Schorer, Familie - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 4 aug 2025 om 09:14

2025-08-04T09:14:05Z

← Oudere versie		Versie van 4 aug 2025 09:14
Regel 52:		Regel 52:
	[[category:persoon]]		[[category:persoon]]
	[[category:Geschiedenis]]		[[category:Geschiedenis]]
			[[category:Geslacht]]

	{{DEFAULTSORT:Schorer, ~~Familie~~}}		{{DEFAULTSORT:Schorer, Geslacht}}

W. van Gorsel op 30 jun 2025 om 10:34

2025-06-30T10:34:07Z

← Oudere versie		Versie van 30 jun 2025 10:34
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Schorer, Familie~~
	}}

	[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|400px\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]		[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|400px\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]

Wim van Gorsel: /* Literatuur */

2020-04-29T08:00:16Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 08:00
Regel 52:		Regel 52:
	*Nederlands adelsboek.		*Nederlands adelsboek.
	*Unger, Oude gebouwen te Middelburg.		*Unger, Oude gebouwen te Middelburg.

	~~Jhr. Mr. J.H.Schorer, eerste gouverneur des konings in Zeeland. Portret van Mr. Jacob Hendrik Schorer, gouverneur van Zeeland (door Pieter Bourjé)~~

	[[category:Zeeuwen]]		[[category:Zeeuwen]]

Wim van Gorsel op 29 apr 2020 om 07:56

2020-04-29T07:56:08Z

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 07:56
Regel 18:		Regel 18:
	Studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1738, waarna hij in 1740 werd benoemd tot lid van de Raad van Vlaanderen, van welk college hij sinds 1765 tot de opheffing daarvan in 1795 president is geweest. Tevens was hij superintendent van de lenen. In 1740 huwde hij met Anna Elisa beth Eversdijk een burgemeestersdochter uit Goes. Na een langdurige procedure werd dit huwelijk nietig verklaard: hij hertrouwde op 15 november 1750 met Juliana Philippi uit welk huwelijk een dochter werd geboren. Schorer was een begaafd en veelzijdig jurist. die als zodanig in de eerste plaats naam heeft gemaakt met een in 1767 verschenen Latijns commentaar op de Inleidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van Hugo de Groot, van welke 'aanteekeningen' een 'aanmerkelijk vermeerderde' uitgave is verschenen in een Nederlandse vertaling van J. E. Austen. advocaat te Middelburg. De uitvoerige en van veel belezenheid getuigende aantekeningen zijn voor de latere gebruiker van de 'Inleidinge' welhaast onmisbaar. In Zuid-Afrika, waar het 'Roomsch-Hollandsche recht' van vóór 1795 in 1982 nog gold (zij het uiteraard met talrijke en ingrijpende wijzigingen en aanvullingen) is het werk van Schorer in het Engels vertaald en nog heden ten dage wordt er daar een beroep op gedaan. Zo wordt, in de vertaling van D. G. van der Keessels Prae ëlectiones over het hedendaagse recht naar aanleiding van De Groots Inleidin g tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid, uitgegeven door professoren van de universiteit van Pretoria 1961. p. XXI, gesteld: 'Diegene wat aan hierdie lesings thuis behoorlik ernstige overweging wil skenk, moet die opmerkinge vandie geleerde Schorer... bijderhand hè'. Later heeft Schorer nog een uitvoerig antwoord gegeven, eveneens gepubliceerd, op 'Dertig rechtsgeleerde vragen uit de In leidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van H. de Groot'. welke vragen waren geformuleerd door het Rechtsgeleerde Genootschap onder de zinspreuk 'Ab omnibus libenter disce, quod nescis'.		Studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1738, waarna hij in 1740 werd benoemd tot lid van de Raad van Vlaanderen, van welk college hij sinds 1765 tot de opheffing daarvan in 1795 president is geweest. Tevens was hij superintendent van de lenen. In 1740 huwde hij met Anna Elisa beth Eversdijk een burgemeestersdochter uit Goes. Na een langdurige procedure werd dit huwelijk nietig verklaard: hij hertrouwde op 15 november 1750 met Juliana Philippi uit welk huwelijk een dochter werd geboren. Schorer was een begaafd en veelzijdig jurist. die als zodanig in de eerste plaats naam heeft gemaakt met een in 1767 verschenen Latijns commentaar op de Inleidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van Hugo de Groot, van welke 'aanteekeningen' een 'aanmerkelijk vermeerderde' uitgave is verschenen in een Nederlandse vertaling van J. E. Austen. advocaat te Middelburg. De uitvoerige en van veel belezenheid getuigende aantekeningen zijn voor de latere gebruiker van de 'Inleidinge' welhaast onmisbaar. In Zuid-Afrika, waar het 'Roomsch-Hollandsche recht' van vóór 1795 in 1982 nog gold (zij het uiteraard met talrijke en ingrijpende wijzigingen en aanvullingen) is het werk van Schorer in het Engels vertaald en nog heden ten dage wordt er daar een beroep op gedaan. Zo wordt, in de vertaling van D. G. van der Keessels Prae ëlectiones over het hedendaagse recht naar aanleiding van De Groots Inleidin g tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid, uitgegeven door professoren van de universiteit van Pretoria 1961. p. XXI, gesteld: 'Diegene wat aan hierdie lesings thuis behoorlik ernstige overweging wil skenk, moet die opmerkinge vandie geleerde Schorer... bijderhand hè'. Later heeft Schorer nog een uitvoerig antwoord gegeven, eveneens gepubliceerd, op 'Dertig rechtsgeleerde vragen uit de In leidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van H. de Groot'. welke vragen waren geformuleerd door het Rechtsgeleerde Genootschap onder de zinspreuk 'Ab omnibus libenter disce, quod nescis'.

	[[Bestand:Schorer2.jpg\|thumb\|~~right~~\|400px\|Het huis Rijnsburg onder Oostkapelle werd in de achttiende eeuw enige tijd bewoond door leden van de familie Schorer. Uit: collectie Anderson, Vervaardiger: H. Spilman, Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 2389]]		[[Bestand:Schorer2.jpg\|thumb\|left\|400px\|Het huis Rijnsburg onder Oostkapelle werd in de achttiende eeuw enige tijd bewoond door leden van de familie Schorer. Uit: collectie Anderson, Vervaardiger: H. Spilman, Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 2389]]

	Van geheel andere aard is het geschrift van Schorer 'Vertoog over de Ongervmdheid van het samenstel onzer hedendaagse Regtsgeleerdheid en Praktyk'. De schrijver doet daar in een felle aanval op het recht zijner dagen. Hij critiseert de disputen, waartoe het Romeinse recht aanleiding geeft. Maar ook het vaderlandse recht. voorzover dit wordt gevolgd, acht hij veelal onduidelijk en onbillijk. Schorer komt ook in opstand tegen de wijze van procederen: het procesjargon is onverstaanbaar. de stukken zijn te uitvoerig en te ingewikkeld, de procesgang is te langzaam en te duur, de rechtsmiddelen (drie instanties plus revisie) zijn te talrijk. Dit alles zou voor een belangrijk deel de schuld zijn van de praktizijns, die daarmee de eigen beurs zouden willen spekken. Voorts bepleit hij dat de rechters hun vonnissen zullen motiseren (hetgeen destijds niet gebruikelijk was). Wat moet de remedie zijn? Eén enkel recht voor alle provincies wijst Schorer als niet te verwezenlijken van de hand. Maar wel 'zoude elke provincie als souverein zigzelfs een nieuw regt kunnen formeren, en dat zoo kort en klaar als doenlijk was'. Daarbij ware te streven naar weinige en generale wetten waarbij de rechters in belangrijke mate (ofschoon Schorer daarover aanvankelijk anders gedacht heeft) zouden moeten oordelen naar het eenvoudige 'bonum et aequum, naar hun 'vijf zinnen', naar het 'natuurlijke regt'. Vervolgens behandelt Schorer het strafrecht. Hij keert zich met kracht tegen de pijnbank, tegen de slechte toestand in de gevangenissen, tegen onnodig wrede straffen en tegen levens lange gevangenisstraf, doch acht de doodstraf nog onmisbaar. Het is niet te verwonderen. dat dergelijke beschouwingen, die in die tijd welhaast revolutionair moesten lijken, tot tegenspraak aanleiding gaven. Dit geschiedde door 'eenen jongen praktizijn' achter welke benaming. naar wordt aangenomen, L.J. Vitringa schuil gaat) in een uitvoerige verdediging van 'De eer der Hollandsche natie', waarop Schorer zijnerzijds wederom repliceerde. Tenslotte heeft Schorer zich beijverd voor de bedijking van de schorren in Zeeland en in het bijzonder die van Staats-Vlaanderen. Daarbij was vanouds een twistpunt of de Hoofdplaat, gelegen nabij Biervliet, eigendom was van de provincie Zeeland dan wel van de Generaliteit en, in dit laatste geval, of deze deel uitmaakte van het zogenaamde Committimus. Schorer betoogde met name dat de Staten van Zeeland door verjaring de eigendom van deze plaat hadden verkregen. zowel naar de regelen van het volkenrecht als, gesteld dat de provincie niet als souverein van deze plaat beschouwd zou mogen worden en deze tot het Committimus behoorde. krachtens het burgerlijke recht. Volgens zijn wens is Schorer begraven in de zuidwesthoek van de Ameliapolder, tegen de dijk van de St.-Pieterspolder. tussen IJzendijke en Biervliet. Zijn graf bevindt zich daar nog in goede staat van onderhoud. Werken: zie bibliografie.		Van geheel andere aard is het geschrift van Schorer 'Vertoog over de Ongervmdheid van het samenstel onzer hedendaagse Regtsgeleerdheid en Praktyk'. De schrijver doet daar in een felle aanval op het recht zijner dagen. Hij critiseert de disputen, waartoe het Romeinse recht aanleiding geeft. Maar ook het vaderlandse recht. voorzover dit wordt gevolgd, acht hij veelal onduidelijk en onbillijk. Schorer komt ook in opstand tegen de wijze van procederen: het procesjargon is onverstaanbaar. de stukken zijn te uitvoerig en te ingewikkeld, de procesgang is te langzaam en te duur, de rechtsmiddelen (drie instanties plus revisie) zijn te talrijk. Dit alles zou voor een belangrijk deel de schuld zijn van de praktizijns, die daarmee de eigen beurs zouden willen spekken. Voorts bepleit hij dat de rechters hun vonnissen zullen motiseren (hetgeen destijds niet gebruikelijk was). Wat moet de remedie zijn? Eén enkel recht voor alle provincies wijst Schorer als niet te verwezenlijken van de hand. Maar wel 'zoude elke provincie als souverein zigzelfs een nieuw regt kunnen formeren, en dat zoo kort en klaar als doenlijk was'. Daarbij ware te streven naar weinige en generale wetten waarbij de rechters in belangrijke mate (ofschoon Schorer daarover aanvankelijk anders gedacht heeft) zouden moeten oordelen naar het eenvoudige 'bonum et aequum, naar hun 'vijf zinnen', naar het 'natuurlijke regt'. Vervolgens behandelt Schorer het strafrecht. Hij keert zich met kracht tegen de pijnbank, tegen de slechte toestand in de gevangenissen, tegen onnodig wrede straffen en tegen levens lange gevangenisstraf, doch acht de doodstraf nog onmisbaar. Het is niet te verwonderen. dat dergelijke beschouwingen, die in die tijd welhaast revolutionair moesten lijken, tot tegenspraak aanleiding gaven. Dit geschiedde door 'eenen jongen praktizijn' achter welke benaming. naar wordt aangenomen, L.J. Vitringa schuil gaat) in een uitvoerige verdediging van 'De eer der Hollandsche natie', waarop Schorer zijnerzijds wederom repliceerde. Tenslotte heeft Schorer zich beijverd voor de bedijking van de schorren in Zeeland en in het bijzonder die van Staats-Vlaanderen. Daarbij was vanouds een twistpunt of de Hoofdplaat, gelegen nabij Biervliet, eigendom was van de provincie Zeeland dan wel van de Generaliteit en, in dit laatste geval, of deze deel uitmaakte van het zogenaamde Committimus. Schorer betoogde met name dat de Staten van Zeeland door verjaring de eigendom van deze plaat hadden verkregen. zowel naar de regelen van het volkenrecht als, gesteld dat de provincie niet als souverein van deze plaat beschouwd zou mogen worden en deze tot het Committimus behoorde. krachtens het burgerlijke recht. Volgens zijn wens is Schorer begraven in de zuidwesthoek van de Ameliapolder, tegen de dijk van de St.-Pieterspolder. tussen IJzendijke en Biervliet. Zijn graf bevindt zich daar nog in goede staat van onderhoud. Werken: zie bibliografie.

Wim van Gorsel op 29 apr 2020 om 07:55

2020-04-29T07:55:43Z

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 07:55
Regel 18:		Regel 18:
	Studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1738, waarna hij in 1740 werd benoemd tot lid van de Raad van Vlaanderen, van welk college hij sinds 1765 tot de opheffing daarvan in 1795 president is geweest. Tevens was hij superintendent van de lenen. In 1740 huwde hij met Anna Elisa beth Eversdijk een burgemeestersdochter uit Goes. Na een langdurige procedure werd dit huwelijk nietig verklaard: hij hertrouwde op 15 november 1750 met Juliana Philippi uit welk huwelijk een dochter werd geboren. Schorer was een begaafd en veelzijdig jurist. die als zodanig in de eerste plaats naam heeft gemaakt met een in 1767 verschenen Latijns commentaar op de Inleidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van Hugo de Groot, van welke 'aanteekeningen' een 'aanmerkelijk vermeerderde' uitgave is verschenen in een Nederlandse vertaling van J. E. Austen. advocaat te Middelburg. De uitvoerige en van veel belezenheid getuigende aantekeningen zijn voor de latere gebruiker van de 'Inleidinge' welhaast onmisbaar. In Zuid-Afrika, waar het 'Roomsch-Hollandsche recht' van vóór 1795 in 1982 nog gold (zij het uiteraard met talrijke en ingrijpende wijzigingen en aanvullingen) is het werk van Schorer in het Engels vertaald en nog heden ten dage wordt er daar een beroep op gedaan. Zo wordt, in de vertaling van D. G. van der Keessels Prae ëlectiones over het hedendaagse recht naar aanleiding van De Groots Inleidin g tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid, uitgegeven door professoren van de universiteit van Pretoria 1961. p. XXI, gesteld: 'Diegene wat aan hierdie lesings thuis behoorlik ernstige overweging wil skenk, moet die opmerkinge vandie geleerde Schorer... bijderhand hè'. Later heeft Schorer nog een uitvoerig antwoord gegeven, eveneens gepubliceerd, op 'Dertig rechtsgeleerde vragen uit de In leidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van H. de Groot'. welke vragen waren geformuleerd door het Rechtsgeleerde Genootschap onder de zinspreuk 'Ab omnibus libenter disce, quod nescis'.		Studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1738, waarna hij in 1740 werd benoemd tot lid van de Raad van Vlaanderen, van welk college hij sinds 1765 tot de opheffing daarvan in 1795 president is geweest. Tevens was hij superintendent van de lenen. In 1740 huwde hij met Anna Elisa beth Eversdijk een burgemeestersdochter uit Goes. Na een langdurige procedure werd dit huwelijk nietig verklaard: hij hertrouwde op 15 november 1750 met Juliana Philippi uit welk huwelijk een dochter werd geboren. Schorer was een begaafd en veelzijdig jurist. die als zodanig in de eerste plaats naam heeft gemaakt met een in 1767 verschenen Latijns commentaar op de Inleidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van Hugo de Groot, van welke 'aanteekeningen' een 'aanmerkelijk vermeerderde' uitgave is verschenen in een Nederlandse vertaling van J. E. Austen. advocaat te Middelburg. De uitvoerige en van veel belezenheid getuigende aantekeningen zijn voor de latere gebruiker van de 'Inleidinge' welhaast onmisbaar. In Zuid-Afrika, waar het 'Roomsch-Hollandsche recht' van vóór 1795 in 1982 nog gold (zij het uiteraard met talrijke en ingrijpende wijzigingen en aanvullingen) is het werk van Schorer in het Engels vertaald en nog heden ten dage wordt er daar een beroep op gedaan. Zo wordt, in de vertaling van D. G. van der Keessels Prae ëlectiones over het hedendaagse recht naar aanleiding van De Groots Inleidin g tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid, uitgegeven door professoren van de universiteit van Pretoria 1961. p. XXI, gesteld: 'Diegene wat aan hierdie lesings thuis behoorlik ernstige overweging wil skenk, moet die opmerkinge vandie geleerde Schorer... bijderhand hè'. Later heeft Schorer nog een uitvoerig antwoord gegeven, eveneens gepubliceerd, op 'Dertig rechtsgeleerde vragen uit de In leidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van H. de Groot'. welke vragen waren geformuleerd door het Rechtsgeleerde Genootschap onder de zinspreuk 'Ab omnibus libenter disce, quod nescis'.

	[[Bestand:~~Schorer1~~.jpg\|thumb\|right\|400px\|~~Theekoepeltje van de Griffioen, een van~~ de ~~vroegere buitenplaatsen~~ van de familie Schorer~~, aan de Domburgse Watergang in Middelburg~~. ~~Fotograaf~~: ~~onbekend~~, ~~ca. 1935~~. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, ~~66075~~]]		[[Bestand:Schorer2.jpg\|thumb\|right\|400px\|Het huis Rijnsburg onder Oostkapelle werd in de achttiende eeuw enige tijd bewoond door leden van de familie Schorer. Uit: collectie Anderson, Vervaardiger: H. Spilman, Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 2389]]

	Van geheel andere aard is het geschrift van Schorer 'Vertoog over de Ongervmdheid van het samenstel onzer hedendaagse Regtsgeleerdheid en Praktyk'. De schrijver doet daar in een felle aanval op het recht zijner dagen. Hij critiseert de disputen, waartoe het Romeinse recht aanleiding geeft. Maar ook het vaderlandse recht. voorzover dit wordt gevolgd, acht hij veelal onduidelijk en onbillijk. Schorer komt ook in opstand tegen de wijze van procederen: het procesjargon is onverstaanbaar. de stukken zijn te uitvoerig en te ingewikkeld, de procesgang is te langzaam en te duur, de rechtsmiddelen (drie instanties plus revisie) zijn te talrijk. Dit alles zou voor een belangrijk deel de schuld zijn van de praktizijns, die daarmee de eigen beurs zouden willen spekken. Voorts bepleit hij dat de rechters hun vonnissen zullen motiseren (hetgeen destijds niet gebruikelijk was). Wat moet de remedie zijn? Eén enkel recht voor alle provincies wijst Schorer als niet te verwezenlijken van de hand. Maar wel 'zoude elke provincie als souverein zigzelfs een nieuw regt kunnen formeren, en dat zoo kort en klaar als doenlijk was'. Daarbij ware te streven naar weinige en generale wetten waarbij de rechters in belangrijke mate (ofschoon Schorer daarover aanvankelijk anders gedacht heeft) zouden moeten oordelen naar het eenvoudige 'bonum et aequum, naar hun 'vijf zinnen', naar het 'natuurlijke regt'. Vervolgens behandelt Schorer het strafrecht. Hij keert zich met kracht tegen de pijnbank, tegen de slechte toestand in de gevangenissen, tegen onnodig wrede straffen en tegen levens lange gevangenisstraf, doch acht de doodstraf nog onmisbaar. Het is niet te verwonderen. dat dergelijke beschouwingen, die in die tijd welhaast revolutionair moesten lijken, tot tegenspraak aanleiding gaven. Dit geschiedde door 'eenen jongen praktizijn' achter welke benaming. naar wordt aangenomen, L.J. Vitringa schuil gaat) in een uitvoerige verdediging van 'De eer der Hollandsche natie', waarop Schorer zijnerzijds wederom repliceerde. Tenslotte heeft Schorer zich beijverd voor de bedijking van de schorren in Zeeland en in het bijzonder die van Staats-Vlaanderen. Daarbij was vanouds een twistpunt of de Hoofdplaat, gelegen nabij Biervliet, eigendom was van de provincie Zeeland dan wel van de Generaliteit en, in dit laatste geval, of deze deel uitmaakte van het zogenaamde Committimus. Schorer betoogde met name dat de Staten van Zeeland door verjaring de eigendom van deze plaat hadden verkregen. zowel naar de regelen van het volkenrecht als, gesteld dat de provincie niet als souverein van deze plaat beschouwd zou mogen worden en deze tot het Committimus behoorde. krachtens het burgerlijke recht. Volgens zijn wens is Schorer begraven in de zuidwesthoek van de Ameliapolder, tegen de dijk van de St.-Pieterspolder. tussen IJzendijke en Biervliet. Zijn graf bevindt zich daar nog in goede staat van onderhoud. Werken: zie bibliografie.		Van geheel andere aard is het geschrift van Schorer 'Vertoog over de Ongervmdheid van het samenstel onzer hedendaagse Regtsgeleerdheid en Praktyk'. De schrijver doet daar in een felle aanval op het recht zijner dagen. Hij critiseert de disputen, waartoe het Romeinse recht aanleiding geeft. Maar ook het vaderlandse recht. voorzover dit wordt gevolgd, acht hij veelal onduidelijk en onbillijk. Schorer komt ook in opstand tegen de wijze van procederen: het procesjargon is onverstaanbaar. de stukken zijn te uitvoerig en te ingewikkeld, de procesgang is te langzaam en te duur, de rechtsmiddelen (drie instanties plus revisie) zijn te talrijk. Dit alles zou voor een belangrijk deel de schuld zijn van de praktizijns, die daarmee de eigen beurs zouden willen spekken. Voorts bepleit hij dat de rechters hun vonnissen zullen motiseren (hetgeen destijds niet gebruikelijk was). Wat moet de remedie zijn? Eén enkel recht voor alle provincies wijst Schorer als niet te verwezenlijken van de hand. Maar wel 'zoude elke provincie als souverein zigzelfs een nieuw regt kunnen formeren, en dat zoo kort en klaar als doenlijk was'. Daarbij ware te streven naar weinige en generale wetten waarbij de rechters in belangrijke mate (ofschoon Schorer daarover aanvankelijk anders gedacht heeft) zouden moeten oordelen naar het eenvoudige 'bonum et aequum, naar hun 'vijf zinnen', naar het 'natuurlijke regt'. Vervolgens behandelt Schorer het strafrecht. Hij keert zich met kracht tegen de pijnbank, tegen de slechte toestand in de gevangenissen, tegen onnodig wrede straffen en tegen levens lange gevangenisstraf, doch acht de doodstraf nog onmisbaar. Het is niet te verwonderen. dat dergelijke beschouwingen, die in die tijd welhaast revolutionair moesten lijken, tot tegenspraak aanleiding gaven. Dit geschiedde door 'eenen jongen praktizijn' achter welke benaming. naar wordt aangenomen, L.J. Vitringa schuil gaat) in een uitvoerige verdediging van 'De eer der Hollandsche natie', waarop Schorer zijnerzijds wederom repliceerde. Tenslotte heeft Schorer zich beijverd voor de bedijking van de schorren in Zeeland en in het bijzonder die van Staats-Vlaanderen. Daarbij was vanouds een twistpunt of de Hoofdplaat, gelegen nabij Biervliet, eigendom was van de provincie Zeeland dan wel van de Generaliteit en, in dit laatste geval, of deze deel uitmaakte van het zogenaamde Committimus. Schorer betoogde met name dat de Staten van Zeeland door verjaring de eigendom van deze plaat hadden verkregen. zowel naar de regelen van het volkenrecht als, gesteld dat de provincie niet als souverein van deze plaat beschouwd zou mogen worden en deze tot het Committimus behoorde. krachtens het burgerlijke recht. Volgens zijn wens is Schorer begraven in de zuidwesthoek van de Ameliapolder, tegen de dijk van de St.-Pieterspolder. tussen IJzendijke en Biervliet. Zijn graf bevindt zich daar nog in goede staat van onderhoud. Werken: zie bibliografie.

Wim van Gorsel op 29 apr 2020 om 07:52

2020-04-29T07:52:44Z

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 07:52
Regel 3:		Regel 3:
	}}		}}

	[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|~~300px~~\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]		[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|400px\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]

	== Familie Schorer ==		== Familie Schorer ==
Regel 17:		Regel 17:
	== Mr. Willem''' '''(Middelburg 4 febr. 1717-Middelburg 6 december 1800) ==		== Mr. Willem''' '''(Middelburg 4 febr. 1717-Middelburg 6 december 1800) ==
	Studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1738, waarna hij in 1740 werd benoemd tot lid van de Raad van Vlaanderen, van welk college hij sinds 1765 tot de opheffing daarvan in 1795 president is geweest. Tevens was hij superintendent van de lenen. In 1740 huwde hij met Anna Elisa beth Eversdijk een burgemeestersdochter uit Goes. Na een langdurige procedure werd dit huwelijk nietig verklaard: hij hertrouwde op 15 november 1750 met Juliana Philippi uit welk huwelijk een dochter werd geboren. Schorer was een begaafd en veelzijdig jurist. die als zodanig in de eerste plaats naam heeft gemaakt met een in 1767 verschenen Latijns commentaar op de Inleidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van Hugo de Groot, van welke 'aanteekeningen' een 'aanmerkelijk vermeerderde' uitgave is verschenen in een Nederlandse vertaling van J. E. Austen. advocaat te Middelburg. De uitvoerige en van veel belezenheid getuigende aantekeningen zijn voor de latere gebruiker van de 'Inleidinge' welhaast onmisbaar. In Zuid-Afrika, waar het 'Roomsch-Hollandsche recht' van vóór 1795 in 1982 nog gold (zij het uiteraard met talrijke en ingrijpende wijzigingen en aanvullingen) is het werk van Schorer in het Engels vertaald en nog heden ten dage wordt er daar een beroep op gedaan. Zo wordt, in de vertaling van D. G. van der Keessels Prae ëlectiones over het hedendaagse recht naar aanleiding van De Groots Inleidin g tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid, uitgegeven door professoren van de universiteit van Pretoria 1961. p. XXI, gesteld: 'Diegene wat aan hierdie lesings thuis behoorlik ernstige overweging wil skenk, moet die opmerkinge vandie geleerde Schorer... bijderhand hè'. Later heeft Schorer nog een uitvoerig antwoord gegeven, eveneens gepubliceerd, op 'Dertig rechtsgeleerde vragen uit de In leidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van H. de Groot'. welke vragen waren geformuleerd door het Rechtsgeleerde Genootschap onder de zinspreuk 'Ab omnibus libenter disce, quod nescis'.		Studeerde te Leiden en promoveerde daar in 1738, waarna hij in 1740 werd benoemd tot lid van de Raad van Vlaanderen, van welk college hij sinds 1765 tot de opheffing daarvan in 1795 president is geweest. Tevens was hij superintendent van de lenen. In 1740 huwde hij met Anna Elisa beth Eversdijk een burgemeestersdochter uit Goes. Na een langdurige procedure werd dit huwelijk nietig verklaard: hij hertrouwde op 15 november 1750 met Juliana Philippi uit welk huwelijk een dochter werd geboren. Schorer was een begaafd en veelzijdig jurist. die als zodanig in de eerste plaats naam heeft gemaakt met een in 1767 verschenen Latijns commentaar op de Inleidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van Hugo de Groot, van welke 'aanteekeningen' een 'aanmerkelijk vermeerderde' uitgave is verschenen in een Nederlandse vertaling van J. E. Austen. advocaat te Middelburg. De uitvoerige en van veel belezenheid getuigende aantekeningen zijn voor de latere gebruiker van de 'Inleidinge' welhaast onmisbaar. In Zuid-Afrika, waar het 'Roomsch-Hollandsche recht' van vóór 1795 in 1982 nog gold (zij het uiteraard met talrijke en ingrijpende wijzigingen en aanvullingen) is het werk van Schorer in het Engels vertaald en nog heden ten dage wordt er daar een beroep op gedaan. Zo wordt, in de vertaling van D. G. van der Keessels Prae ëlectiones over het hedendaagse recht naar aanleiding van De Groots Inleidin g tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid, uitgegeven door professoren van de universiteit van Pretoria 1961. p. XXI, gesteld: 'Diegene wat aan hierdie lesings thuis behoorlik ernstige overweging wil skenk, moet die opmerkinge vandie geleerde Schorer... bijderhand hè'. Later heeft Schorer nog een uitvoerig antwoord gegeven, eveneens gepubliceerd, op 'Dertig rechtsgeleerde vragen uit de In leidinge tot de Hollandsche rechtsgeleerdheid van H. de Groot'. welke vragen waren geformuleerd door het Rechtsgeleerde Genootschap onder de zinspreuk 'Ab omnibus libenter disce, quod nescis'.

			[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|400px\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]

	Van geheel andere aard is het geschrift van Schorer 'Vertoog over de Ongervmdheid van het samenstel onzer hedendaagse Regtsgeleerdheid en Praktyk'. De schrijver doet daar in een felle aanval op het recht zijner dagen. Hij critiseert de disputen, waartoe het Romeinse recht aanleiding geeft. Maar ook het vaderlandse recht. voorzover dit wordt gevolgd, acht hij veelal onduidelijk en onbillijk. Schorer komt ook in opstand tegen de wijze van procederen: het procesjargon is onverstaanbaar. de stukken zijn te uitvoerig en te ingewikkeld, de procesgang is te langzaam en te duur, de rechtsmiddelen (drie instanties plus revisie) zijn te talrijk. Dit alles zou voor een belangrijk deel de schuld zijn van de praktizijns, die daarmee de eigen beurs zouden willen spekken. Voorts bepleit hij dat de rechters hun vonnissen zullen motiseren (hetgeen destijds niet gebruikelijk was). Wat moet de remedie zijn? Eén enkel recht voor alle provincies wijst Schorer als niet te verwezenlijken van de hand. Maar wel 'zoude elke provincie als souverein zigzelfs een nieuw regt kunnen formeren, en dat zoo kort en klaar als doenlijk was'. Daarbij ware te streven naar weinige en generale wetten waarbij de rechters in belangrijke mate (ofschoon Schorer daarover aanvankelijk anders gedacht heeft) zouden moeten oordelen naar het eenvoudige 'bonum et aequum, naar hun 'vijf zinnen', naar het 'natuurlijke regt'. Vervolgens behandelt Schorer het strafrecht. Hij keert zich met kracht tegen de pijnbank, tegen de slechte toestand in de gevangenissen, tegen onnodig wrede straffen en tegen levens lange gevangenisstraf, doch acht de doodstraf nog onmisbaar. Het is niet te verwonderen. dat dergelijke beschouwingen, die in die tijd welhaast revolutionair moesten lijken, tot tegenspraak aanleiding gaven. Dit geschiedde door 'eenen jongen praktizijn' achter welke benaming. naar wordt aangenomen, L.J. Vitringa schuil gaat) in een uitvoerige verdediging van 'De eer der Hollandsche natie', waarop Schorer zijnerzijds wederom repliceerde. Tenslotte heeft Schorer zich beijverd voor de bedijking van de schorren in Zeeland en in het bijzonder die van Staats-Vlaanderen. Daarbij was vanouds een twistpunt of de Hoofdplaat, gelegen nabij Biervliet, eigendom was van de provincie Zeeland dan wel van de Generaliteit en, in dit laatste geval, of deze deel uitmaakte van het zogenaamde Committimus. Schorer betoogde met name dat de Staten van Zeeland door verjaring de eigendom van deze plaat hadden verkregen. zowel naar de regelen van het volkenrecht als, gesteld dat de provincie niet als souverein van deze plaat beschouwd zou mogen worden en deze tot het Committimus behoorde. krachtens het burgerlijke recht. Volgens zijn wens is Schorer begraven in de zuidwesthoek van de Ameliapolder, tegen de dijk van de St.-Pieterspolder. tussen IJzendijke en Biervliet. Zijn graf bevindt zich daar nog in goede staat van onderhoud. Werken: zie bibliografie.		Van geheel andere aard is het geschrift van Schorer 'Vertoog over de Ongervmdheid van het samenstel onzer hedendaagse Regtsgeleerdheid en Praktyk'. De schrijver doet daar in een felle aanval op het recht zijner dagen. Hij critiseert de disputen, waartoe het Romeinse recht aanleiding geeft. Maar ook het vaderlandse recht. voorzover dit wordt gevolgd, acht hij veelal onduidelijk en onbillijk. Schorer komt ook in opstand tegen de wijze van procederen: het procesjargon is onverstaanbaar. de stukken zijn te uitvoerig en te ingewikkeld, de procesgang is te langzaam en te duur, de rechtsmiddelen (drie instanties plus revisie) zijn te talrijk. Dit alles zou voor een belangrijk deel de schuld zijn van de praktizijns, die daarmee de eigen beurs zouden willen spekken. Voorts bepleit hij dat de rechters hun vonnissen zullen motiseren (hetgeen destijds niet gebruikelijk was). Wat moet de remedie zijn? Eén enkel recht voor alle provincies wijst Schorer als niet te verwezenlijken van de hand. Maar wel 'zoude elke provincie als souverein zigzelfs een nieuw regt kunnen formeren, en dat zoo kort en klaar als doenlijk was'. Daarbij ware te streven naar weinige en generale wetten waarbij de rechters in belangrijke mate (ofschoon Schorer daarover aanvankelijk anders gedacht heeft) zouden moeten oordelen naar het eenvoudige 'bonum et aequum, naar hun 'vijf zinnen', naar het 'natuurlijke regt'. Vervolgens behandelt Schorer het strafrecht. Hij keert zich met kracht tegen de pijnbank, tegen de slechte toestand in de gevangenissen, tegen onnodig wrede straffen en tegen levens lange gevangenisstraf, doch acht de doodstraf nog onmisbaar. Het is niet te verwonderen. dat dergelijke beschouwingen, die in die tijd welhaast revolutionair moesten lijken, tot tegenspraak aanleiding gaven. Dit geschiedde door 'eenen jongen praktizijn' achter welke benaming. naar wordt aangenomen, L.J. Vitringa schuil gaat) in een uitvoerige verdediging van 'De eer der Hollandsche natie', waarop Schorer zijnerzijds wederom repliceerde. Tenslotte heeft Schorer zich beijverd voor de bedijking van de schorren in Zeeland en in het bijzonder die van Staats-Vlaanderen. Daarbij was vanouds een twistpunt of de Hoofdplaat, gelegen nabij Biervliet, eigendom was van de provincie Zeeland dan wel van de Generaliteit en, in dit laatste geval, of deze deel uitmaakte van het zogenaamde Committimus. Schorer betoogde met name dat de Staten van Zeeland door verjaring de eigendom van deze plaat hadden verkregen. zowel naar de regelen van het volkenrecht als, gesteld dat de provincie niet als souverein van deze plaat beschouwd zou mogen worden en deze tot het Committimus behoorde. krachtens het burgerlijke recht. Volgens zijn wens is Schorer begraven in de zuidwesthoek van de Ameliapolder, tegen de dijk van de St.-Pieterspolder. tussen IJzendijke en Biervliet. Zijn graf bevindt zich daar nog in goede staat van onderhoud. Werken: zie bibliografie.
Regel 51:		Regel 53:
	*Unger, Oude gebouwen te Middelburg.		*Unger, Oude gebouwen te Middelburg.

	~~AFBEELDING~~		Jhr. Mr. J.H.Schorer, eerste gouverneur des konings in Zeeland. Portret van Mr. Jacob Hendrik Schorer, gouverneur van Zeeland (door Pieter Bourjé)
	~~Theekoepeltje van de Griffioen. een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg.~~ Jhr. Mr. J.H.Schorer, eerste gouverneur des konings in Zeeland. Portret van Mr. Jacob Hendrik Schorer, gouverneur van Zeeland (door Pieter Bourjé)

	[[category:Zeeuwen]]		[[category:Zeeuwen]]
	[[category:persoon]]		[[category:persoon]]
			[[category:Geschiedenis]]

	{{DEFAULTSORT:Schorer, Familie}}		{{DEFAULTSORT:Schorer, Familie}}

Wim van Gorsel op 29 apr 2020 om 07:48

2020-04-29T07:48:41Z

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 07:48
Regel 3:		Regel 3:
	}}		}}

	[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|~~200px~~\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]		[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]

	== Familie Schorer ==		== Familie Schorer ==

Wim van Gorsel op 29 apr 2020 om 07:48

2020-04-29T07:48:24Z

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 07:48
Regel 3:		Regel 3:
	}}		}}

	[[Bestand:~~DannyBlind_pzc7oktober1995pag60~~.~~JPG~~\|thumb\|right\|200px\|~~Danny Blind houdt hoog op~~ een ~~trapveldje~~ in ~~Souburg, foto~~: ~~archief PZC~~, Bron: ~~[https://krantenbankzeeland.nl/issue/pzc/1995-10-07/edition/null/page/20 Krantenbank~~ Zeeland, ~~PZC, 7 oktober 1995, pag. 20.]~~]]		[[Bestand:Schorer1.jpg\|thumb\|right\|200px\|Theekoepeltje van de Griffioen, een van de vroegere buitenplaatsen van de familie Schorer, aan de Domburgse Watergang in Middelburg. Fotograaf: onbekend, ca. 1935. Bron: ZB, Beeldbank Zeeland, 66075]]

	== Familie Schorer ==		== Familie Schorer ==

Wim van Gorsel op 29 apr 2020 om 07:44

2020-04-29T07:44:57Z

← Oudere versie		Versie van 29 apr 2020 07:44
Regel 2:		Regel 2:
	\| above = Schorer, Familie		\| above = Schorer, Familie
	}}		}}

			[[Bestand:DannyBlind_pzc7oktober1995pag60.JPG\|thumb\|right\|200px\|Danny Blind houdt hoog op een trapveldje in Souburg, foto: archief PZC, Bron: [https://krantenbankzeeland.nl/issue/pzc/1995-10-07/edition/null/page/20 Krantenbank Zeeland, PZC, 7 oktober 1995, pag. 20.]]]

	== Familie Schorer ==		== Familie Schorer ==
	In de tijd van de Republiek van de Verenigde Provincies en onder het Koninkrijk der Nederlanden heeft de familie Schorer een vooraanstaande rol gespeeld in Middelburg en Zeeland. De familie Schorer was een burgemeestersfamilie in de keizerstad Aken. alwaar haar wapen (op een zwart veld doorsneden door een zilveren dwarsbalk drie zilveren scharen nog immer aanwezig is op de Karel de Grotefontein voor het Akense stadhuis. Om den gelove uit Aken vertrokken, vestigde zich te Middelburg Lucas Schorer (1582-1651) met zijn eveneens uit Aken geboortige echtgenote Johanna Radermacher (1590-1662), wier grafsteen in de Nieuwe kerk te Middelburg aanwezig is. Reeds spoedig verwierf de familie zich in de opbloeiperiode der jeugdige Republiek voorspoed en aanzien. Van 1630 tot 1964 bezochten veertig leden der familie de Latijnse school. later gymnasium. Zeven leden van de familie (17(14-1963) waren lid van de Staten-Generaal: zeven (1672-1907) waren burgemeester van Middelburg, één hunner jhr. mr. Jacob Hendrik Schorer) werd de eerste Gouverneur van de Koning in de provincie Zeeland, een ander Commissaris des Konings in Noord-Holland en nadien vice-voorzitter van de Raad van State ihr. mr. Johan Willem Meinhard Schorer). Andere ambten door leden der familie bekleed waren onder meer: postmeester-generaal, consul, ambassadeur, president van het Hof van Vlaanderen, zetelend te Middelburg en belast met de jurisdictie in de Zeeuws-Vlaamse generaliteitslanden (mr. Willem Schorer), wethouder en lid van Gedeputeerde Staten: daarnaast mogen worden genoemd de functies bij Oost- en Westindische Compagnie. Veelal waren de leden der familie jurist, daarnaast hebben enkelen als predikant de kerk der Reformatie gediend: Nicolaas (predikant van 1666-1711) en Isaac (predikant van (1728-1750), die tevens hoogleraar in de geschiedenis der Kerk aan de Illustere School te Middelburg was.		In de tijd van de Republiek van de Verenigde Provincies en onder het Koninkrijk der Nederlanden heeft de familie Schorer een vooraanstaande rol gespeeld in Middelburg en Zeeland. De familie Schorer was een burgemeestersfamilie in de keizerstad Aken. alwaar haar wapen (op een zwart veld doorsneden door een zilveren dwarsbalk drie zilveren scharen nog immer aanwezig is op de Karel de Grotefontein voor het Akense stadhuis. Om den gelove uit Aken vertrokken, vestigde zich te Middelburg Lucas Schorer (1582-1651) met zijn eveneens uit Aken geboortige echtgenote Johanna Radermacher (1590-1662), wier grafsteen in de Nieuwe kerk te Middelburg aanwezig is. Reeds spoedig verwierf de familie zich in de opbloeiperiode der jeugdige Republiek voorspoed en aanzien. Van 1630 tot 1964 bezochten veertig leden der familie de Latijnse school. later gymnasium. Zeven leden van de familie (17(14-1963) waren lid van de Staten-Generaal: zeven (1672-1907) waren burgemeester van Middelburg, één hunner jhr. mr. Jacob Hendrik Schorer) werd de eerste Gouverneur van de Koning in de provincie Zeeland, een ander Commissaris des Konings in Noord-Holland en nadien vice-voorzitter van de Raad van State ihr. mr. Johan Willem Meinhard Schorer). Andere ambten door leden der familie bekleed waren onder meer: postmeester-generaal, consul, ambassadeur, president van het Hof van Vlaanderen, zetelend te Middelburg en belast met de jurisdictie in de Zeeuws-Vlaamse generaliteitslanden (mr. Willem Schorer), wethouder en lid van Gedeputeerde Staten: daarnaast mogen worden genoemd de functies bij Oost- en Westindische Compagnie. Veelal waren de leden der familie jurist, daarnaast hebben enkelen als predikant de kerk der Reformatie gediend: Nicolaas (predikant van 1666-1711) en Isaac (predikant van (1728-1750), die tevens hoogleraar in de geschiedenis der Kerk aan de Illustere School te Middelburg was.

Wim van Gorsel: /* Jhr. mr. Tjalling AedoJohan Willem (Utrecht 12 augustus 1909-?) */

2020-04-07T06:36:22Z

Jhr. mr. Tjalling AedoJohan Willem (Utrecht 12 augustus 1909-?)

← Oudere versie		Versie van 7 apr 2020 06:36
Regel 31:		Regel 31:
	Vice admiraal der Koninklijke Marine. Opgeleid voor de Koninklijke Marine te Willemsoord, studeerde hij aan de universiteit van Luik, waar hij de graad van electrotechnisch ingenieur behaalde (1903). Was voor de Koninklijke Marine betrokken bij de bouw te Vlissingen van de eerste Nederlandse nderzeeboot, de 1 en werd er de eerste Commandant van (1906). Commandant van Hr. Ms. K 1. De eerste onderzeeboot voor Nederlands Indië; inspecteur onderzeedienst 1920-1923; commandant Hr. Ms. "Sumatra" 1926-1927: adjudant in bijzonder dienst van H. M. Koningin Wilhelmina 1928: lid van de Raad van Defensie 1932-1940; lid van de Raad voor de Luchtvaart 1936.		Vice admiraal der Koninklijke Marine. Opgeleid voor de Koninklijke Marine te Willemsoord, studeerde hij aan de universiteit van Luik, waar hij de graad van electrotechnisch ingenieur behaalde (1903). Was voor de Koninklijke Marine betrokken bij de bouw te Vlissingen van de eerste Nederlandse nderzeeboot, de 1 en werd er de eerste Commandant van (1906). Commandant van Hr. Ms. K 1. De eerste onderzeeboot voor Nederlands Indië; inspecteur onderzeedienst 1920-1923; commandant Hr. Ms. "Sumatra" 1926-1927: adjudant in bijzonder dienst van H. M. Koningin Wilhelmina 1928: lid van de Raad van Defensie 1932-1940; lid van de Raad voor de Luchtvaart 1936.

	== Jhr. mr. Tjalling ~~AedoJohan~~ Willem (Utrecht 12 augustus 1909-?) ==		== Jhr. mr. Tjalling Aedo Johan Willem (Utrecht 12 augustus 1909-?) ==
	Ambachtsheer van Westkapelle, Welzinge, Nieuwerve en St.-Janskerke. Na zijn gymnasiumtijd te Middelburg en rechtenstudie te Utrecht vestigde hij zich in 1935 in Middelburg. Werkzaam als directeur der Onderlinge Brandwaarborg Maatschappij voor Zeeland van 1829, was hij in 1939 oprichter van de Algemene Zeeuwse Verzekering Maatschappij. N.V. Was na de oorlogshandelingen voorzitter van de Kamer Walcheren van het Tribunaal in Zeeland ter berechting van oorlogsdelinquenten. Daarnaast was hij in het voorjaar van 1945 secretaris van de commandant van het Militair Gezag Zeeland en diens adviseur voor economische zaken. Was lid van de Generale Synode en de Algemene Synodale Commissie der Nederlands Hervormde Kerk (1945 en verdere jaren). Werd in 1946 gekozen tot lid van de Tweede Kamer, tot lid van de Provinciale Staten van Zeeland (tot 1970 waarvan 1962 1970 lid van Gedeputeerde Staten) en tot gemeenteraadslid van Middelburg. In 1948 wederom gemeenteraadslid, wethouder van 1953-1958. Was landelijk hoofdbestuurslid van de Protestants Christelijke Werkgemeenschap in de Partij van de Arbeid. In 1956 werd hij lid van de Eerste Kamer, waar hij de waterstaatszaken behandelde, waartoe in 1958 de totstandkoming der Deltawet behoorde. Tevens was hij lid van de Interdepartementale Adviesraad van de Benelux. Hij was voorzitter van het Economisch Technologisch Instituut voor Zeeland en lid van de Landelijke Adviesraad voor de Ruimtelijke Ordening. Naar zijn ontwerp werd door de Provinciale Staten van Zeeland in hun vergadering van 14 januari 1949 de Zeeuwse vlag vastgesteld.		Ambachtsheer van Westkapelle, Welzinge, Nieuwerve en St.-Janskerke. Na zijn gymnasiumtijd te Middelburg en rechtenstudie te Utrecht vestigde hij zich in 1935 in Middelburg. Werkzaam als directeur der Onderlinge Brandwaarborg Maatschappij voor Zeeland van 1829, was hij in 1939 oprichter van de Algemene Zeeuwse Verzekering Maatschappij. N.V. Was na de oorlogshandelingen voorzitter van de Kamer Walcheren van het Tribunaal in Zeeland ter berechting van oorlogsdelinquenten. Daarnaast was hij in het voorjaar van 1945 secretaris van de commandant van het Militair Gezag Zeeland en diens adviseur voor economische zaken. Was lid van de Generale Synode en de Algemene Synodale Commissie der Nederlands Hervormde Kerk (1945 en verdere jaren). Werd in 1946 gekozen tot lid van de Tweede Kamer, tot lid van de Provinciale Staten van Zeeland (tot 1970 waarvan 1962 1970 lid van Gedeputeerde Staten) en tot gemeenteraadslid van Middelburg. In 1948 wederom gemeenteraadslid, wethouder van 1953-1958. Was landelijk hoofdbestuurslid van de Protestants Christelijke Werkgemeenschap in de Partij van de Arbeid. In 1956 werd hij lid van de Eerste Kamer, waar hij de waterstaatszaken behandelde, waartoe in 1958 de totstandkoming der Deltawet behoorde. Tevens was hij lid van de Interdepartementale Adviesraad van de Benelux. Hij was voorzitter van het Economisch Technologisch Instituut voor Zeeland en lid van de Landelijke Adviesraad voor de Ruimtelijke Ordening. Naar zijn ontwerp werd door de Provinciale Staten van Zeeland in hun vergadering van 14 januari 1949 de Zeeuwse vlag vastgesteld.