Volkskunde - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 29 mei 2025 om 07:28

2025-05-29T07:28:45Z

← Oudere versie		Versie van 29 mei 2025 07:28
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~
	~~\| above = Volkskunde~~
	}}
	[[Bestand:volkskunde_vader.jpg\|thumb\|right\|150px\|Omslag van het boek ''Oud Walcheren, van mensen en dingen uit grootvaders tijd'' van Jan Vader, collectie Zeeuwse Bibliotheek]]		[[Bestand:volkskunde_vader.jpg\|thumb\|right\|150px\|Omslag van het boek ''Oud Walcheren, van mensen en dingen uit grootvaders tijd'' van Jan Vader, collectie Zeeuwse Bibliotheek]]
	De volkskunde documenteert en bestudeert de volkscultuur. De gewone dagelijkse cultuur werd in de loop van de 18de eeuw gezien als een zelfstandig cultuurverschijnsel, dat het bestuderen waard was. Het omvat de volksgebruiken die in de provincie of in delen daarvan voorkomen zoals [[ringrijden]], [[gaaischieten]], [[strarijden]], jaarfeesten en -gebruiken, liederen, kinderspelen, streekdrachten, volksgeloof (bijgeloof), rouwgebruiken, ambachtelijke technieken, volkskunst enzovoort. Tevens rekent men de bereiding van spijs en drank tot dit gebied. Een goed voorbeeld van dit laatste is het boek van M.A. Aalbregtse: ''Kezanse Kost''.		De volkskunde documenteert en bestudeert de volkscultuur. De gewone dagelijkse cultuur werd in de loop van de 18de eeuw gezien als een zelfstandig cultuurverschijnsel, dat het bestuderen waard was. Het omvat de volksgebruiken die in de provincie of in delen daarvan voorkomen zoals [[ringrijden]], [[gaaischieten]], [[strarijden]], jaarfeesten en -gebruiken, liederen, kinderspelen, streekdrachten, volksgeloof (bijgeloof), rouwgebruiken, ambachtelijke technieken, volkskunst enzovoort. Tevens rekent men de bereiding van spijs en drank tot dit gebied. Een goed voorbeeld van dit laatste is het boek van M.A. Aalbregtse: ''Kezanse Kost''.

W. van Gorsel op 26 nov 2024 om 13:50

2024-11-26T13:50:42Z

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:50
Regel 3:		Regel 3:
	}}		}}
	[[Bestand:volkskunde_vader.jpg\|thumb\|right\|150px\|Omslag van het boek ''Oud Walcheren, van mensen en dingen uit grootvaders tijd'' van Jan Vader, collectie Zeeuwse Bibliotheek]]		[[Bestand:volkskunde_vader.jpg\|thumb\|right\|150px\|Omslag van het boek ''Oud Walcheren, van mensen en dingen uit grootvaders tijd'' van Jan Vader, collectie Zeeuwse Bibliotheek]]
	De volkskunde documenteert en bestudeert de volkscultuur. De gewone dagelijkse cultuur werd in de loop van de 18de eeuw gezien als een zelfstandig cultuurverschijnsel, dat het bestuderen waard was. Het omvat de volksgebruiken die in de provincie of in delen daarvan voorkomen zoals [[ringrijden]], [[gaaischieten]], [[~~stra~~]]~~ôrijden~~, jaarfeesten en -gebruiken, liederen, kinderspelen, streekdrachten, volksgeloof (bijgeloof), rouwgebruiken, ambachtelijke technieken, volkskunst enzovoort. Tevens rekent men de bereiding van spijs en drank tot dit gebied. Een goed voorbeeld van dit laatste is het boek van M.A. Aalbregtse: ''Kezanse Kost''.		De volkskunde documenteert en bestudeert de volkscultuur. De gewone dagelijkse cultuur werd in de loop van de 18de eeuw gezien als een zelfstandig cultuurverschijnsel, dat het bestuderen waard was. Het omvat de volksgebruiken die in de provincie of in delen daarvan voorkomen zoals [[ringrijden]], [[gaaischieten]], [[strarijden]], jaarfeesten en -gebruiken, liederen, kinderspelen, streekdrachten, volksgeloof (bijgeloof), rouwgebruiken, ambachtelijke technieken, volkskunst enzovoort. Tevens rekent men de bereiding van spijs en drank tot dit gebied. Een goed voorbeeld van dit laatste is het boek van M.A. Aalbregtse: ''Kezanse Kost''.

	== Geschiedenis ==		== Geschiedenis ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:49:36Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:49
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de Vries en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van Schagen schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de Vries en [[Maarten Abraham Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van Schagen schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:48:10Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:48
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van Schagen schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de Vries en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van Schagen schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:47:12Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:47
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van Schagen schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:45:54Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:45
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft [[Jan Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:45:09Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:45
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van Adriaan Geschiere (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:44:22Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:44
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de [[Sinninghes]] (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de Sinninghes (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:43:19Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:43
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; ~~J. de~~ [[Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de [[Sinninghes]] (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; [[Jacob de Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de [[Sinninghes]] (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==

W. van Gorsel: /* Volkskundig onderzoek */

2024-11-26T13:41:46Z

Volkskundig onderzoek

← Oudere versie		Versie van 26 nov 2024 13:41
Regel 11:		Regel 11:
	== Volkskundig onderzoek ==		== Volkskundig onderzoek ==
	[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]		[[Bestand:volkskunde_1732.jpg\|thumb\|right\|250px\|Tekening van boer met kordewagen met een gedicht uit het boek: ''Rijmpjes en spelletjes van het oude Zeeuwsche land'' door Annie Oldenziel, tekeningen en prenten, Zeeuwse Bibliotheek, Beeldbank Zeeland, recordnr. 1732]]
	Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. [[Frederiks]] dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; J. de [[Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de [[Sinninghes]] (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.		Dr. J.C. de Man, geneesheer in Middelburg, begon in Zeeland met systematisch volkskundig onderzoek. In 1860 liet hij een grootscheepse enquête uitgaan naar onder andere artsen en predikanten om te peilen hoe omvangrijk het bijgeloof in Zeeland nog was (zie P.J. Meertens, Een Zeeuwse volkskundige enquête). Ook [[Frederik Nagtglas]] was van belang voor de geschiedenis van het volksleven in Zeeland. Zijn ''Uit het Zeeuwse volksleven'' verscheen in 1885. Van iets oudere datum is het werk van de dialectschrijver [[Henri Eduard Beunke]], met schetsen van het leven op Walcheren, vooral over dat van de boeren. Nog voor 1900 verscheen een aantal monografieën over dorpen, die gegevens verstrekten over zeden en gebruiken. Als voorbeelden: [[Frederik Nagtglas]]: Domburg (1882), [[Kornelis Baart]]: Westkapelle (1889) en Walraven en Polderdijk: Nieuw- en St.-Joosland (1896). Laatstgenoemd werk bevat gegevens over woningen, streekdracht, boerenkoopdagen, feestdagen, bruiloften, huiselijke spelen en ringrijden. In 1895 verscheen een boek over de ''Zeeuwsche Kleederdrachten'', naar aanleiding van het bezoek van de jonge koningin Wilhelmina met haar moeder aan Zeeland in 1894. Hierin beweert J.A. Frederiks dat de Zeeuwse streekdracht een overblijfsel is van de kleding van de middeleeuwse jonkvrouwen; J. de [[Bree]] heeft met deze opvatting grondig afgerekend op basis van 17de- en 18de-eeuwse boedelrekeningen. Het Zeeuws Genootschap der Wetenschappen speelde met haar publicaties en verzamelingen een belangrijke rol in de bestudering van de provinciale volkscultuur. Dit kwam onder meer tot uitdrukking in de inrichting van een ouderwetse kamer in het museum in Middelburg in 1881 en de oprichting van de Commissie voor Zeeuwsche Folklore in 1924. Deze commissie legde zich toe op het verzamelen van volkskundige objecten en onderzoek, onder meer naar het dragen van streekdracht door kinderen. In dezelfde tijd werd ook de Zeeuwsche Vereeniging voor Dialectonderzoek (1928) opgericht. De volkskunde kwam in Zeeland nu goed op dreef met het ''Zeeuwsch sagenboek'' van de [[Sinninghes]] (1933), ''Het leven van den Walcherschen boer'' van [[Adriaan Geschiere]] (Bruinisse, 1933), ''De schuttersgilden'' van Jolles (1934) en de werkjes verschenen in de serie: ''Land en volk der Scheldemonden'' met onder meer ''Het Zeeuwse volksraadsel'' van Geldof (1950). Over de Walcherse volkscultuur uit het laatste kwart van de 19de eeuw heeft J. [[Vader]] opstellen geschreven. Voor Oost en West Zeeuws-Vlaanderen zijn respectievelijk het werk van Joh. de [[Vries]] en [[Aalbregtse]] van belang. Aan deze reeks zijn nog werken toe te voegen over molens, boerderijen en boerenerven (G.W. Smallegange). Het ''Zeeuws Tijdschrift'', dat in 1950 voor het eerst verscheen, heeft aandacht geschonken aan uitingen van volkscultuur. Van [[Schagen]] schetste in een nummer aan de hand van de Geerses, het Zeeuwse volkskarakter.

	== Constructie van identiteiten ==		== Constructie van identiteiten ==