Duikonderzoek - Bewerkingsoverzicht

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 13:23

2025-01-07T13:23:08Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 13:23
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:Duikersonderzoek1.jpg\|thumb\|right\|~~200px~~\| een groep duikers gaan te water in Kattendijke. Foto: J. Wolterbeek, 1997. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 129709]]		[[Bestand:Duikersonderzoek1.jpg\|thumb\|right\|300px\| een groep duikers gaan te water in Kattendijke. Foto: J. Wolterbeek, 1997. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 129709]]

	Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.		Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 13:22

2025-01-07T13:22:49Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 13:22
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:~~DannyBlind_pzc7oktober1995pag60~~.~~JPG~~\|thumb\|right\|200px\|~~Danny Blind houdt hoog op~~ een ~~trapveldje~~ in ~~Souburg, foto~~: ~~archief PZC~~, Bron: ~~[https://krantenbankzeeland.nl/issue/pzc/1995-10-07/edition/null/page~~/~~20 Krantenbank~~ Zeeland, ~~PZC, 7 oktober 1995, pag~~. 20.]]]		[[Bestand:Duikersonderzoek1.jpg\|thumb\|right\|200px\| een groep duikers gaan te water in Kattendijke. Foto: J. Wolterbeek, 1997. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 129709]]

	Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.		Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 13:20

2025-01-07T13:20:45Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 13:20
Regel 1:		Regel 1:
			[[Bestand:DannyBlind_pzc7oktober1995pag60.JPG\|thumb\|right\|200px\|Danny Blind houdt hoog op een trapveldje in Souburg, foto: archief PZC, Bron: [https://krantenbankzeeland.nl/issue/pzc/1995-10-07/edition/null/page/20 Krantenbank Zeeland, PZC, 7 oktober 1995, pag. 20.]]]

	Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.		Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 13:15

2025-01-07T13:15:01Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 13:15
Regel 1:		Regel 1:
	Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.		Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.


	==Auteur==		==Auteur==

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 13:14

2025-01-07T13:14:42Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 13:14
Regel 7:		Regel 7:
	==Literatuur==		==Literatuur==
	Polytechnisch Tijdschrift 1958, Uitg. B., nr. 19/20.		Polytechnisch Tijdschrift 1958, Uitg. B., nr. 19/20.


	~~AFBEELDING~~
	~~Oeveronderioek door 'kikvorsduikers'. Schets van werkmethode met `kikvors'duiker bij oeveronderzoek.~~

	[[category:wetenschap]]		[[category:wetenschap]]
	~~[[category:topografie]]~~

Wim van Gorsel op 7 jan 2025 om 13:14

2025-01-07T13:14:17Z

← Oudere versie		Versie van 7 jan 2025 13:14
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Duikonderzoek~~
	}}

	~~'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''~~


	Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.		Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.


	~~AUTEUR~~		==Auteur==

	M.H. Wilderom		M.H. Wilderom

			==Literatuur==
	~~LITERATUUR~~

	Polytechnisch Tijdschrift 1958, Uitg. B., nr. 19/20.		Polytechnisch Tijdschrift 1958, Uitg. B., nr. 19/20.


	AFBEELDING		AFBEELDING

	Oeveronderioek door 'kikvorsduikers'. Schets van werkmethode met `kikvors'duiker bij oeveronderzoek.		Oeveronderioek door 'kikvorsduikers'. Schets van werkmethode met `kikvors'duiker bij oeveronderzoek.

			[[category:wetenschap]]



	[[category:topografie]]		[[category:topografie]]

Maintenance script: Importing text file

2014-03-20T13:59:24Z

Importing text file

Nieuwe pagina

{{Infobox
| above = Duikonderzoek
}}

'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''

Onderzoek van onder de waterspiegel gelegen objecten. Naast veel algemeen technisch duikonderzoek aan schepen, scheepswrakken, waterbouwkundige werken enz. hebben er in Zeeland in de afgelopen 100 jaar veel duik onderzoeken plaats gehad ter opsporing van oude oeverwerken en ter controle van bestaande of van nieuw uitgevoerde zinken stortwerken. Het eerste duikonderzoek vond plaats in augustus 1873 aan de noordkust van Schouwen bij Den Osse. De duiker was J. Visser uit Bruinisse. Nadat daarna langs diverse oevervlakken vele malen, meestal in het zomerseizoen, een helmduiker was ingeschakeld, werd in juli 1956 bij Ossenisse langs de oevers van Oost Zeeuws-Vlaanderen een dergelijk onderzoek in Zeeland voor het eerst verricht met met behulp van een kikvorsman. Een helmduiker moet via een luchtslang vanaf het werk vaartuig van de benodigde lucht worden voorzien, dit in tegenstelling tot een kikvorsduiker, die de benodigde lucht gecomprimeerd in stalen cylinders meeneemt naar beneden. De kikvorsman kan zich dus vrijer bewegen; alleen een seinlijn als communicatie geeft hem verbinding met het werkschip. Bij de in 1970/71 in de Oosterschelde, bij Colijnsplaat, gevonden [[Nehalennia]]-altaren werd ook van de diensten van duikers gebruik gemaakt, zij het niet met het gehoopte resultaat. Bij de onderwatersportclubs blijken vooral de oevers van Noord-Beveland, Tholen en Schouwen-Duiveland erg in trek te zijn. Een bekend gevaar dat bij duik werk kan ontstaan is de caissonziekte, wanneer nl. een duiker van grote diepte te snel naar bovenkomt. De in het bloed onder hoge druk in hoofdzaak opgeloste stikstof komt bij te snelle decompressie vrij onder vorming van gasbelletjes; de bloedtoevoer naar diverse organen raakt dan in de war; dit kan ernstige gevolgen hebben. Door de persoon snel in een decompressietank te brengen en geleidelijk de druk te verminderen kan blijvend letsel of de dood worden voorkomen.

AUTEUR

M.H. Wilderom

LITERATUUR

Polytechnisch Tijdschrift 1958, Uitg. B., nr. 19/20.

AFBEELDING

Oeveronderioek door 'kikvorsduikers'. Schets van werkmethode met `kikvors'duiker bij oeveronderzoek.

[[category:topografie]]