Waterbeheersing - Bewerkingsoverzicht

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:52

2025-06-03T09:52:18Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:52
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:Waterbeheersing1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder Prentbriefkaart, Pieterman, (collectie Terwoerd), ca. 1920. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 34394]]		[[Bestand:Waterbeheersing1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder (Zuid-Beveland). Prentbriefkaart, Pieterman, (collectie Terwoerd), ca. 1920. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 34394]]

	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:51

2025-06-03T09:51:33Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:51
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:Waterbeheersing1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder Prentbriefkaart, ca. 1920. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 34394]]		[[Bestand:Waterbeheersing1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder Prentbriefkaart, Pieterman, (collectie Terwoerd), ca. 1920. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 34394]]

	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:50

2025-06-03T09:50:13Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:50
Regel 1:		Regel 1:
	[[Bestand:~~Selnering1~~.jpg\|thumb\|right\|300px\|De ~~zoutwinning~~ in ~~volle actie~~ met ~~zoutketen~~, ~~en op de achtergrond de stad Zierikzee~~. ~~Naar een schilderij in het Gasthuis te Zierikzee. Tekening C. Pronk, 1745~~. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. ~~382~~]]		[[Bestand:Waterbeheersing1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder Prentbriefkaart, ca. 1920. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 34394]]

	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:48

2025-06-03T09:48:10Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:48
Regel 1:		Regel 1:
			[[Bestand:Selnering1.jpg\|thumb\|right\|300px\|De zoutwinning in volle actie met zoutketen, en op de achtergrond de stad Zierikzee. Naar een schilderij in het Gasthuis te Zierikzee. Tekening C. Pronk, 1745. Bron: ZB/Beeldbank Zeeland, rec.nr. 382]]

	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:43

2025-06-03T09:43:53Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:43
Regel 1:		Regel 1:
	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\| Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\|Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:41

2025-06-03T09:41:17Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:41
Regel 1:		Regel 1:
	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Gualtherus Jacob van den Bosch Sr.\| Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:39

2025-06-03T09:39:33Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:39
Regel 1:		Regel 1:
	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater]](stand), [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater(stand)]], [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

	==Auteur==		==Auteur==

W. van Gorsel op 3 jun 2025 om 09:38

2025-06-03T09:38:59Z

← Oudere versie		Versie van 3 jun 2025 09:38
Regel 1:		Regel 1:
	~~{{Infobox~~		Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel wateroverlast als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater]](stand), [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.
	~~\| above = Waterbeheersing~~
	}}

	~~'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''~~

	Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel ~~waterover last~~ als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater]](stand), [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.


	~~= AUTEUR =~~
	~~= M.H. Wilderom =~~


			==Auteur==
			M.H. Wilderom

	[[category:topografie]]		[[category:topografie]]

Maintenance script: Importing text file

2014-03-20T13:43:27Z

Importing text file

Nieuwe pagina

{{Infobox
| above = Waterbeheersing
}}

'''Tekst uit de Encyclopedie van Zeeland 1982-1984'''

Het handhaven van de waterstand op de voor de landbouw meest gewenste hoogte, waarbij zowel waterover last als watertekort zoveel mogelijk wordt voorkomen. In Zeeland zijn de mogelijkheden tot wateraanvoer zeer beperkt. De onder grond bevat meestal uitsluitend zout water, terwijl plaatselijk voorkomende zoetwaterlagen te dun zijn om daaruit grote hoeveelheden zoet water te kunnen oppompen. Inlaten van buitenwater is geheel uitgesloten omdat de zeearmen en kanalen zout water bevatten. Het grondwater vult in de grond alle poriën tussen de gronddeeltjes. De bovengrens, de grondwaterspiegel, die men vindt dooreen gat in de grond te graven, stijgt onder invloed van neerslag en daalt door verdamping, welke schommelingen men tracht te nivelleren door waterbeheersing (zie ook [[grondwater]](stand), [[kwel]] en [[polderpeil]]). Het aanbrengen van een ondergronds systeem van huizen met het doel het overtollige grondwater uit een perceel naar de sloot af te voeren, noemt men drainage. De eerste drainage in Nederland met gebakken aarden buizen werd in 1845 aangelegd in de Wilhelminapolder door I.G.J. van den [[Bosch]]. In Zeeland bleef steeds grote belangstelling voor drainage bestaan. De draineerbuizen liggen op een diepte van 0,8-1.3 m beneden het maaiveld in reeksen evenwijdig aan elkaar, op afstanden van 8-30 m, al naar gelang de doorlatendheid van de grond. Tijdens de herverkaveling van Schouwen Duiveland (1954-1958) werd omgeschakeld naar machinale uitvoering in plaats van handwerk. Deze mechanisatie stimuleerde in sterke mate de invoering van plastic draineerbuizen (lengte 6 m, doorsnee 4 cm). Bij de herverkaveling Kleverskerke op Walcheren (1962-1963) werd voor het eerst in Nederland de drainage (417 km) geheel in plastic uitgevoerd met glasvliesomhulling. In 1969 werd in de Poel (Z-Bev.) de eerste 100 km gedraineerd met een 'ribbelbuis' van kunststof, die ter lengte van 250 m (doorsnee 5 cm) op een haspel gewikkeld op de draineermachine werd meegevoerd.

= AUTEUR =
= M.H. Wilderom =

[[category:topografie]]