Vlaanderen - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel: /* Auteur */

2025-07-26T09:54:51Z

Auteur

← Oudere versie		Versie van 26 jul 2025 09:54
Regel 11:		Regel 11:

	[[category:Topografie]]		[[category:Topografie]]

	~~[[category:Plaats Vlaanderen]]~~

W. van Gorsel op 26 mei 2025 om 07:33

2025-05-26T07:33:08Z

← Oudere versie		Versie van 26 mei 2025 07:33
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:~~Selnering1~~.jpg\|thumb\|right\|300px\|~~De zoutwinning~~ in ~~volle actie met zoutketen~~, ~~en op~~ de ~~achtergrond~~ de ~~stad Zierikzee~~. ~~Naar~~ een ~~schilderij in het Gasthuis te Zierikzee~~. ~~Tekening C~~. ~~Pronk, 1745~~. Bron: ~~ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 382~~]]		[[Bestand:Vlaanderen1.jpg\|thumb\|right\|300px\|Landkaart van Vlaanderen in 1584. Abraham Ortelius' tweede kaart van Vlaanderen, uit de Latijnse editie uit 1584 van zijn Theatrum Orbis Terrarum, de eerste moderne atlas ter wereld. De kaart heeft een decoratieve eivormige rand met bandwerk. Het is versierd met een windroos, zeilschepen, zeemonsters, een zittende vrouw die graan vasthoudt en een wapen met de Vlaamse leeuw. De kaart is gebaseerd op de kaart van Gerard Mercator van Vlaanderen uit 1540. Bron: Wikimedia Commons]]

	De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.		De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.

W. van Gorsel op 26 mei 2025 om 07:30

2025-05-26T07:30:50Z

← Oudere versie		Versie van 26 mei 2025 07:30
Regel 1:		Regel 1:
			[[Bestand:Selnering1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De zoutwinning in volle actie met zoutketen, en op de achtergrond de stad Zierikzee. Naar een schilderij in het Gasthuis te Zierikzee. Tekening C. Pronk, 1745. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 382]]

	De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.		De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.

W. van Gorsel op 26 mei 2025 om 07:25

2025-05-26T07:25:43Z

← Oudere versie		Versie van 26 mei 2025 07:25
Regel 1:		Regel 1:
	De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.		De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.

	Zie ook: [[Landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws Vlaanderen]]		Zie ook: [[Landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws-Vlaanderen]]

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 26 mei 2025 om 07:25

2025-05-26T07:25:33Z

← Oudere versie		Versie van 26 mei 2025 07:25
Regel 1:		Regel 1:
	De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.		De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.

	Zie ook: [[~~landsheerlijkheid~~]] en [[Zeeuws]] ~~Vlaanderen.~~		Zie ook: [[Landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws Vlaanderen]]

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 26 mei 2025 om 07:25

2025-05-26T07:25:11Z

← Oudere versie		Versie van 26 mei 2025 07:25
Regel 1:		Regel 1:
	De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd. Zie ook [[landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws]] Vlaanderen.		De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd.

			Zie ook: [[landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws]] Vlaanderen.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 26 mei 2025 om 07:24

2025-05-26T07:24:39Z

← Oudere versie		Versie van 26 mei 2025 07:24
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~		De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd. Zie ook [[landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws]] Vlaanderen.
	~~\| above = Vlaanderen~~
	}}

	~~'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''~~

	= De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd. Zie ook [[landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws]] Vlaanderen =
	~~= AUTEUR =~~
	~~= F~~. ~~Doeleman, Gysseling =~~

			==Auteur==
			F. Doeleman, Gysseling

			[[category:Geografie]]

	[[category:Topografie]]		[[category:Topografie]]

	[[category:Plaats Vlaanderen]]		[[category:Plaats Vlaanderen]]

Maintenance script: Importing text file

2014-03-20T13:55:28Z

Importing text file

Nieuwe pagina

{{Infobox
| above = Vlaanderen
}}

'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''

= De gouw Vlaanderen (eerste kwart 8e eeuw, kopie 10e eeuw, in Flandris) omvatte oorspronkelijk het latere poldergebied samen met een aangrenzende zandstrook, van even bewesten Calais tot voorbij Brugge. Tussen 840 en 941, dus waarschijnlijk omstreeks 883 (kustverdediging tegen de Noormannen), werd daar ook de pagus Rodanensis, d.i. de streek van Aardenburg, aan toegevoegd. De bewoners van die streek heetten Vlamingen (883, kopie 11e eeuw, Flamingi). Het lijkt onaannemelijk dat er geen verband zou bestaan tussen Vlaanderen en Vlaming. Zeer waarschijnlijk klimt Flándrum, datief meervoud, op tot Flaumandrum. Dit is een afleiding met behulp van het suffix – andra -, dat vooral voorkomt in hydroniemen (bijv. Marandrá, nu Merendree), maar ook bijv. in de volksnaam Texuandri 'die rechts, d.i. in het westen wonen' in Noord-Brabant. De stam flaum hoort hij de Indo-europese wortel pleu: 'vloeien' en is o.m. bewaard in Oudnoors flaumr 'stroming'. Eveneens van pleu- afgeleid zijn bijv. Nederlands vloed en vloeien. De stam pleum wordt nog aangetroffen in de volksnaam Pleumoxii (uit Pleumoscii), clientes van de Nervii, vermeld door Caesar. Het lijkt bijzonder waarschijnlijk dat de naam Vlaanderen teruggaat tot een Belgische volksnaam Ploumandrós 'die bij het overstroomde gebied wonen'. Daarbij denkt men aan de Duinkerke-I-transgressie. Wellicht tengevolge van die transgressie zal een deel van het volk naar het gebied van de Nervii verhuisd zijn. Door de Germanisering in de tweede eeuw vóór Christus werd Ploumandrós tot Flaumandrós en, met vocaalverkorting omdat de klemtoon oorspronkelijk op het suffix lag. Flamandros, later Flamandras. Dit werd samengetrokken tot Flándras, maar nog vóór die samentrekking werd, van de verkorte stam flam. een afleiding Flaming, meervoud Flamingas, gevormd. Dit laatste bleef de naam van de bewoners, terwijl het oudere Flándrum datief meervoud, de naam van de streek werd. Zie ook [[landsheerlijkheid]] en [[Zeeuws]] Vlaanderen =
= AUTEUR =
= F. Doeleman, Gysseling =

[[category:Topografie]]

[[category:Plaats Vlaanderen]]