In 1980 waren daar een aantal daghavo's en dagmeao's bijgekomen. Ook de Open school bood een goede mogelijheid voor vrouwen om een achterstand aan kennis in te halen. In vele plaatsen en regio's in Zeeland werden VOS-kursussen georganiseerd. VOS betekent: vrouwen oriënteren zich in de samenleving. De cursisten bepaalden hier zelf het programma. Vanaf 1979 was er in Vlissingen een 'Blijf van mijn lijf-huis', bedoeld om mishandelde vrouwen uit de provincie een veilig onderdak te bieden. Eveneens in Vlissingen was in 1980 het eerste Zeeuwse vrouwenhuis van start gegaan zodat Zeeland niet langer de enige provincie zonder vrouwenhuis genoemd mocht worden. In de meeste Zeeuwse steden en in een aantal dorpen werden in de jaren zeventig vrouwencafé's opgericht. In vergelijking met de Randstad kwamen dit soort activiteiten pas laat op gang. De geringe bevolkingsdichtheid en de moeilijke verbindingen speelden hierbij ongetwijfeld een rol, alsmede het gebrek aan vrouwelijk kader. De positie van de vrouw op de Zeeuwse arbeidsmarkt wordt gekenmerkt door een relatief lage deelname aan beroepsarbeid. De schoolkeuze werd hoofdzakelijk bepaald door het traditionele rollenpatroon van man en vrouw; de belangstelling voor de typisch vrouwelijke beroepsopleidingen is in Zeeland groter dan gemiddeld in Nederland. In hoeverre andere factoren zoals traditionele opvattingen van werkgevers en godsdienstige overtuigingen de mogelijkheden voor vrouwen op de Zeeuwse arbeidsmarkt belemmeren is niet onderzocht. De Provinciale Emancipatiecommissie, opgericht in 1979, beoogt het emancipatiebeleid in de provinciegestalte te geven door het ondersteunen en stimuleren van emancipatieactiviteiten.
			[[Bestand:Vrouwenemancipatie1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Veiling. Rappe vrouwenhanden sorteren het harde fruit. Foto: Landbouwcentrum, 1962. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 21268]]

	In de industrie steeg het aantal werkende vrouwen amper. In de vervoerssector verdubbelde de deelname na de jaren twintig van de 20<sup>ste</sup> eeuw. In de financiële sector (bank, verzekeringen) waren na de oorlog al enkele honderden vrouwen werkzaam. De grote sprong in die sector zou pas later worden gemaakt. Het was vooral in het korps van de ambtenaren en in de vrije beroepen dat de arbeidsparticipatie snel steeg vanaf de jaren twintig van bijna één procent naar negen, na de oorlog. De crisis was hier vooral debet aan geweest. Het onderwijs bleef door de jaren heen een stabiele factor, maar ook hier zou na de Tweede Wereldoorlog verandering in komen.		In de industrie steeg het aantal werkende vrouwen amper. In de vervoerssector verdubbelde de deelname na de jaren twintig van de 20<sup>ste</sup> eeuw. In de financiële sector (bank, verzekeringen) waren na de oorlog al enkele honderden vrouwen werkzaam. De grote sprong in die sector zou pas later worden gemaakt. Het was vooral in het korps van de ambtenaren en in de vrije beroepen dat de arbeidsparticipatie snel steeg vanaf de jaren twintig van bijna één procent naar negen, na de oorlog. De crisis was hier vooral debet aan geweest. Het onderwijs bleef door de jaren heen een stabiele factor, maar ook hier zou na de Tweede Wereldoorlog verandering in komen.
Regel 243:		Regel 244:

	Bedrijfstakken waar het aantal vrouwen toenam waren de industrie (van 11 naar 15 % tussen 1960 en 1969). In de handel werkten procentueel minder vrouwen, maar absoluut kwamen er tussen 1960 en 1977 ruim vijftienhonderd bij. De grootste stijger in toeristisch Zeeland was echter de horeca. Werkten daar in 1960 nog slechts elfhonderd vrouwen, in 1986 was dit aantal toegenomen tot bijna 7.400. Ook bij de overheid en de ‘overige beroepen’ verdubbelde het aantal vrouwelijke werknemers in veertig jaar tijd.		Bedrijfstakken waar het aantal vrouwen toenam waren de industrie (van 11 naar 15 % tussen 1960 en 1969). In de handel werkten procentueel minder vrouwen, maar absoluut kwamen er tussen 1960 en 1977 ruim vijftienhonderd bij. De grootste stijger in toeristisch Zeeland was echter de horeca. Werkten daar in 1960 nog slechts elfhonderd vrouwen, in 1986 was dit aantal toegenomen tot bijna 7.400. Ook bij de overheid en de ‘overige beroepen’ verdubbelde het aantal vrouwelijke werknemers in veertig jaar tijd.
	~~[[Bestand:Vrouwenemancipatie1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Veiling. Rappe vrouwenhanden sorteren het harde fruit. Foto: Landbouwcentrum, 1962. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 21268]]~~

	==Aantallen Zeeuwse vrouwen van de beroepsbevolking absoluut en in %==		==Aantallen Zeeuwse vrouwen van de beroepsbevolking absoluut en in %==

Wim van Gorsel: /* Emancipatie vanaf de wederopbouw periode */

2024-12-02T10:28:47Z

Emancipatie vanaf de wederopbouw periode

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:28
Regel 243:		Regel 243:

	Bedrijfstakken waar het aantal vrouwen toenam waren de industrie (van 11 naar 15 % tussen 1960 en 1969). In de handel werkten procentueel minder vrouwen, maar absoluut kwamen er tussen 1960 en 1977 ruim vijftienhonderd bij. De grootste stijger in toeristisch Zeeland was echter de horeca. Werkten daar in 1960 nog slechts elfhonderd vrouwen, in 1986 was dit aantal toegenomen tot bijna 7.400. Ook bij de overheid en de ‘overige beroepen’ verdubbelde het aantal vrouwelijke werknemers in veertig jaar tijd.		Bedrijfstakken waar het aantal vrouwen toenam waren de industrie (van 11 naar 15 % tussen 1960 en 1969). In de handel werkten procentueel minder vrouwen, maar absoluut kwamen er tussen 1960 en 1977 ruim vijftienhonderd bij. De grootste stijger in toeristisch Zeeland was echter de horeca. Werkten daar in 1960 nog slechts elfhonderd vrouwen, in 1986 was dit aantal toegenomen tot bijna 7.400. Ook bij de overheid en de ‘overige beroepen’ verdubbelde het aantal vrouwelijke werknemers in veertig jaar tijd.
			[[Bestand:Vrouwenemancipatie1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Veiling. Rappe vrouwenhanden sorteren het harde fruit. Foto: Landbouwcentrum, 1962. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 21268]]

	==Aantallen Zeeuwse vrouwen van de beroepsbevolking absoluut en in %==		==Aantallen Zeeuwse vrouwen van de beroepsbevolking absoluut en in %==

Wim van Gorsel op 2 dec 2024 om 10:26

2024-12-02T10:26:41Z

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:26
Regel 47:		Regel 47:

	Naarmate er meer warenhuizen bijkwamen zakte het beroep in achting en gingen er ook meer vrouwen uit de lagere sociale klassen werken. De arbeidsomstandigheden waren slecht: er was amper sprake van een pauze en de dames mochten niet zitten zolang er een klant in de winkel was. Dankzij Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts in Nederland kreeg iedere verkoopster het recht om te zitten.		Naarmate er meer warenhuizen bijkwamen zakte het beroep in achting en gingen er ook meer vrouwen uit de lagere sociale klassen werken. De arbeidsomstandigheden waren slecht: er was amper sprake van een pauze en de dames mochten niet zitten zolang er een klant in de winkel was. Dankzij Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts in Nederland kreeg iedere verkoopster het recht om te zitten.
	[[Bestand:~~Vrouwenemancipatie4~~.jpg\|thumb\|~~right~~\|300px\| ~~Café van 't Ventje (van 't Westeinde) tegenover de Hervormde Kerk; Achter de toog v.l.n.r~~. ~~Maria, Cornelia en Magdalene van 't Westeinde in Zuid-Bevelandse katholieke klederdracht, 1924~~. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. ~~15188~~]]		[[Bestand:Vrouwenemancipatie5.jpg\|thumb\|left\|300px\|Middelburgse verpleegsters, ca. 1930. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 74336]]

	==20ste eeuw==		==20ste eeuw==

Wim van Gorsel: /* Arbeidsrechten */

2024-12-02T10:24:35Z

Arbeidsrechten

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:24
Regel 47:		Regel 47:

	Naarmate er meer warenhuizen bijkwamen zakte het beroep in achting en gingen er ook meer vrouwen uit de lagere sociale klassen werken. De arbeidsomstandigheden waren slecht: er was amper sprake van een pauze en de dames mochten niet zitten zolang er een klant in de winkel was. Dankzij Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts in Nederland kreeg iedere verkoopster het recht om te zitten.		Naarmate er meer warenhuizen bijkwamen zakte het beroep in achting en gingen er ook meer vrouwen uit de lagere sociale klassen werken. De arbeidsomstandigheden waren slecht: er was amper sprake van een pauze en de dames mochten niet zitten zolang er een klant in de winkel was. Dankzij Aletta Jacobs, de eerste vrouwelijke arts in Nederland kreeg iedere verkoopster het recht om te zitten.
			[[Bestand:Vrouwenemancipatie4.jpg\|thumb\|right\|300px\| Café van 't Ventje (van 't Westeinde) tegenover de Hervormde Kerk; Achter de toog v.l.n.r. Maria, Cornelia en Magdalene van 't Westeinde in Zuid-Bevelandse katholieke klederdracht, 1924. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 15188]]

	==20ste eeuw==		==20ste eeuw==

Wim van Gorsel: /* Handel, industrie en middenstand */

2024-12-02T10:20:01Z

Handel, industrie en middenstand

← Oudere versie		Versie van 2 dec 2024 10:20
Regel 31:		Regel 31:

	==Handel, industrie en middenstand==		==Handel, industrie en middenstand==
	[[Bestand:~~Vrouwenemancipatie3~~.jpg\|thumb\|~~left~~\|300px\|~~Arnemuidse visleursters met manden over een bruggetje~~, ~~ca. 1910~~. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. ~~17228~~]]		[[Bestand:Vrouwenemancipatie4.jpg\|thumb\|right\|300px\| Café van 't Ventje (van 't Westeinde) tegenover de Hervormde Kerk; Achter de toog v.l.n.r. Maria, Cornelia en Magdalene van 't Westeinde in Zuid-Bevelandse katholieke klederdracht, 1924. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 15188]]
	Een winkel bood de gelegenheid te werken zonder uit huis te gaan. Dit was vooral gunstig voor oudere vrouwen en vrouwen die met kinderen. Ze konden huishoudelijk werk met een winkel combineren. Die winkeltjes, vaak in een voorkamer met een deel van de hal erbij getrokken, waren kleine supermarktjes of kruidenierswinkeltjes. Je kon er van alles kopen, van drop tot zeep en van schuurpapier tot spelden. Van alle artikelen waren slechts een paar exemplaren aanwezig. Veel vrouwen verkochten ook de producten van hun echtgenoten: groenten van het land of vis. Ook werd deze handelswaar huis aan huis gesleten, of bijvoorbeeld op de markt in Goes of Middelburg. Veel uitgeoefende beroepen in deze handelstak waren rond 1900 de verkoop van kleding, voedings- en genotmiddelen, het venten van melk en het houden van een café of herberg.		Een winkel bood de gelegenheid te werken zonder uit huis te gaan. Dit was vooral gunstig voor oudere vrouwen en vrouwen die met kinderen. Ze konden huishoudelijk werk met een winkel combineren. Die winkeltjes, vaak in een voorkamer met een deel van de hal erbij getrokken, waren kleine supermarktjes of kruidenierswinkeltjes. Je kon er van alles kopen, van drop tot zeep en van schuurpapier tot spelden. Van alle artikelen waren slechts een paar exemplaren aanwezig. Veel vrouwen verkochten ook de producten van hun echtgenoten: groenten van het land of vis. Ook werd deze handelswaar huis aan huis gesleten, of bijvoorbeeld op de markt in Goes of Middelburg. Veel uitgeoefende beroepen in deze handelstak waren rond 1900 de verkoop van kleding, voedings- en genotmiddelen, het venten van melk en het houden van een café of herberg.