Doornikse Steen - Bewerkingsoverzicht

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 08:47

2025-01-07T08:47:00Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 08:47
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Doornikse Steen~~
	}}
	[[Bestand:Doornikse steen1.jpg\|thumb\|right\|200px\|Doornikse steen is onder andere verwerkt in de Sint Bavokerk in Aardenburg. Tekening, T.P. Roest, ca. 1850. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 446]]		[[Bestand:Doornikse steen1.jpg\|thumb\|right\|200px\|Doornikse steen is onder andere verwerkt in de Sint Bavokerk in Aardenburg. Tekening, T.P. Roest, ca. 1850. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 446]]

			==Doornikse Steen==
	Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.		Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.

Wim van Gorsel: /* Literatuur */

2024-09-30T07:17:07Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 07:17
Regel 9:		Regel 9:

	==Literatuur==		==Literatuur==
	*[http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/821793330 A. Slinger, H. Janse en G. Berends, 'Natuursteen in monumenten' (Zeist, 1982)]		*[http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/821793330 A. Slinger, H. Janse en G. Berends, 'Natuursteen in monumenten' (Rijksdienst voor Monumentenzorg, Zeist, 1982)]

	[[category:bouwkunde]]		[[category:bouwkunde]]

Wim van Gorsel: /* Literatuur */

2024-09-30T07:16:12Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 07:16
Regel 9:		Regel 9:

	==Literatuur==		==Literatuur==
	*[http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/821793330 A. Slinger, H. Janse en G. Berends, 'Natuursteen in monumenten' (Zeist, 1982)		*[http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/821793330 A. Slinger, H. Janse en G. Berends, 'Natuursteen in monumenten' (Zeist, 1982)]

	[[category:bouwkunde]]		[[category:bouwkunde]]

Wim van Gorsel: /* Literatuur */

2024-09-30T07:15:58Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 07:15
Regel 9:		Regel 9:

	==Literatuur==		==Literatuur==
	Natuursteen in monumenten.		*[http://zoeken.zeeuwsebibliotheek.nl/?itemid=\|universal/sru\|http://data.bibliotheek.nl/ggc/ppn/821793330 A. Slinger, H. Janse en G. Berends, 'Natuursteen in monumenten' (Zeist, 1982)

	[[category:bouwkunde]]		[[category:bouwkunde]]

Wim van Gorsel op 30 sep 2024 om 07:09

2024-09-30T07:09:02Z

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 07:09
Regel 2:		Regel 2:
	\| above = Doornikse Steen		\| above = Doornikse Steen
	}}		}}
			[[Bestand:Doornikse steen1.jpg\|thumb\|right\|200px\|Doornikse steen is onder andere verwerkt in de Sint Bavokerk in Aardenburg. Tekening, T.P. Roest, ca. 1850. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 446]]
	[[Bestand:Doornikse steen1.jpg\|thumb\|right\|200px\|Doornikse steen is onder andere verwerkt in de Sint Bavokerk in Aardenburg. Tekening, T.P. Roest, ca. 1850. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 446]]]
	Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.		Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.

Wim van Gorsel op 30 sep 2024 om 07:08

2024-09-30T07:08:45Z

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 07:08
Regel 2:		Regel 2:
	\| above = Doornikse Steen		\| above = Doornikse Steen
	}}		}}
	~~Bestand:Doornikse steen1.jpg~~

			[[Bestand:Doornikse steen1.jpg\|thumb\|right\|200px\|Doornikse steen is onder andere verwerkt in de Sint Bavokerk in Aardenburg. Tekening, T.P. Roest, ca. 1850. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 446]]]
	Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.		Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.

Wim van Gorsel op 30 sep 2024 om 07:05

2024-09-30T07:05:18Z

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 07:05
Regel 2:		Regel 2:
	\| above = Doornikse Steen		\| above = Doornikse Steen
	}}		}}
			Bestand:Doornikse steen1.jpg

	Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.		Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.

Wim van Gorsel op 30 sep 2024 om 06:57

2024-09-30T06:57:45Z

← Oudere versie		Versie van 30 sep 2024 06:57
Regel 2:		Regel 2:
	\| above = Doornikse Steen		\| above = Doornikse Steen
	}}		}}

	~~'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''~~


	Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.		Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.

			==Auteur==
	~~AUTEUR~~

	J.A. Trimpe Burger		J.A. Trimpe Burger

			==Literatuur==
	~~LITERATUUR~~

	Natuursteen in monumenten.		Natuursteen in monumenten.





	[[category:bouwkunde]]		[[category:bouwkunde]]

Maintenance script: Importing text file

2014-03-20T14:15:49Z

Importing text file

Nieuwe pagina

{{Infobox
| above = Doornikse Steen
}}

'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''

Blauwzwarte, Devonische koralenkalksteen uit het gebied van Doornik, in het uiterste westen van de Belgische provincie Henegouwen. De steensoort werd al door de Romeinen in grote hoeveelheden gewonnen en als bouwen verhardingsmateriaal, o.a. te Aardenburg, gebruikt. Ook enkele Nehalennia-altaren [[Nehalennia]]) zijn uit dit materiaal vervaardigd. Sedert de 1 le eeuw werd de steen opnieuw gewonnen op beide oevers van de Schelde ten zuiden van Doornik. Met de Doornikse steen werd in de 13e eeuw een architectuurvorm geïntroduceerd de zg. Scheldegotiek [[bouwkunst]]) die als kenmerkend element knopkapitelen van de ze steensoort heeft. Doornikse steen is verwerkt in de St.-Bavokerk te [[Aardenburg]] (tweede kwart 13eeeuw), de kolommen van de Balanspoort te Middelburg (midden 13e eeuw), de kelder onder de vroegere Statenzaal van de abdij te Middelburg (derde kwart 13e eeuw), het laat 13e-eeuwse koor van de Ned. Hen,. kerk te Kloetinge en in de Nobelpoort te Zierikzee. De blauwzwarte steen is aan gevels gemakkelijk te herkennen aan het zilvergrijs patinaen de schilferige verwering. In kerken zijn de donkerste vloertegels en grafzerken vrijwel altijd van Doornikse steen. De steen wordt thans door de beperkte afmetingen waarin zij verkrijgbaar is, weinig meer toegepast. Vroeger ook vrij veel gebruikt in zeeweringen; als stortsteen minder geschikt vanwegehaar betrekkelijk laag soortelijk gewicht (2,6 à 2,7). Nu meestal tot steenslag verwerkt of tot kalk gebrand.

AUTEUR

J.A. Trimpe Burger

LITERATUUR

Natuursteen in monumenten.

[[category:bouwkunde]]