Nederlandsche Christelijke Landarbeidersbond - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel: /* Van NCLB naar NCAB */

2025-03-10T10:44:56Z

Van NCLB naar NCAB

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:44
Regel 28:		Regel 28:

	== Van NCLB naar NCAB ==		== Van NCLB naar NCAB ==
	In Zeeland beschikte de NCLB in 1954 over 2.661 leden, in 1962 over 2.383. Dit op een landelijk totaal van respectievelijk 29.000 en 25.900 leden. Aan het begin van de jaren zestig veranderde de NCLB haar naam in [[Nederlandse Christelijke Agrarische Bedrijfsbond]]([[NCAB]]). Het bondsblad De Christelijke Landarbeider was inmiddels vervangen door Samenwerking. In 1969 besloot de NCAB per 1 januari 1971 te fuseren met de Christelijke Bedrijfsgroepencentrale (CBC), de Nederlandse Christelijke Bond van werknemers in Textiel- en Kledingbedrijven ‘Unitas’ en de Christelijke Bond van Sigarenmakers en Tabaksbewerkers. De nieuwe naam was Christelijke Bond van Werknemers in de Voedings-, Agrarische, Recreatie, Genotsmiddelen- en Tabakverwerkende Bedrijven (CVAT). De CVAT werd in de praktijk Voedingsbond CNV genoemd. Zij fuseerde in 1983 met de Industriebond CNV tot de Industrie- en Voedingsbond CNV.		In Zeeland beschikte de NCLB in 1954 over 2.661 leden, in 1962 over 2.383. Dit op een landelijk totaal van respectievelijk 29.000 en 25.900 leden. Aan het begin van de jaren zestig veranderde de NCLB haar naam in [[Nederlandse Christelijke Agrarische Bedrijfsbond]] ([[NCAB]]). Het bondsblad De Christelijke Landarbeider was inmiddels vervangen door Samenwerking. In 1969 besloot de NCAB per 1 januari 1971 te fuseren met de Christelijke Bedrijfsgroepencentrale (CBC), de Nederlandse Christelijke Bond van werknemers in Textiel- en Kledingbedrijven ‘Unitas’ en de Christelijke Bond van Sigarenmakers en Tabaksbewerkers. De nieuwe naam was Christelijke Bond van Werknemers in de Voedings-, Agrarische, Recreatie, Genotsmiddelen- en Tabakverwerkende Bedrijven (CVAT). De CVAT werd in de praktijk Voedingsbond CNV genoemd. Zij fuseerde in 1983 met de Industriebond CNV tot de Industrie- en Voedingsbond CNV.

	== Auteur ==		== Auteur ==

W. van Gorsel: /* Samenwerking */

2025-03-10T10:40:07Z

Samenwerking

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:40
Regel 21:		Regel 21:

	== Samenwerking ==		== Samenwerking ==
	Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw-, Tuinbouw en Zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.		Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw-, Tuinbouw en Zuivelbedrijf]] en de [[St. Deusdedit, rooms-katholieke Landarbeidersbond\|Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.
	In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.		In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.
	Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.		Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.

W. van Gorsel: /* Samenwerking */

2025-03-10T10:38:58Z

Samenwerking

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:38
Regel 21:		Regel 21:

	== Samenwerking ==		== Samenwerking ==
	Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw- en ~~zuivelbedrijf~~]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.		Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw-, Tuinbouw en Zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.
	In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.		In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.
	Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.		Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.

W. van Gorsel: /* Samenwerking */

2025-03-10T10:37:55Z

Samenwerking

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:37
Regel 21:		Regel 21:

	== Samenwerking ==		== Samenwerking ==
	Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene ~~Nederlandschen~~ Bond van Arbeiders in het Landbouw- en zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.		Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw- en zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.
	In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.		In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.
	Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.		Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.

W. van Gorsel: /* Samenwerking */

2025-03-10T10:37:22Z

Samenwerking

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:37
Regel 21:		Regel 21:

	== Samenwerking ==		== Samenwerking ==
	Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[~~Algemnene~~ Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.		Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemene Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.
	In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.		In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.
	Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.		Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.

W. van Gorsel: /* Samenwerking */

2025-03-10T10:37:00Z

Samenwerking

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:37
Regel 21:		Regel 21:

	== Samenwerking ==		== Samenwerking ==
	Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.		Enkele jaren daarna begon de NCLB actief samen te werken met haar socialistische en rooms-katholieke tegenhangers, de [[Algemnene Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en zuivelbedrijf]] en de [[Rooms-katholieke landarbeidersbond ‘St. Deusdedit’]] in de voorfase van het overleg (per dorp of per regio) met de organisaties van de boeren-werkgevers.
	In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.		In 1934 was er een scherp conflict tussen de drie landarbeiderbonden en de boerenorganisaties. De eersten meenden dat de regeringssteun aan de landbouw waarin bij de [[Tarwewet]] was voorzien, ook ten goede moest komen aan de personeelsleden van de agrarische bedrijven. De hierdoor veroorzaakte stakingsdreiging in Zuid-Nederland (waar juist veel aanhang woonde van de confessionele regeringspartijen) leidde tot de uitvaardiging van de ‘Landbouwcrisisorganisatiebeschikking 1934 II’ die alle boeren die rijks crisissteun ontvingen, verplichtte tot erkenning van de drie grote landarbeiderbonden als overlegpartner en tot aanvaarding van verplichte arbitrage wanneer het niet lukte om plaatselijk te komen tot een collectief contract.
	Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.		Deze beschikking luidde in feite de overwinning van de landarbeiderbonden in, die in delen van Zeeland nog steeds niet door de boerenorganisaties als onderhandelingspartner waren erkend. Het aantal Collectieve Arbeidsovereenkomsten (CAO’s) steeg en arbeidsconflicten werden voortaan vrijwel altijd met behulp van arbitrage (meestal door rijksbemiddelaars) opgelost. In 1911 was er nog geen enkele CAO in de agrarische bedrijfstak geweest, in 1933 waren er 169 Collectieve Arbeidsovereenkomsten die golden voor 7.734 ondernemingen en 31.796 werknemers. Per 1 juni 1940 golden er 250 CAO’s in de landbouw (met plaatselijke dan wel regionale geldigheid) voor 40.499 ondernemingen en 100.920 werknemers.
	De NCLB had eind 1940 in Zeeland 3.794 leden.		De NCLB had eind 1940 in Zeeland 3.794 leden.
	In het tweede bezettingsjaar, 1941, ging de NCLB ondergronds. Officieel hief zij zichzelf op, maar de kaderleden hielden onderling contact, zoals bij zoveel andere organisaties tijdens de bezetting. In mei 1945 zette de NCLB haar werk bovengronds voort.		In het tweede bezettingsjaar, 1941, ging de NCLB ondergronds. Officieel hief zij zichzelf op, maar de kaderleden hielden onderling contact, zoals bij zoveel andere organisaties tijdens de bezetting. In mei 1945 zette de NCLB haar werk bovengronds voort.

	== Van NCLB naar NCAB ==		== Van NCLB naar NCAB ==

W. van Gorsel: /* Organisatie */

2025-03-10T10:36:35Z

Organisatie

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:36
Regel 12:		Regel 12:
	Zoals bij elke vakbond waren de leden in plaatselijke afdelingen georganiseerd en werd er contributie betaald aan de landelijke bond. De leden van de NCLB ontvingen een veertiendaags blad, De Christelijke Landarbeider.		Zoals bij elke vakbond waren de leden in plaatselijke afdelingen georganiseerd en werd er contributie betaald aan de landelijke bond. De leden van de NCLB ontvingen een veertiendaags blad, De Christelijke Landarbeider.
	In 1919 groeide het aantal afdelingen in Zeeland flink. Er kwamen enkele grote afdelingen bij met vijftig of meer leden (Zaamslag, Nieuwdorp) en een aantal kleinere (Goes, Kloetinge, Rilland-Bath, Krabbendijke, Oostkapelle, Aagtekerke, Koudekerke en Poortvliet). In 1920 kreeg de NCLB ook afdelingen in de vijf dorpen op Tholen waar tot dan toe nog geen afdeling was. Mogelijk fungeerde de NCLB in enkele of meer plaatsen op Tholen vooral als minder militant alternatief voor de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw-, Tuinbouw en Zuivelbedrijf\|Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en Zuivelbedrijf]] (onderdeel van het socialistische [[NVV]]) die er ook overal afdelingen had. Elders in Zeeland was dat niet het geval. Ook niet in Oud-Vossemeer trouwens: daar staakten de leden van de NCLB-afdeling in 1920.		In 1919 groeide het aantal afdelingen in Zeeland flink. Er kwamen enkele grote afdelingen bij met vijftig of meer leden (Zaamslag, Nieuwdorp) en een aantal kleinere (Goes, Kloetinge, Rilland-Bath, Krabbendijke, Oostkapelle, Aagtekerke, Koudekerke en Poortvliet). In 1920 kreeg de NCLB ook afdelingen in de vijf dorpen op Tholen waar tot dan toe nog geen afdeling was. Mogelijk fungeerde de NCLB in enkele of meer plaatsen op Tholen vooral als minder militant alternatief voor de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw-, Tuinbouw en Zuivelbedrijf\|Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en Zuivelbedrijf]] (onderdeel van het socialistische [[NVV]]) die er ook overal afdelingen had. Elders in Zeeland was dat niet het geval. Ook niet in Oud-Vossemeer trouwens: daar staakten de leden van de NCLB-afdeling in 1920.
	In de jaren na 1919 verlieten veel landarbeiders weer de bond. Dit waren hoofdzakelijk mensen die lid waren geworden om zo nodig te kunnen profiteren van de werkloosheidskas van de bond. Het ledenverlies betekende ook de opheffing van veel afdelingen, zodat eind 1922 nog maar negen afdelingen in Zeeland resteerden: vier op Tholen en vijf op de Bevelanden. Sommige voormalige afdelingen gingen verder als [[~~werkliedenvereniging~~]], dus als plaatselijk fonds voor uitkering (in de plaats van gederfd loon) bij ziekte. Ook was de repressie door de boeren-werkgevers toegenomen naarmate de opbrengsten in de landbouw aan het begin van de jaren twintig lager werden. Daarmee kregen onder meer de NCLB-afdelingen Wissekerke (onder voorman [[Abraham Lieven Abrahamse\|A.L. Abrahamse]]) en Rilland-Bath te maken.		In de jaren na 1919 verlieten veel landarbeiders weer de bond. Dit waren hoofdzakelijk mensen die lid waren geworden om zo nodig te kunnen profiteren van de werkloosheidskas van de bond. Het ledenverlies betekende ook de opheffing van veel afdelingen, zodat eind 1922 nog maar negen afdelingen in Zeeland resteerden: vier op Tholen en vijf op de Bevelanden. Sommige voormalige afdelingen gingen verder als [[Werkliedenverenigingen]], dus als plaatselijk fonds voor uitkering (in de plaats van gederfd loon) bij ziekte. Ook was de repressie door de boeren-werkgevers toegenomen naarmate de opbrengsten in de landbouw aan het begin van de jaren twintig lager werden. Daarmee kregen onder meer de NCLB-afdelingen Wissekerke (onder voorman [[Abraham Lieven Abrahamse\|A.L. Abrahamse]]) en Rilland-Bath te maken.
	In 1925 zorgde een dreigende staking in westelijk Zuid-Beveland voor meer bewustwording onder de landarbeiders. De belangentegenstelling tussen boeren en landarbeiders werd toen met name scherp aangevoeld in Wolphaartsdijk, waar de NCLB geleid werd door [[Pieter Luikenaar]].		In 1925 zorgde een dreigende staking in westelijk Zuid-Beveland voor meer bewustwording onder de landarbeiders. De belangentegenstelling tussen boeren en landarbeiders werd toen met name scherp aangevoeld in Wolphaartsdijk, waar de NCLB geleid werd door [[Pieter Luikenaar]].

W. van Gorsel: /* Organisatie */

2025-03-10T10:35:40Z

Organisatie

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:35
Regel 11:		Regel 11:
	== Organisatie ==		== Organisatie ==
	Zoals bij elke vakbond waren de leden in plaatselijke afdelingen georganiseerd en werd er contributie betaald aan de landelijke bond. De leden van de NCLB ontvingen een veertiendaags blad, De Christelijke Landarbeider.		Zoals bij elke vakbond waren de leden in plaatselijke afdelingen georganiseerd en werd er contributie betaald aan de landelijke bond. De leden van de NCLB ontvingen een veertiendaags blad, De Christelijke Landarbeider.
	In 1919 groeide het aantal afdelingen in Zeeland flink. Er kwamen enkele grote afdelingen bij met vijftig of meer leden (Zaamslag, Nieuwdorp) en een aantal kleinere (Goes, Kloetinge, Rilland-Bath, Krabbendijke, Oostkapelle, Aagtekerke, Koudekerke en Poortvliet). In 1920 kreeg de NCLB ook afdelingen in de vijf dorpen op Tholen waar tot dan toe nog geen afdeling was. Mogelijk fungeerde de NCLB in enkele of meer plaatsen op Tholen vooral als minder militant alternatief voor de [[Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en Zuivelbedrijf]] (onderdeel van het socialistische [[NVV]]) die er ook overal afdelingen had. Elders in Zeeland was dat niet het geval. Ook niet in Oud-Vossemeer trouwens: daar staakten de leden van de NCLB-afdeling in 1920.		In 1919 groeide het aantal afdelingen in Zeeland flink. Er kwamen enkele grote afdelingen bij met vijftig of meer leden (Zaamslag, Nieuwdorp) en een aantal kleinere (Goes, Kloetinge, Rilland-Bath, Krabbendijke, Oostkapelle, Aagtekerke, Koudekerke en Poortvliet). In 1920 kreeg de NCLB ook afdelingen in de vijf dorpen op Tholen waar tot dan toe nog geen afdeling was. Mogelijk fungeerde de NCLB in enkele of meer plaatsen op Tholen vooral als minder militant alternatief voor de [[Algemene Nederlandsche Bond van Arbeiders in het Landbouw-, Tuinbouw en Zuivelbedrijf\|Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en Zuivelbedrijf]] (onderdeel van het socialistische [[NVV]]) die er ook overal afdelingen had. Elders in Zeeland was dat niet het geval. Ook niet in Oud-Vossemeer trouwens: daar staakten de leden van de NCLB-afdeling in 1920.
	In de jaren na 1919 verlieten veel landarbeiders weer de bond. Dit waren hoofdzakelijk mensen die lid waren geworden om zo nodig te kunnen profiteren van de werkloosheidskas van de bond. Het ledenverlies betekende ook de opheffing van veel afdelingen, zodat eind 1922 nog maar negen afdelingen in Zeeland resteerden: vier op Tholen en vijf op de Bevelanden. Sommige voormalige afdelingen gingen verder als [[werkliedenvereniging]], dus als plaatselijk fonds voor uitkering (in de plaats van gederfd loon) bij ziekte. Ook was de repressie door de boeren-werkgevers toegenomen naarmate de opbrengsten in de landbouw aan het begin van de jaren twintig lager werden. Daarmee kregen onder meer de NCLB-afdelingen Wissekerke (onder voorman [[Abraham Lieven Abrahamse\|A.L. Abrahamse]]) en Rilland-Bath te maken.		In de jaren na 1919 verlieten veel landarbeiders weer de bond. Dit waren hoofdzakelijk mensen die lid waren geworden om zo nodig te kunnen profiteren van de werkloosheidskas van de bond. Het ledenverlies betekende ook de opheffing van veel afdelingen, zodat eind 1922 nog maar negen afdelingen in Zeeland resteerden: vier op Tholen en vijf op de Bevelanden. Sommige voormalige afdelingen gingen verder als [[werkliedenvereniging]], dus als plaatselijk fonds voor uitkering (in de plaats van gederfd loon) bij ziekte. Ook was de repressie door de boeren-werkgevers toegenomen naarmate de opbrengsten in de landbouw aan het begin van de jaren twintig lager werden. Daarmee kregen onder meer de NCLB-afdelingen Wissekerke (onder voorman [[Abraham Lieven Abrahamse\|A.L. Abrahamse]]) en Rilland-Bath te maken.
	In 1925 zorgde een dreigende staking in westelijk Zuid-Beveland voor meer bewustwording onder de landarbeiders. De belangentegenstelling tussen boeren en landarbeiders werd toen met name scherp aangevoeld in Wolphaartsdijk, waar de NCLB geleid werd door [[Pieter Luikenaar]].		In 1925 zorgde een dreigende staking in westelijk Zuid-Beveland voor meer bewustwording onder de landarbeiders. De belangentegenstelling tussen boeren en landarbeiders werd toen met name scherp aangevoeld in Wolphaartsdijk, waar de NCLB geleid werd door [[Pieter Luikenaar]].

W. van Gorsel op 10 mrt 2025 om 10:32

2025-03-10T10:32:25Z

← Oudere versie		Versie van 10 mrt 2025 10:32
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Nederlandsche Christelijke Landarbeidersbond ( NCLB )~~
	}}
	[[Bestand:NCLB.jpg\|thumb\|right\|300px\|Boekje van de NCLB over de opbouw van bedrijfspensioen]]		[[Bestand:NCLB.jpg\|thumb\|right\|300px\|Boekje van de NCLB over de opbouw van bedrijfspensioen]]
	In 1914 werd de Nederlandsche Christelijke Landarbeidersbond opgericht, waarin eerder ontstane kleinere bonden uit Noord-Nederland en de Bollenstreek zich verenigden. Evenals het Christelijk Nationaal Vakverbond (CNV), waarbij zij aangesloten was, verwierp de NCLB de klassenstrijd, één van de principes van het socialisme. Begin 1916 had de NCLB 24 plaatselijke afdelingen, waarvan één in Zeeland: Oud-Vossemeer.		In 1914 werd de Nederlandsche Christelijke Landarbeidersbond (NCLB) opgericht, waarin eerder ontstane kleinere bonden uit Noord-Nederland en de Bollenstreek zich verenigden. Evenals het Christelijk Nationaal Vakverbond (CNV), waarbij zij aangesloten was, verwierp de NCLB de klassenstrijd, één van de principes van het socialisme. Begin 1916 had de NCLB 24 plaatselijke afdelingen, waarvan één in Zeeland: Oud-Vossemeer.

	== Oud-Vossemeer eerste Zeeuwse afdeling ==		== Oud-Vossemeer eerste Zeeuwse afdeling ==

Johan Francke: /* Organisatie */

2020-06-29T07:45:47Z

Organisatie

← Oudere versie		Versie van 29 jun 2020 07:45
Regel 15:		Regel 15:
	Zoals bij elke vakbond waren de leden in plaatselijke afdelingen georganiseerd en werd er contributie betaald aan de landelijke bond. De leden van de NCLB ontvingen een veertiendaags blad, De Christelijke Landarbeider.		Zoals bij elke vakbond waren de leden in plaatselijke afdelingen georganiseerd en werd er contributie betaald aan de landelijke bond. De leden van de NCLB ontvingen een veertiendaags blad, De Christelijke Landarbeider.
	In 1919 groeide het aantal afdelingen in Zeeland flink. Er kwamen enkele grote afdelingen bij met vijftig of meer leden (Zaamslag, Nieuwdorp) en een aantal kleinere (Goes, Kloetinge, Rilland-Bath, Krabbendijke, Oostkapelle, Aagtekerke, Koudekerke en Poortvliet). In 1920 kreeg de NCLB ook afdelingen in de vijf dorpen op Tholen waar tot dan toe nog geen afdeling was. Mogelijk fungeerde de NCLB in enkele of meer plaatsen op Tholen vooral als minder militant alternatief voor de [[Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en Zuivelbedrijf]] (onderdeel van het socialistische [[NVV]]) die er ook overal afdelingen had. Elders in Zeeland was dat niet het geval. Ook niet in Oud-Vossemeer trouwens: daar staakten de leden van de NCLB-afdeling in 1920.		In 1919 groeide het aantal afdelingen in Zeeland flink. Er kwamen enkele grote afdelingen bij met vijftig of meer leden (Zaamslag, Nieuwdorp) en een aantal kleinere (Goes, Kloetinge, Rilland-Bath, Krabbendijke, Oostkapelle, Aagtekerke, Koudekerke en Poortvliet). In 1920 kreeg de NCLB ook afdelingen in de vijf dorpen op Tholen waar tot dan toe nog geen afdeling was. Mogelijk fungeerde de NCLB in enkele of meer plaatsen op Tholen vooral als minder militant alternatief voor de [[Nederlandschen Bond van Arbeiders in het Landbouw- en Zuivelbedrijf]] (onderdeel van het socialistische [[NVV]]) die er ook overal afdelingen had. Elders in Zeeland was dat niet het geval. Ook niet in Oud-Vossemeer trouwens: daar staakten de leden van de NCLB-afdeling in 1920.
	In de jaren na 1919 verlieten veel landarbeiders weer de bond. Dit waren hoofdzakelijk mensen die lid waren geworden om zo nodig te kunnen profiteren van de werkloosheidskas van de bond. Het ledenverlies betekende ook de opheffing van veel afdelingen, zodat eind 1922 nog maar negen afdelingen in Zeeland resteerden: vier op Tholen en vijf op de Bevelanden. Sommige voormalige afdelingen gingen verder als [[werkliedenvereniging]], dus als plaatselijk fonds voor uitkering (in de plaats van gederfd loon) bij ziekte. Ook was de repressie door de boeren-werkgevers toegenomen naarmate de opbrengsten in de landbouw aan het begin van de jaren twintig lager werden. Daarmee kregen onder meer de NCLB-afdelingen Wissekerke (onder voorman [[L.A. Abrahamse]]) en Rilland-Bath te maken.		In de jaren na 1919 verlieten veel landarbeiders weer de bond. Dit waren hoofdzakelijk mensen die lid waren geworden om zo nodig te kunnen profiteren van de werkloosheidskas van de bond. Het ledenverlies betekende ook de opheffing van veel afdelingen, zodat eind 1922 nog maar negen afdelingen in Zeeland resteerden: vier op Tholen en vijf op de Bevelanden. Sommige voormalige afdelingen gingen verder als [[werkliedenvereniging]], dus als plaatselijk fonds voor uitkering (in de plaats van gederfd loon) bij ziekte. Ook was de repressie door de boeren-werkgevers toegenomen naarmate de opbrengsten in de landbouw aan het begin van de jaren twintig lager werden. Daarmee kregen onder meer de NCLB-afdelingen Wissekerke (onder voorman [[Abraham Lieven Abrahamse\|A.L. Abrahamse]]) en Rilland-Bath te maken.
	In 1925 zorgde een dreigende staking in westelijk Zuid-Beveland voor meer bewustwording onder de landarbeiders. De belangentegenstelling tussen boeren en landarbeiders werd toen met name scherp aangevoeld in Wolphaartsdijk, waar de NCLB geleid werd door [[Pieter Luikenaar]].		In 1925 zorgde een dreigende staking in westelijk Zuid-Beveland voor meer bewustwording onder de landarbeiders. De belangentegenstelling tussen boeren en landarbeiders werd toen met name scherp aangevoeld in Wolphaartsdijk, waar de NCLB geleid werd door [[Pieter Luikenaar]].