Nieuwlande - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 31 jul 2025 om 07:30

2025-07-31T07:30:30Z

← Oudere versie		Versie van 31 jul 2025 07:30
Regel 31:		Regel 31:

	[[category:Geografie]]		[[category:Geografie]]

	[[category:Topografie]]		[[category:Topografie]]
	[[category:Plaats Reimerswaal]]		[[category:Plaats Reimerswaal]]
			[[category:Verdronken dorpen]]

W. van Gorsel: /* Archeologie */

2025-03-13T10:30:37Z

Archeologie

← Oudere versie		Versie van 13 mrt 2025 10:30
Regel 8:		Regel 8:
	[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|400px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|400px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden pelgrimstekens en [[~~profane insignes~~]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden pelgrimstekens en [[Profane Insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

	== Auteur ==		== Auteur ==

W. van Gorsel: /* Archeologie */

2025-03-13T10:29:36Z

Archeologie

← Oudere versie		Versie van 13 mrt 2025 10:29
Regel 8:		Regel 8:
	[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|400px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|400px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

	== Auteur ==		== Auteur ==

W. van Gorsel op 13 mrt 2025 om 10:29

2025-03-13T10:29:05Z

← Oudere versie		Versie van 13 mrt 2025 10:29
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Nieuwlande~~
	}}


	(Nielant, Nieuwlant in Cruninghen). Verdwenen dorp, ambacht en parochie ten noorden van [[Krabbendijke]], in het Verdronken Land van Zuid-Beveland.		(Nielant, Nieuwlant in Cruninghen). Verdwenen dorp, ambacht en parochie ten noorden van [[Krabbendijke]], in het Verdronken Land van Zuid-Beveland.

Regel 15:		Regel 10:
	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

	== ~~AUTEUR~~ ==		== Auteur ==
	-S.J.M. Hulsbergen, J.A. Trimpe Burger, herz. Jan J.B. Kuipers, 2013		-S.J.M. Hulsbergen, J.A. Trimpe Burger, herz. Jan J.B. Kuipers, 2013

			== Literatuur ==
	== ~~LITERATUUR~~ ==
	-[http://zoeken.zeeuwsebibliotheken.nl/?itemid=\|library/vubissmart-zeeland\|310788 C. Dekker, ''Zuid-Beveland. De historische geografie en de instellingen van een Zeeuws eiland in de middeleeuwen'' (Krabbendijke, 1982).]		-[http://zoeken.zeeuwsebibliotheken.nl/?itemid=\|library/vubissmart-zeeland\|310788 C. Dekker, ''Zuid-Beveland. De historische geografie en de instellingen van een Zeeuws eiland in de middeleeuwen'' (Krabbendijke, 1982).]

Regel 36:		Regel 30:
	-Zelandia Illustrata X, 44-45.		-Zelandia Illustrata X, 44-45.

			[[category:Geografie]]
	~~== Oude Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984 ==~~
	~~(Nielant, Nieuwlant in Cruninghen). Verdwenen dorp, ambacht en parochie ten noorden van~~ [[~~Krabbendijke~~]], in het Verdronken Land van Zuid-Beveland. Nieuwlande wordt in 1242 als parochie vermeld; de kerk, een dochter van die van Kruiningen, was gewijd aan de H. Maagd en behoorde aan het kapittel van Oudmunster in Utrecht. In 1530-1532 verdronken; in 1642 gedeeltelijk herdijkt en kerkelijk bij Krabbendijke gevoegd. Funderingsresten van de kerk en andere overblijfselen van het dorp zijn oudheidkundig onderzocht.


	[[category:Topografie]]		[[category:Topografie]]
	[[category:Plaats Reimerswaal]]		[[category:Plaats Reimerswaal]]

Johan Francke op 18 sep 2014 om 07:26

2014-09-18T07:26:35Z

← Oudere versie		Versie van 18 sep 2014 07:26
Regel 11:		Regel 11:
	De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.		De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.

	[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|~~600px~~\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|400px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

Johan Francke op 18 sep 2014 om 07:25

2014-09-18T07:25:32Z

← Oudere versie		Versie van 18 sep 2014 07:25
Regel 11:		Regel 11:
	De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.		De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.

	[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|~~400px~~\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|600px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

Johan Francke op 18 sep 2014 om 07:24

2014-09-18T07:24:46Z

← Oudere versie		Versie van 18 sep 2014 07:24
Regel 11:		Regel 11:
	De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.		De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.

	[[Bestand:Nieuwlande_1926.~~jpg~~\|~~left~~\|thumb\|~~400px~~\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.~~jpg~~\|~~right~~\|thumb\|~~400px~~\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|400px\|thumb\|left\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|400px\|thumb\|right\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

Johan Francke op 18 sep 2014 om 07:18

2014-09-18T07:18:29Z

← Oudere versie		Versie van 18 sep 2014 07:18
Regel 11:		Regel 11:
	De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.		De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.

	[[Bestand:Nieuwlande_1926.~~png~~\|left\|thumb\|400px\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.~~png~~\|right\|thumb\|400px\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.jpg\|left\|thumb\|400px\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.jpg\|right\|thumb\|400px\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

Johan Francke op 18 sep 2014 om 07:17

2014-09-18T07:17:41Z

← Oudere versie		Versie van 18 sep 2014 07:17
Regel 11:		Regel 11:
	De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.		De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.

	[[Bestand:Nieuwlande_1926.~~jpg~~\|left\|thumb\|400px\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.~~jpg~~\|right\|thumb\|400px\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.png\|left\|thumb\|400px\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.png\|right\|thumb\|400px\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.

Johan Francke op 18 sep 2014 om 07:15

2014-09-18T07:15:04Z

← Oudere versie		Versie van 18 sep 2014 07:15
Regel 11:		Regel 11:
	De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.		De site van Nieuwlande was in de tweede helft van de twintigste eeuw een geliefd excursiedoel van schatgravers; er heerst nu een betreedverbod. Behalve veel schatgraverij vond in Nieuwlande het oudste systematische onderzoek van een verdronken dorp in Zeeland plaats. In opdracht van het Zeeuwsch Genootschap der Wetenschappen mat G.H. Bolier in 1926 de zichtbare resten van de kerk op. De grote kerk met een waarschijnlijk vijfhoekig gesloten koor en buitenmuren met steunberen had een totale lengte van bijna 67 meter. De toren met verstevigde hoeken mat 11,5 x 11,5 meter. Binnen en buiten de kerk werden enkele graven aangetroffen. De plattegrond was die van een kruiskerk, waarvan de noordelijke kapel mogelijk verder is uitgebouwd. Rondom de kerk zijn door amateurarcheologen vooral aan de westzijde percelen met huizen waargenomen. Een fors gebouw aan de oostzijde van het plein werd tot herberg bestempeld. Ten westen van de dorpsring lagen resten van een groot huis, mogelijk het kasteel of de woning van de heren van Nieuwlande. Ten zuidoosten van de kerk strekte het dorp zich over meer dan tweehonderd meter uit. Huisfundamenten, resten van straatjes en van een (waarschijnlijke) kademuur werden vastgelegd. In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw zorgden onder meer luchtfoto’s van Google Earth en Bing Maps voor opmerkelijke resultaten. Zo konden een duidelijke dorpskern, het kerkgebouw, een stratenpatroon en percelering nader worden onderscheiden.

	[[Bestand:Nieuwlande_1926.jpg\|left\|thumb\|400px\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen)]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.jpg\|right\|thumb\|400px\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]		[[Bestand:Nieuwlande_1926.jpg\|left\|thumb\|400px\|Restant van de kerktoren van Nieuwlande, 1926 (foto P.J. van der Feen).]] [[Bestand:Nieuwlande_plattegrond_1926.jpg\|right\|thumb\|400px\|De in 1926 vastgelegde plattegrond van Nieuwlande.]]

	Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.		Gezien de aardewerkvondsten beleefde Nieuwlande zijn bloei vanaf de latere veertiende tot het begin van de zestiende eeuw. De vele tinloden *pelgrimstekens en [[profane insignes]] die er zijn gevonden dateren globaal uit de periode 1250-1530. Nieuwlande bleek de meest omvangrijke collectie pelgrims- en profane insignes in Nederland te herbergen. Het aantal in Nieuwlande gevonden en geregistreerde religieuze insignes bedroeg in 1993 al 895 en was in 2004, toen de overzichtspublicatie Sluimerend in slik verscheen, opgelopen tot boven de duizend. Bij dit aantal bleef de eveneens grote hoeveelheid profane insignes nog buiten beschouwing. Ook ander archeologisch materiaal werd in ruime variatie uit Nieuwlande geborgen, zoals een zegelstempel van een zekere Lonis de Cupere, met de afbeelding van een kuip. Nieuwlande telde in de eerste helft van de vijftiende eeuw dus waarschijnlijk een kuiper (kuipenmaker) tot zijn bevolking.
Regel 39:		Regel 39:
	== Oude Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984 ==		== Oude Encyclopedie van Zeeland, 1982-1984 ==
	(Nielant, Nieuwlant in Cruninghen). Verdwenen dorp, ambacht en parochie ten noorden van [[Krabbendijke]], in het Verdronken Land van Zuid-Beveland. Nieuwlande wordt in 1242 als parochie vermeld; de kerk, een dochter van die van Kruiningen, was gewijd aan de H. Maagd en behoorde aan het kapittel van Oudmunster in Utrecht. In 1530-1532 verdronken; in 1642 gedeeltelijk herdijkt en kerkelijk bij Krabbendijke gevoegd. Funderingsresten van de kerk en andere overblijfselen van het dorp zijn oudheidkundig onderzocht.		(Nielant, Nieuwlant in Cruninghen). Verdwenen dorp, ambacht en parochie ten noorden van [[Krabbendijke]], in het Verdronken Land van Zuid-Beveland. Nieuwlande wordt in 1242 als parochie vermeld; de kerk, een dochter van die van Kruiningen, was gewijd aan de H. Maagd en behoorde aan het kapittel van Oudmunster in Utrecht. In 1530-1532 verdronken; in 1642 gedeeltelijk herdijkt en kerkelijk bij Krabbendijke gevoegd. Funderingsresten van de kerk en andere overblijfselen van het dorp zijn oudheidkundig onderzocht.


	~~== AUTEUR ==~~
	~~-S.J.M. Hulsbergen, J.A. Trimpe Burger~~

	~~== LITERATUUR ==~~
	~~-C. Dekker, Zuid-Beveland.~~

	~~-Grijpink, Register op de parochieën.~~

	~~-Kok, Zeeuwse patronimia.~~

	~~-De Nooyer. Kerk en toren van Nieuwlande.~~

	~~-Zelandia Illustrata X, 44-45.~~


	[[category:Topografie]]		[[category:Topografie]]
	[[category:Plaats Reimerswaal]]		[[category:Plaats Reimerswaal]]