Oeververdediging - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 18 mrt 2025 om 09:55

2025-03-18T09:55:55Z

← Oudere versie		Versie van 18 mrt 2025 09:55
Regel 1:		Regel 1:
	Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[~~doornikse~~]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, Deltameren zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.		Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[Doornikse Steen\|Doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, Deltameren zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 18 mrt 2025 om 09:51

2025-03-18T09:51:52Z

← Oudere versie		Versie van 18 mrt 2025 09:51
Regel 1:		Regel 1:
	Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.		Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, Deltameren zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel: /* Auteur = */

2025-03-18T09:42:17Z

Auteur =

← Oudere versie		Versie van 18 mrt 2025 09:42
Regel 1:		Regel 1:
	Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.		Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.

	= Auteur ==		==Auteur==
	-M.H. Wilderom		-M.H. Wilderom

W. van Gorsel op 18 mrt 2025 om 09:41

2025-03-18T09:41:55Z

← Oudere versie		Versie van 18 mrt 2025 09:41
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Oeververdediging~~
	}}
	Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.		Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.

Johan Francke op 11 mrt 2016 om 13:39

2016-03-11T13:39:39Z

← Oudere versie		Versie van 11 mrt 2016 13:39
Regel 2:		Regel 2:
	\| above = Oeververdediging		\| above = Oeververdediging
	}}		}}
			Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door [[Abraham Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.

	Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door Abraham [[Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. ~~van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan~~.		= Auteur ==
			-M.H. Wilderom

			== Literatuur ==
			-Hogerwaard, De oeververdediging.

	~~= AUTEUR =~~		-De Bruin en Wilderom, Tussen afsluitdammen I.
	~~= M.H. Wilderom =~~
	~~= LITERATUUR =~~
	~~Hogerwaard, De oeververdediging.~~ De Bruin en Wilderom, Tussen afsluitdammen I. ~~Wilderom, Tussen afsluitdammen II-IV. Huitema, Dijken.~~


	~~= AFBEELDING =~~
	~~= Schematische doorsnede van een oever- en dijkverdediging in Zeeland. =~~

			-Wilderom, Tussen afsluitdammen II-IV.

			-Huitema, Dijken.

			[[category:Geografie]]
	[[category:topografie]]		[[category:topografie]]

Maintenance script: Importing text file

2014-03-20T14:23:21Z

Importing text file

Nieuwe pagina

{{Infobox
| above = Oeververdediging
}}

Het beschermen van oevers tegen uitschuring of [[afkalven]] door het aanbrengen van oeverwerken in de vorm van zink werken en bestortingen. In Zeeland kent men bij aan eb en vloed blootgestelde oevers twee systemen van oeververdediging. Ten eerste het stelsel van 'vaste punten', een denkbeeld in het begin van de vorige eeuw door Abraham [[Caland]] voor het eerst toegepast. Daarbij wordt tussen twee, op een bepaalde afstand gelegen, verdedigde en door een verbindingsdam met de zeewering verbonden punten, een lijn van inscharing geconstrueerd. Om aantasting van de zeewering te voorkomen, dient de zeedijk of in laagdijk landwaarts van die lijn te liggen. Ten tweede kent men een aaneengesloten verdediging, waarbij de oever over de volle lengte en breedte wordt beschermd. Vooral bij de in Zeeland veel voorkomende oever gedeelten, die gevoelig zijn voor het ontstaan van oevervallen heeft men met laatst genoemde methode bereikt dat het optreden van vallen drastisch is verminderd. Als materiaal voor de oeververdediging zijn behalve zinken kraagstuk ken, eertijds kloetelingen (schorzoden) en puin, daarna veel vilvoordse, [[doornikse]] en andere Belgische natuursteen toegepast. Later kwam daarbij de basaltstortsteen uit Duitsland. De laatste decennia gebruikte men meermalen grind en mijnsteen, terwijl sinds 1968, toen de Hoechst-fabrieken in het Zuid Sloe in bedrijf zijn gekomen, de daarvan als afvalproduct vrijkomende fosforslak ken worden gebruikt als stort materiaal voor de oeververdediging. Nadat in Zeeland na aanleg van de Delta dammen, [[Deltameren]] zijn ontstaan, werd een nieuwe vorm van oeververdediging noodzakelijk. Grote gedeelten van de oever randen van die meren moesten nl. van een eenvoudige oeverbescherming worden voor zien om afkalving tegen te gaan.

= AUTEUR =
= M.H. Wilderom =
= LITERATUUR =
Hogerwaard, De oeververdediging. De Bruin en Wilderom, Tussen afsluitdammen I. Wilderom, Tussen afsluitdammen II-IV. Huitema, Dijken.

= AFBEELDING =
= Schematische doorsnede van een oever- en dijkverdediging in Zeeland. =

[[category:topografie]]