St.-Eustatius - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 5 mei 2025 om 10:31

2025-05-05T10:31:55Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2025 10:31
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:St. Eustatius1.jpg\|thumb\|right\|~~300px~~\|De rede van Sint Eustatius in de 18de eeuw. Getekend door G.T. van Paddenberg, gegraveerd (sculp) door K.F. Bendorp, Dordrecht (1779). Bron: Wikimedia Commons]]		[[Bestand:St. Eustatius1.jpg\|thumb\|right\|400px\|De rede van Sint Eustatius in de 18de eeuw. Getekend door G.T. van Paddenberg, gegraveerd (sculp) door K.F. Bendorp, Dordrecht (1779). Bron: Wikimedia Commons]]

	Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.		Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.

W. van Gorsel: /* Literatuur */

2025-05-05T10:31:42Z

Literatuur

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2025 10:31
Regel 9:		Regel 9:
	*Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen.		*Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen.
	*Menkman, West-Indische Compagnie.		*Menkman, West-Indische Compagnie.

	~~[[category:geschiedenis]]~~


	*Encyclopedie Nederlandse Antillen.		*Encyclopedie Nederlandse Antillen.

	[[category:geografie]]		[[category:geografie]]
	[[category:geschiedenis]]		[[category:geschiedenis]]

W. van Gorsel op 5 mei 2025 om 10:31

2025-05-05T10:31:13Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2025 10:31
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:~~Selnering1~~.jpg\|thumb\|right\|300px\|De ~~zoutwinning~~ in ~~volle actie met zoutketen, en op~~ de ~~achtergrond de stad Zierikzee~~. ~~Naar een schilderij in het Gasthuis te Zierikzee~~. ~~Tekening C~~. ~~Pronk~~, ~~1745~~. Bron: ~~ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 382~~]]		[[Bestand:St. Eustatius1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De rede van Sint Eustatius in de 18de eeuw. Getekend door G.T. van Paddenberg, gegraveerd (sculp) door K.F. Bendorp, Dordrecht (1779). Bron: Wikimedia Commons]]

	Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.		Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.
Regel 9:		Regel 9:
	*Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen.		*Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen.
	*Menkman, West-Indische Compagnie.		*Menkman, West-Indische Compagnie.

			[[category:geschiedenis]]


	*Encyclopedie Nederlandse Antillen.		*Encyclopedie Nederlandse Antillen.

	[[category:geografie]]		[[category:geografie]]
	[[category:geschiedenis]]		[[category:geschiedenis]]

W. van Gorsel op 5 mei 2025 om 10:28

2025-05-05T10:28:09Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2025 10:28
Regel 1:		Regel 1:
			[[Bestand:Selnering1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De zoutwinning in volle actie met zoutketen, en op de achtergrond de stad Zierikzee. Naar een schilderij in het Gasthuis te Zierikzee. Tekening C. Pronk, 1745. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 382]]

	Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.		Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.

W. van Gorsel op 5 mei 2025 om 10:23

2025-05-05T10:23:59Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2025 10:23
Regel 1:		Regel 1:
	Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere ~~Van~~ [[Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.		Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere [[Van Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 5 mei 2025 om 10:23

2025-05-05T10:23:24Z

← Oudere versie		Versie van 5 mei 2025 10:23
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~		Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere Van [[Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.
	~~\| above =~~ St.-Eustatius
	}}

	~~'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''~~		==Auteur==
			Herzien, Johan Francke, 2011
	Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere Van [[Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.

			==Literatuur==
			*Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen.
			*Menkman, West-Indische Compagnie.
			*Encyclopedie Nederlandse Antillen.

	~~= AUTEUR =~~		[[category:geografie]]
	~~= Herzien, Johan Francke, 2011 =~~		[[category:geschiedenis]]
	~~= LITERATUUR =~~
	~~Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen. Menkman, West-Indische Compagnie. Encyclopedie Nederlandse Antillen.~~

Marja: Marja heeft pagina St.-eustatius hernoemd naar St.-Eustatius: hernoemd

2014-08-28T08:51:06Z

Marja heeft pagina St.-eustatius hernoemd naar St.-Eustatius: hernoemd

← Oudere versie	Versie van 28 aug 2014 08:51
(geen verschil)

Marja op 28 aug 2014 om 08:48

2014-08-28T08:48:00Z

← Oudere versie		Versie van 28 aug 2014 08:48
Regel 1:		Regel 1:
	{{Infobox		{{Infobox
	\| above = St.-~~eustatius~~		\| above = St.-Eustatius
	}}		}}

Maintenance script: Importing text file

2014-03-20T13:57:25Z

Importing text file

Nieuwe pagina

{{Infobox
| above = St.-eustatius
}}

'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''

Een van de Nederlandse Antillen. In 1635 verkregen de Vlissinger Jan Snouck en zijn compagnons vergunning van de Zeeuwse Kamer der Westindische Compagnie om een patroonskolonie in West-Indië te stichten. Op 25 april 1636 namen ze St. Eustatius in bezit en herdoopten het in Nieuw Zeeland. Het kwam onder het bewind der patroons, onder andere Van [[Pere]] tot bloei, aanvankelijk door de verbouw van tabak (de eerste kwam in 1638 in Zeeland op de markt) later ook door suikerriet en katoen, maar vooral door handel. In 1665 werden St.-Eustatius en Saba veroverd en geplunderd door boekaniers van Jamaica. In 1667 werden de eilanden heroverd, in 1672 wederom door Engelsen bezet. Bij de vrede van Westminster (1674) werden St.-Eustatius en Saba in naam weer Nederlands, maar door de oorlog met Frankrijk bleven ze onder beheer van de commandant van de Engelse Benedenwindse Eilanden. Na de vrede van Nijmegen (1678) verzocht Van Pere de Staten-Generaal stappen te ondernemen bij de Engelse koning tot teruggave der eilanden, Karel II stond dit in 1681 toe. In 1683 verkocht Van Pere zijn rechten aan de W.I.C., die in St.-Eustatius geïnteresseerd was vanwege de gunstige ligging voor het inrichten van een slavendepot. In de 18<sup>de</sup> eeuw ontwikkelde het eiland zich tot een markt van Europese en Amerikaanse goederen, waarbij de smokkelhandel een grote rol speelde. Tientallen schepen meerden dagelijks af op de rede voor Oranjestad. Het eiland werd dan ook ‘de Gouden Rots’ genoemd. Toen de Amerikan in de jaren 1770 hun vrijheidsstrijd tegen de Engelsen begonnen leverden de Nederlanders via het eiland wapens aan de opstandelingen. Het Amerikaanse schip USS Andrew Doria, dat op 16 november 1776 bij het eiland voor anker kwam kreeg van gouverneur Johannes de Graaff een saluut van elf schoten vanaf Fort Oranje. Dit was de eerste keer dat een buitenlandse mogendheid de Verenigde Staten erkende. De Engelsen verklaarden de Republiek de oorlog en bezetten het eiland (Vierde Engelse oorlog). De economie van het eiland stortte als gevolg volledig in. Na 1781 verplaatste de handel zich grotendeels naar het Deense eiland St.-Thomas. In 1792 kwamen St.-Eustatius en Saba van het bestuur der W.I.C. rechtstreeks onder staatsbestuur.

= AUTEUR =
= Herzien, Johan Francke, 2011 =
= LITERATUUR =
Hartog, Geschiedenis van de Nederlandse Antillen. Menkman, West-Indische Compagnie. Encyclopedie Nederlandse Antillen.