Hannekenswerve (hanekingwerve, Hankinwerve) - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-07-31T09:12:10Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 31 jul 2025 09:12
Regel 29:		Regel 29:
	[[Categorie: Geschiedenis]]		[[Categorie: Geschiedenis]]
	[[Categorie: Archeologie]]		[[Categorie: Archeologie]]

			[[Categorie: Topografie]]
			[[Categorie: Plaats]]
			[[Categorie: Verdronken dorpen]]

W. van Gorsel op 23 jan 2025 om 14:42

2025-01-23T14:42:09Z

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:42
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:Hennekens1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Verdwenen dorp Hennekenswerve, 2,8 km ten oosten van Sluis; opgravingen. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 60333]]		[[Bestand:Hennekens1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Verdwenen dorp Hennekenswerve, 2,8 km ten oosten van Sluis; opgravingen. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 60333]]

			==Verdronken dorp==
	Verdronken dorp ten noorden van Draaibrug tussen Sluis en Aardenburg (W.Z. VI.). In 1169 wordt Hannekenswerve voor het eerst vermeld (Hanekinwerve). Walter, bisschop van Doornik hecht dan zijn goedkeuring aan de overeenkomst tussen de geestelijke van de kerk van Rodenburg (Aardenburg) en de kapelaan van de kapel van Hannekenswerve over het verrichten van diensten in dit gebouw. Vóór 1226 wordt de naam Hannekenswerve geschreven als Hanekinwerve (1169) en Hankinwerve, Hankinwerf (1187); Germaans: Hanikinga ‘van de lieden van Haniko’ + hwerba m.n. = ‘kunstmatige heuvel in het zeekleigebied’.		Verdronken dorp ten noorden van Draaibrug tussen Sluis en Aardenburg (W.Z. VI.). In 1169 wordt Hannekenswerve voor het eerst vermeld (Hanekinwerve). Walter, bisschop van Doornik hecht dan zijn goedkeuring aan de overeenkomst tussen de geestelijke van de kerk van Rodenburg (Aardenburg) en de kapelaan van de kapel van Hannekenswerve over het verrichten van diensten in dit gebouw. Vóór 1226 wordt de naam Hannekenswerve geschreven als Hanekinwerve (1169) en Hankinwerve, Hankinwerf (1187); Germaans: Hanikinga ‘van de lieden van Haniko’ + hwerba m.n. = ‘kunstmatige heuvel in het zeekleigebied’.

	Van de zes terpen [[werf]] in deze streek is Hannekenswerve als enige tot een dorp uitgegroeid. De oorspronkelijke kerk die gewijd was aan de H. Nicolaas werd gebouwd en voltooid tijdens het laatste kwart van de 12e eeuw. In de eerste helft van de 14e eeuw (en wellicht reeds in de 13e eeuw) bezat Hannekenswerve een steenbakkerij en een molen. In de 14e eeuw bezat de rijke Brugse patriciër Bouden de Vos (schepen van Brugge in 1358 en 1362) twee lenen op Hannekenswerve: één van 55 en één van 30 gemeten. In 1365 wist hij nogmaals 3 gemeten te verwerven voor zijn zoon Lodewijk. Begin 15e eeuw braken echter slechte tijden aan voor de investeerders. De weerstand van de dijken in de buurt werd steeds minder door het ‘darinc delven’ (turf steken). In de kerken van Aardenburg en Hannekenswerve werd daarop gewezen. In november 1421 braken de dijken door en overstroomde het water het land rond Hannekenswerve. De verzamelde oogst ging verloren. Grote herstelwerken werden uitgevoerd in 1426. In 1436 werd Hannekenswerve tezamen met Heille in brand gestoken door Sluizenaars. In 1456 werden opnieuw zwakke plaatsen in de dijken geconstateerd en bij vloed sloeg het water landinwaarts. In 1477 was er wederm een grote overstroming. Omstreeks 1500 wordt Hannekenswerve nog genoemd in verband met een ruzie met Sluis over de vishandel. Vanouds kochten Brussel, Mechelen, Aalst en Gent hun vis te Coxijde, gelegen vlakbij Hannekenswerve; de landsheer wenste de vishandel te verplaatsen naar Sluis. In 1519-’20 werden de dijken weer hersteld. In 1572 werd Hannekenswerve geplunderd door de Geuzen en werd aan Christiaan Huus F. Christiaens, de laatste pastoor van Hannekenswerve, attestatie verleend. Tijdens de Hervorming waren Guillaume Smidt en Daniel Wante er de predikanten, resp. in 1580 en 1581. In 1583 werden de dijken doorgestoken door de Sluizenaars. Het gebied bleef onder water staan totdat de hertog van Parma Sluis in 1587 innam. In 1604 breidde Prins Maurits de ~~inundatiesuit~~ na de verovering van Sluis, dat hierdoor aan Noord-Nederland kwam. Rond 1660 is Hannekenswerve totaal verdwenen. Een tekst uit 1666 spreekt al over de plaetse daer voorheen Havekenswerve placht te staen’. Na die datum wordt Hannekenswerve nog wel vermeld in verband met landerijen en erfeniskwesties, maar het is duidelijk dat men spreekt over een verdwenen dorp.		Van de zes terpen [[werf]] in deze streek is Hannekenswerve als enige tot een dorp uitgegroeid. De oorspronkelijke kerk die gewijd was aan de H. Nicolaas werd gebouwd en voltooid tijdens het laatste kwart van de 12e eeuw. In de eerste helft van de 14e eeuw (en wellicht reeds in de 13e eeuw) bezat Hannekenswerve een steenbakkerij en een molen. In de 14e eeuw bezat de rijke Brugse patriciër Bouden de Vos (schepen van Brugge in 1358 en 1362) twee lenen op Hannekenswerve: één van 55 en één van 30 gemeten. In 1365 wist hij nogmaals 3 gemeten te verwerven voor zijn zoon Lodewijk. Begin 15e eeuw braken echter slechte tijden aan voor de investeerders. De weerstand van de dijken in de buurt werd steeds minder door het ‘darinc delven’ (turf steken). In de kerken van Aardenburg en Hannekenswerve werd daarop gewezen. In november 1421 braken de dijken door en overstroomde het water het land rond Hannekenswerve. De verzamelde oogst ging verloren. Grote herstelwerken werden uitgevoerd in 1426. In 1436 werd Hannekenswerve tezamen met Heille in brand gestoken door Sluizenaars. In 1456 werden opnieuw zwakke plaatsen in de dijken geconstateerd en bij vloed sloeg het water landinwaarts. In 1477 was er wederm een grote overstroming. Omstreeks 1500 wordt Hannekenswerve nog genoemd in verband met een ruzie met Sluis over de vishandel. Vanouds kochten Brussel, Mechelen, Aalst en Gent hun vis te Coxijde, gelegen vlakbij Hannekenswerve; de landsheer wenste de vishandel te verplaatsen naar Sluis. In 1519-’20 werden de dijken weer hersteld. In 1572 werd Hannekenswerve geplunderd door de Geuzen en werd aan Christiaan Huus F. Christiaens, de laatste pastoor van Hannekenswerve, attestatie verleend. Tijdens de Hervorming waren Guillaume Smidt en Daniel Wante er de predikanten, resp. in 1580 en 1581. In 1583 werden de dijken doorgestoken door de Sluizenaars. Het gebied bleef onder water staan totdat de hertog van Parma Sluis in 1587 innam. In 1604 breidde Prins Maurits de inundaties uit na de verovering van Sluis, dat hierdoor aan Noord-Nederland kwam. Rond 1660 is Hannekenswerve totaal verdwenen. Een tekst uit 1666 spreekt al over de plaetse daer voorheen Havekenswerve placht te staen’. Na die datum wordt Hannekenswerve nog wel vermeld in verband met landerijen en erfeniskwesties, maar het is duidelijk dat men spreekt over een verdwenen dorp.

	==Archeologie==		==Archeologie==
Regel 9:		Regel 10:

	In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateurarcheoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante recht afgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.		In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateurarcheoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante recht afgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.

	In de kerk werden veel sporen van begravingen gevonden: grafstenen, grafkelders van baksteen en een kistbegraving. Negentien voornamelijk 14e-eeuwse grafkelders waren aan de binnenkant beschilderd met kruisigingscènes, madonna’s met kind, engelen en kruisen in vele typen. Negen grafstenen, merendeels met inscripties, dateren van 1311 tot 1563. Enkele van deze zijn overgebracht naar de Sint-Baafskerk te Aardenburg, één (gerestaureerde) is te zien in het archeologisch museum van Aardenburg. Na de opgraving werden de kerkfunderingen tot onder het maaiveld weggebroken en is het terrein weer met aarde bedekt.		In de kerk werden veel sporen van begravingen gevonden: grafstenen, grafkelders van baksteen en een kistbegraving. Negentien voornamelijk 14e-eeuwse grafkelders waren aan de binnenkant beschilderd met kruisigingscènes, madonna’s met kind, engelen en kruisen in vele typen. Negen grafstenen, merendeels met inscripties, dateren van 1311 tot 1563. Enkele van deze zijn overgebracht naar de Sint-Baafskerk te Aardenburg, één (gerestaureerde) is te zien in het archeologisch museum van Aardenburg. Na de opgraving werden de kerkfunderingen tot onder het maaiveld weggebroken en is het terrein weer met aarde bedekt.

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-01-23T14:39:05Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:39
Regel 22:		Regel 22:

	Zie verder bibliografie, topografische ingang.		Zie verder bibliografie, topografische ingang.
	[[http://www.verdronkenzeeland.nl verdronkenzeeland.nl]]		[http://www.verdronkenzeeland.nl verdronkenzeeland.nl]

	[[Categorie: Geografie]]		[[Categorie: Geografie]]
	[[Categorie: Geschiedenis]]		[[Categorie: Geschiedenis]]
	[[Categorie: Archeologie]]		[[Categorie: Archeologie]]

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-01-23T14:38:48Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:38
Regel 22:		Regel 22:

	Zie verder bibliografie, topografische ingang.		Zie verder bibliografie, topografische ingang.
	[[http://www.verdronkenzeeland.nl]]		[[http://www.verdronkenzeeland.nl verdronkenzeeland.nl]]

	[[Categorie: Geografie]]		[[Categorie: Geografie]]
	[[Categorie: Geschiedenis]]		[[Categorie: Geschiedenis]]
	[[Categorie: Archeologie]]		[[Categorie: Archeologie]]

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-01-23T14:38:26Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:38
Regel 22:		Regel 22:

	Zie verder bibliografie, topografische ingang.		Zie verder bibliografie, topografische ingang.
	[http://www.verdronkenzeeland.nl]		[[http://www.verdronkenzeeland.nl]]

	[[Categorie: Geografie]]		[[Categorie: Geografie]]
	[[Categorie: Geschiedenis]]		[[Categorie: Geschiedenis]]
	[[Categorie: Archeologie]]		[[Categorie: Archeologie]]

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-01-23T14:38:09Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:38
Regel 22:		Regel 22:

	Zie verder bibliografie, topografische ingang.		Zie verder bibliografie, topografische ingang.
	[http://www.verdronkenzeeland.nl		[http://www.verdronkenzeeland.nl]

	[[Categorie: Geografie]]		[[Categorie: Geografie]]
	[[Categorie: Geschiedenis]]		[[Categorie: Geschiedenis]]
	[[Categorie: Archeologie]]		[[Categorie: Archeologie]]

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-01-23T14:37:54Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:37
Regel 17:		Regel 17:

	==Literatuur==		==Literatuur==
	*Jan J.B. Kuipers (red.), Sluimerend in slik. Verdronken dorpen en verdronken land in zuidwest Nederland (Middelburg/Vlisingen 2004) o.a. 48-49 nr. 107.		*Jan J.B. Kuipers (red.), Sluimerend in slik. Verdronken dorpen en verdronken land in zuidwest Nederland (Middelburg/Vlisingen 2004) o.a. 48-49 nr. 107.

	[http://zoeken.zeeuwsebibliotheken.nl/?itemid=\|library/vubissmart-zeeland\|1511071]		[http://zoeken.zeeuwsebibliotheken.nl/?itemid=\|library/vubissmart-zeeland\|1511071]

W. van Gorsel: /* Archeologie */

2025-01-23T14:37:17Z

Archeologie

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:37
Regel 6:		Regel 6:

	==Archeologie==		==Archeologie==
	[[Bestand:Hennekens2.jpg\|thumb\|~~right~~\|300px\|verdwenen dorp Hannekenswerve, 2,8 km ten oosten van Sluis; geraamte. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 60329]]		[[Bestand:Hennekens2.jpg\|thumb\|left\|300px\|verdwenen dorp Hannekenswerve, 2,8 km ten oosten van Sluis; geraamte. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 60329]]

	In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateurarcheoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante recht afgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.		In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateurarcheoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante recht afgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.

W. van Gorsel: /* Archeologie */

2025-01-23T14:37:00Z

Archeologie

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:37
Regel 6:		Regel 6:

	==Archeologie==		==Archeologie==
	[[Bestand:~~Hennekens1~~.jpg\|thumb\|right\|300px\|~~Verdwenen~~ dorp ~~Hennekenswerve~~, 2,8 km ten oosten van Sluis; ~~opgravingen~~. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. ~~60333~~]]		[[Bestand:Hennekens2.jpg\|thumb\|right\|300px\|verdwenen dorp Hannekenswerve, 2,8 km ten oosten van Sluis; geraamte. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 60329]]

	In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke ~~amateur-archeoloog~~ [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante ~~rechtafgesloten~~ travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.		In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateurarcheoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante recht afgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.
	In de kerk werden veel sporen van begravingen gevonden: grafstenen, grafkelders van baksteen en een kistbegraving. Negentien voornamelijk 14e-eeuwse grafkelders waren aan de binnenkant beschilderd met kruisigingscènes, madonna’s met kind, engelen en kruisen in vele typen. Negen grafstenen, merendeels met inscripties, dateren van 1311 tot 1563. Enkele van deze zijn overgebracht naar de Sint-Baafskerk te Aardenburg, één (gerestaureerde) is te zien in het archeologisch museum van Aardenburg. Na de opgraving werden de kerkfunderingen tot onder het maaiveld weggebroken en is het terrein weer met aarde bedekt.		In de kerk werden veel sporen van begravingen gevonden: grafstenen, grafkelders van baksteen en een kistbegraving. Negentien voornamelijk 14e-eeuwse grafkelders waren aan de binnenkant beschilderd met kruisigingscènes, madonna’s met kind, engelen en kruisen in vele typen. Negen grafstenen, merendeels met inscripties, dateren van 1311 tot 1563. Enkele van deze zijn overgebracht naar de Sint-Baafskerk te Aardenburg, één (gerestaureerde) is te zien in het archeologisch museum van Aardenburg. Na de opgraving werden de kerkfunderingen tot onder het maaiveld weggebroken en is het terrein weer met aarde bedekt.

W. van Gorsel op 23 jan 2025 om 14:33

2025-01-23T14:33:29Z

← Oudere versie		Versie van 23 jan 2025 14:33
Regel 6:		Regel 6:

	==Archeologie==		==Archeologie==
			[[Bestand:Hennekens1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Verdwenen dorp Hennekenswerve, 2,8 km ten oosten van Sluis; opgravingen. Foto: T. Kannegieter, 1964. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 60333]]

	In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateur-archeoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante rechtafgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.		In 1964 werd de kerk herontdekt door de belangrijke amateur-archeoloog [[Jan van Hinte]], die ter plaatse ook een opgraving leidde. Bij dit onderzoek zijn resten van drie fasen van de Sint-Nicolaaskerk blootgelegd: een 12e-eeuws zaalkerkje van zandsteen, een zandstenen Romaanse driebeukige kruiskerk uit het laatste kwart van de 12e eeuw, bestaande uit transept, vlakke koorafsluiting en een vieringtoren van paniseliaanse kiezelzandsteen en bakstenen uitbreidingen uit de 13e eeuw. In de loop van de 13e eeuw werd de oostpartij uitgebreid; aanvankelijk met een verlenging van het koor in de vorm van een vierkante rechtafgesloten travee, van ongeveer dezelfde afmetingen als de oude. Bovendien werden beide kruisarmen naar het oosten uitgebreid met een rechthoekige zijkapel waarvan de vlakke sluitmuur voorbij de rooilijn van de oude koorsluiting reikte. De zijmuren van deze kapellen liepen in het verlengde van de transeptgevels. Het geheel van deze 13e-eeuwse uitbreiding werd opgetrokken in baksteen. Middenkoor en zijkapellen, alle ongeveer even breed, stonden niet met elkaar in verbinding.
	In de kerk werden veel sporen van begravingen gevonden: grafstenen, grafkelders van baksteen en een kistbegraving. Negentien voornamelijk 14e-eeuwse grafkelders waren aan de binnenkant beschilderd met kruisigingscènes, madonna’s met kind, engelen en kruisen in vele typen. Negen grafstenen, merendeels met inscripties, dateren van 1311 tot 1563. Enkele van deze zijn overgebracht naar de Sint-Baafskerk te Aardenburg, één (gerestaureerde) is te zien in het archeologisch museum van Aardenburg. Na de opgraving werden de kerkfunderingen tot onder het maaiveld weggebroken en is het terrein weer met aarde bedekt.		In de kerk werden veel sporen van begravingen gevonden: grafstenen, grafkelders van baksteen en een kistbegraving. Negentien voornamelijk 14e-eeuwse grafkelders waren aan de binnenkant beschilderd met kruisigingscènes, madonna’s met kind, engelen en kruisen in vele typen. Negen grafstenen, merendeels met inscripties, dateren van 1311 tot 1563. Enkele van deze zijn overgebracht naar de Sint-Baafskerk te Aardenburg, één (gerestaureerde) is te zien in het archeologisch museum van Aardenburg. Na de opgraving werden de kerkfunderingen tot onder het maaiveld weggebroken en is het terrein weer met aarde bedekt.